List do Rzymian

Rozdziały i ich streszczenia

Rozwiń rozdział, żeby przeczytać, o czym jest. Streszczenia pisane kursywą pochodzą z wydania z 1923 roku.

1. 1Rozdział 1Paweł przedstawia się jako sługa Jezusa Chrystusa posłany do narodów, pozdrawia wierzących w Rzymie i wyznaje, że wielokrotnie zamierzał do nich przybyć, bo nie wstydzi się Ewangelii, mocy Bożej ku zbawieniu każdego, kto wierzy. Stąd teza całego wywodu: objawia się w niej sprawiedliwość Boża z wiary w wiarę, bo sprawiedliwy z wiary żyje. Druga połowa to akt oskarżenia: gniew Boży spada na tych, którzy z rzeczy stworzonych poznali Boga, a nie oddali Mu chwały i zamienili ją na podobieństwa człowieka, ptaków i płazów. Wydani pożądliwościom, popadają w nieczystość i szereg występków.5 min

   Paweł przedstawia się jako sługa Jezusa Chrystusa posłany do narodów, pozdrawia wierzących w Rzymie i wyznaje, że wielokrotnie zamierzał do nich przybyć, bo nie wstydzi się Ewangelii, mocy Bożej ku zbawieniu każdego, kto wierzy. Stąd teza całego wywodu: objawia się w niej sprawiedliwość Boża z wiary w wiarę, bo sprawiedliwy z wiary żyje. Druga połowa to akt oskarżenia: gniew Boży spada na tych, którzy z rzeczy stworzonych poznali Boga, a nie oddali Mu chwały i zamienili ją na podobieństwa człowieka, ptaków i płazów. Wydani pożądliwościom, popadają w nieczystość i szereg występków.

   „Przez nią bowiem objawia się sprawiedliwość Boża z wiary w wiarę, jak jest napisane: »A sprawiedliwy z wiary żyje«.”

   • moc Ewangelii
   • sprawiedliwy z wiary
   • gniew Boży
   • bałwochwalstwo

   Ukazuje miłość swoję ku Rzymianom, i jako nienawidzi złości ich.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

2. 2Rozdział 2Paweł obraca oskarżenie przeciw temu, kto sądzi drugiego, a sam czyni to samo, i wykazuje, że Bóg odda każdemu według uczynków, a tak samo sądzi Żyda i Greka. Poganie, którzy zakonu nie mają, a z natury czynią to, co on nakazuje, okazują dzieło zakonu wypisane w sercach; chlubiący się zakonem przekracza go i znieważa Boga. Stąd wniosek: Żydem jest ten, kto jest nim w skrytości, a obrzezaniem jest obrzezanie serca, w duchu, nie według litery.4 min

   Paweł obraca oskarżenie przeciw temu, kto sądzi drugiego, a sam czyni to samo, i wykazuje, że Bóg odda każdemu według uczynków, a tak samo sądzi Żyda i Greka. Poganie, którzy zakonu nie mają, a z natury czynią to, co on nakazuje, okazują dzieło zakonu wypisane w sercach; chlubiący się zakonem przekracza go i znieważa Boga. Stąd wniosek: Żydem jest ten, kto jest nim w skrytości, a obrzezaniem jest obrzezanie serca, w duchu, nie według litery.

   „Bóg bowiem nie ma względu na osoby.”

   • sąd Boży
   • obrzezanie serca
   • zakon i sumienie

   Skarawszy Rzymiany, karze złości Żydowskie, powiadając je być podobne poganom, co Boga nie znają i upomina je ku uznaniu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

3. 3Rozdział 3Pytanie, co ma więcej Żyd, otwiera ciąg zarzutów: skoro powierzono im słowa Boże, czy niewiara niektórych obraca w niwecz wierność Bożą, czy Bóg jest niesprawiedliwy, gdy zsyła gniew, i czy wolno czynić zło, aby przyszło dobro. Odpowiedzią jest łańcuch cytatów: nie ma ani jednego sprawiedliwego, wszyscy zboczyli z drogi, a zakon zamyka wszelkie usta i daje tylko poznanie grzechu. Teraz zaś sprawiedliwość Boża objawiła się bez zakonu, przez wiarę, darmo, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie, którego Bóg wystawił jako ofiarę przebłagania we krwi. Chluba zostaje odrzucona, zakon zaś utwierdzony.4 min

