Prorocy
Księga Malachiasza
4 rozdziały · 11 min nagrania
Malachiasz prowadzi rozmowę w formie pytań i odpowiedzi: o lekceważone ofiary, o rozwody, o dziesięcinę. Kończy obietnicą posłańca i powrotu Eliasza — i tym zamyka Stary Testament.
Cała księga jest nagrana i gotowa do słuchania.
Rozdziały i ich streszczenia
Rozwiń rozdział, żeby przeczytać, o czym jest. Streszczenia pisane kursywą pochodzą z wydania z 1923 roku.
1Rozdział 1Brzemię słowa Pańskiego przez Malachiasza prowadzone jest jak spór: na zdanie o miłości lud odpowiada pytaniem, w czym został umiłowany, a odpowiedź wskazuje na Jakuba i na Ezawa, którego góry obrócono w pustkowie, a Idumea nie odbuduje swoich ruin. Zarzut przechodzi na kapłanów, którzy kładą na ołtarzu chleb zmazany i składają zwierzęta ślepe, chrome i chore, takie, jakich nie przyjąłby żaden władca. Wobec ofiary czystej, składanej od wschodu do zachodu słońca, przeklęty jest ten, kto po ślubie oddaje zwierzę ułomne.3 min
Brzemię słowa Pańskiego przez Malachiasza prowadzone jest jak spór: na zdanie o miłości lud odpowiada pytaniem, w czym został umiłowany, a odpowiedź wskazuje na Jakuba i na Ezawa, którego góry obrócono w pustkowie, a Idumea nie odbuduje swoich ruin. Zarzut przechodzi na kapłanów, którzy kładą na ołtarzu chleb zmazany i składają zwierzęta ślepe, chrome i chore, takie, jakich nie przyjąłby żaden władca. Wobec ofiary czystej, składanej od wschodu do zachodu słońca, przeklęty jest ten, kto po ślubie oddaje zwierzę ułomne.
„Syn czci ojca, a sługa swojego pana. Jeśli więc Ja jestem Ojcem, gdzież jest cześć dla Mnie? Jeśli Ja jestem Panem, gdzież jest bojaźń przede Mną?”
Ml 1,6 - wybranie Jakuba
- skażone ofiary
- stół Pański
Jako Pan obrał był Jakóba a porzucił Ezaw; karze lud, że mu nie wyrządza poczciwości jako ojcu, ani się go boi jako Pana, opisuje plugawe ofiary kapłanów żydowskich, a chrześciańskie czyste, i o tym, który mu kłamliwie co ślubuje.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu
2Rozdział 2Przykazanie skierowane jest wprost do kapłanów: jeśli nie wezmą sobie do serca chwały imienia, zamiast błogosławieństw spadnie na nich przekleństwo, a ich twarze zostaną zaprószone łajnem podczas świąt. Przypomniane jest przymierze z Lewim, przymierze życia i pokoju, od którego oni odeszli, pogrążając wielu w grzechu i mając wzgląd na osobę w prawie. Druga część zarzutu mówi, że Juda pojął córkę obcego boga, a mężowie zalewali łzami ołtarz Pański, bo świadkiem był Pan między każdym z nich a żoną jego młodości.3 min
Przykazanie skierowane jest wprost do kapłanów: jeśli nie wezmą sobie do serca chwały imienia, zamiast błogosławieństw spadnie na nich przekleństwo, a ich twarze zostaną zaprószone łajnem podczas świąt. Przypomniane jest przymierze z Lewim, przymierze życia i pokoju, od którego oni odeszli, pogrążając wielu w grzechu i mając wzgląd na osobę w prawie. Druga część zarzutu mówi, że Juda pojął córkę obcego boga, a mężowie zalewali łzami ołtarz Pański, bo świadkiem był Pan między każdym z nich a żoną jego młodości.
„Wargi kapłańskie bowiem będą strzec wiedzy i prawa należy szukać w jego ustach, bo jest on wysłannikiem Pana zastępów.”