   Pytanie, co ma więcej Żyd, otwiera ciąg zarzutów: skoro powierzono im słowa Boże, czy niewiara niektórych obraca w niwecz wierność Bożą, czy Bóg jest niesprawiedliwy, gdy zsyła gniew, i czy wolno czynić zło, aby przyszło dobro. Odpowiedzią jest łańcuch cytatów: nie ma ani jednego sprawiedliwego, wszyscy zboczyli z drogi, a zakon zamyka wszelkie usta i daje tylko poznanie grzechu. Teraz zaś sprawiedliwość Boża objawiła się bez zakonu, przez wiarę, darmo, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie, którego Bóg wystawił jako ofiarę przebłagania we krwi. Chluba zostaje odrzucona, zakon zaś utwierdzony.

   „Wszyscy bowiem zgrzeszyli i brakuje im chwały Bożej.”

   • wszyscy zgrzeszyli
   • ofiara przebłagania
   • usprawiedliwienie z wiary
   • zakon utwierdzony

   Żydowie dla zakonu od Boga danego, nie są nad pogany dostojniejsi, ale potrzebują jako i oni łaski Boskiéj.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

4. 4Rozdział 4Paweł sięga po Abrahama: Pismo mówi, że wiara została mu poczytana za sprawiedliwość, a nie zapłata należna za pracę, i to jeszcze przed obrzezaniem, które było tylko pieczęcią. Obok niego staje Dawid, który błogosławi człowieka, któremu Pan grzechu nie poczytał. Dlatego obietnica dziedziczenia świata nie przychodzi przez Prawo, lecz przez sprawiedliwość wiary, i obejmuje także nieobrzezanych. Abraham nie osłabł w wierze, choć jego ciało i łono Sary były już obumarłe, a zapis o tym powstał także ze względu na późniejszych wierzących.4 min

   Paweł sięga po Abrahama: Pismo mówi, że wiara została mu poczytana za sprawiedliwość, a nie zapłata należna za pracę, i to jeszcze przed obrzezaniem, które było tylko pieczęcią. Obok niego staje Dawid, który błogosławi człowieka, któremu Pan grzechu nie poczytał. Dlatego obietnica dziedziczenia świata nie przychodzi przez Prawo, lecz przez sprawiedliwość wiary, i obejmuje także nieobrzezanych. Abraham nie osłabł w wierze, choć jego ciało i łono Sary były już obumarłe, a zapis o tym powstał także ze względu na późniejszych wierzących.

   „Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość.”

   • wiara Abrahama
   • obietnica
   • sprawiedliwość z wiary

   Żydowie nie mają się przechwalać z obrzezania Abrahamowi danego i z inszych zakonu starego uczynków. Abraham bowiem przez wiarę przed obrzezaniem był usprawiedliwiony od Boga.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

5. 5Rozdział 5Z usprawiedliwienia przez wiarę wynika pokój z Bogiem i chluba nawet w uciskach: ucisk sprawuje cierpliwość, cierpliwość doświadczenie, a doświadczenie nadzieję, której nie zawstydza rozlana w sercach miłość Boża. Dowodem tej miłości jest śmierć Chrystusa poniesiona jeszcze za grzeszników i nieprzyjaciół, a z niej pojednanie i zachowanie od gniewu. Druga część zestawia dwóch ludzi: przez jednego grzech i śmierć weszły na świat, a śmierć królowała od Adama do Mojżesza nawet nad tymi, którzy nie zgrzeszyli jak Adam. Prawo weszło, by obfitowało przestępstwo, lecz tym bardziej obfitowała łaska.4 min

   Z usprawiedliwienia przez wiarę wynika pokój z Bogiem i chluba nawet w uciskach: ucisk sprawuje cierpliwość, cierpliwość doświadczenie, a doświadczenie nadzieję, której nie zawstydza rozlana w sercach miłość Boża. Dowodem tej miłości jest śmierć Chrystusa poniesiona jeszcze za grzeszników i nieprzyjaciół, a z niej pojednanie i zachowanie od gniewu. Druga część zestawia dwóch ludzi: przez jednego grzech i śmierć weszły na świat, a śmierć królowała od Adama do Mojżesza nawet nad tymi, którzy nie zgrzeszyli jak Adam. Prawo weszło, by obfitowało przestępstwo, lecz tym bardziej obfitowała łaska.

   „Lecz Bóg zaleca nam swoją miłość przez to, że gdy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł.”