Ml 2,7 - przymierze z Lewim
- małżeństwa z obcymi
- żona młodości
Pan upomina kapłany złe grożąc im, jeźliże się nie obaczą, przypomina umowę, którą miał z Lewi, i chwali go: że lud Judzki wykroczył pójmując żony obce, Pan niechce więcéj na ich ofiary patrzyć, o miłowaniu żony, iże związanie małżeńskie jest możne ku rozwiązaniu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu
3Rozdział 3Nagłe przyjście Władcy do swojej świątyni porównane jest do ognia topiącego i do zioła farbiarskiego: Pan zasiądzie jak ten, kto wytapia srebro, oczyści synów Lewiego i znów przyjmie ofiarę Judy i Jerozolimy. Potem wystąpi jako świadek przeciw czarownikom, cudzołożnikom, krzywoprzysięzcom i tym, którzy zatrzymują zapłatę najemnika. Lud spiera się o dziesięciny i o to, czy służenie Bogu daje pożytek, skoro pyszni są utwierdzeni, a w odpowiedzi pada obietnica upustów nieba i księgi pamiątkowej.3 min
Nagłe przyjście Władcy do swojej świątyni porównane jest do ognia topiącego i do zioła farbiarskiego: Pan zasiądzie jak ten, kto wytapia srebro, oczyści synów Lewiego i znów przyjmie ofiarę Judy i Jerozolimy. Potem wystąpi jako świadek przeciw czarownikom, cudzołożnikom, krzywoprzysięzcom i tym, którzy zatrzymują zapłatę najemnika. Lud spiera się o dziesięciny i o to, czy służenie Bogu daje pożytek, skoro pyszni są utwierdzeni, a w odpowiedzi pada obietnica upustów nieba i księgi pamiątkowej.
„Oto posyłam Mojego Anioła, który przygotuje drogę przed moim obliczem.”
Ml 3,1 - posłany Anioł
- dziesięciny
- księga pamiątkowa
Proroctwo o Aniele, posłanym przed obliczem Bożem, o straszliwym dniu ostatnim sądnym, o przeklęctwie i błogosławieństwie ofiar.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu
4Rozdział 4Nadchodzący dzień płonie jak piec: pyszni i czyniący nieprawość staną się słomą, bez korzenia i gałązki, a bojący się imienia wyjdą i będą skakać jak cielęta z zagrody, depcząc popiół bezbożnych. Zamknięciem jest wezwanie do pamięci o prawie Mojżesza, nadanym na Horebie dla całego Izraela, i zapowiedź Eliasza, który przed wielkim i strasznym dniem Pańskim zwróci serce ojców ku synom, a serce synów ku ojcom.1 min
Nadchodzący dzień płonie jak piec: pyszni i czyniący nieprawość staną się słomą, bez korzenia i gałązki, a bojący się imienia wyjdą i będą skakać jak cielęta z zagrody, depcząc popiół bezbożnych. Zamknięciem jest wezwanie do pamięci o prawie Mojżesza, nadanym na Horebie dla całego Izraela, i zapowiedź Eliasza, który przed wielkim i strasznym dniem Pańskim zwróci serce ojców ku synom, a serce synów ku ojcom.
„Wam zaś, którzy boicie się mojego imienia, wzejdzie słońce sprawiedliwości i zdrowie będzie na jego skrzydłach.”
Ml 4,2 - dzień sądu
- słońce sprawiedliwości
- powrót Eliasza
Dzień Pański spali wszystkie niepobożne a złośliwe, słońce sprawiedliwości wznidzie bogobojnym. Opowiada, że Eliasz ma uprzedzić dzień sądny.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu
Posłuchaj Księga Malachiasza
Jeden zakup otwiera całe Pismo — nie tylko tę księgę. Dostęp jest dożywotni i obejmuje rozdziały, które dochodzą później.
Prorocy
Siedemnaście ksiąg to głosy posłane do narodu w kryzysie: najpierw czterech proroków z obszernymi pismami, potem dwunastu, których księgi są krótkie. Mówią dwie rzeczy naraz — sąd nad niewiernością i obietnicę, że to jeszcze nie koniec.
- Księga Izajasza
- Księga Jeremiasza
- Treny
- Księga Ezechiela
- Księga Daniela
- Księga Ozeasza
- Księga Joela
- Księga Amosa
- Księga Abdiasza
- Księga Jonasza
- Księga Micheasza
- Księga Nahuma
- Księga Habakuka
- Księga Sofoniasza
- Księga Aggeusza
- Księga Zachariasza