   • pokój z Bogiem
   • chluba w uciskach
   • grzech Adama
   • panowanie łaski

   Przez łaskę Pana Chrystusowę i zasługę śmierci jego bywamy wybawieni od grzechu pierworodnego, a jako śmierć przez pierwszego Adama panowała, tak przez wtórego żywot i sprawiedliwość.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

6. 6Rozdział 6Paweł odrzuca myśl, że można trwać w grzechu, aby łaska była obfitsza, i wskazuje na chrzest: ochrzczeni w Chrystusie Jezusie zostali ochrzczeni w Jego śmierci i razem z Nim pogrzebani, aby kroczyć w nowości życia. Skoro stary człowiek został ukrzyżowany, grzech nie ma już królować w śmiertelnym ciele ani brać członków na swoją służbę. Zamiast tego wywód stawia obraz dwóch służb: wyzwoleni od grzechu stają się niewolnikami sprawiedliwości ku uświęceniu.3 min

   Paweł odrzuca myśl, że można trwać w grzechu, aby łaska była obfitsza, i wskazuje na chrzest: ochrzczeni w Chrystusie Jezusie zostali ochrzczeni w Jego śmierci i razem z Nim pogrzebani, aby kroczyć w nowości życia. Skoro stary człowiek został ukrzyżowany, grzech nie ma już królować w śmiertelnym ciele ani brać członków na swoją służbę. Zamiast tego wywód stawia obraz dwóch służb: wyzwoleni od grzechu stają się niewolnikami sprawiedliwości ku uświęceniu.

   „Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć, a łaską Bożą życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.”

   • chrzest
   • śmierć dla grzechu
   • służba sprawiedliwości

   Z łaski Pana Chrystusowéj mamy moc zgładzenia przeszłych grzechów i uwarowania przyszłych i wydania na Bożą służbę, odmieniwszy żywot pierwszy.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

7. 7Rozdział 7Przykład kobiety, którą śmierć męża uwalnia od prawa małżeńskiego, służy wnioskowi, że wierzący umarli dla prawa przez ciało Chrystusa, by służyć w nowości ducha, a nie w starości litery. Prawo nie jest przez to grzechem: jest święte, sprawiedliwe i dobre, lecz grzech wziął przez przykazanie sposobność, wzbudził pożądliwość i przez to, co dobre, zabił. Dalej wyznanie rozdartego człowieka: wewnętrznie popiera prawo Boże, a czyni zło, którego nienawidzi, bo w członkach tkwi inne prawo, biorące go w niewolę. Okrzyk „Nieszczęsny ja człowiek!” znajduje odpowiedź: łaska Boża przez Jezusa Chrystusa.4 min

   Przykład kobiety, którą śmierć męża uwalnia od prawa małżeńskiego, służy wnioskowi, że wierzący umarli dla prawa przez ciało Chrystusa, by służyć w nowości ducha, a nie w starości litery. Prawo nie jest przez to grzechem: jest święte, sprawiedliwe i dobre, lecz grzech wziął przez przykazanie sposobność, wzbudził pożądliwość i przez to, co dobre, zabił. Dalej wyznanie rozdartego człowieka: wewnętrznie popiera prawo Boże, a czyni zło, którego nienawidzi, bo w członkach tkwi inne prawo, biorące go w niewolę. Okrzyk „Nieszczęsny ja człowiek!” znajduje odpowiedź: łaska Boża przez Jezusa Chrystusa.

   „Nieszczęsny ja człowiek! Któż mnie wyzwoli z tego ciała śmierci?”

   • wolność od prawa
   • grzech i przykazanie
   • walka wewnętrzna
   • wołanie o wyzwolenie

   Przez łaskę Pana Chrystusowę otrzymaliśmy wyzwolenie od zakonu, chociaż zakon dobry i rozumowi zgodny dał grzechu uznanie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

8. 8Rozdział 8W Chrystusie Jezusie nie ma potępienia: prawo Ducha życia wyzwoliło od prawa grzechu i śmierci, mądrość ciała jest śmiercią, a mądrość ducha życiem i pokojem, i kierowani Duchem wołają „Abba, Ojcze!” jako synowie i współdziedzice. Cierpienia obecnego czasu nie równają się przyszłej chwale: stworzenie poddane marności wzdycha jak rodząca i czeka na objawienie synów Bożych, a Duch wstawia się w niewysłowionych westchnieniach. Pada też łańcuch: których przewidział, tych przeznaczył, powołał, usprawiedliwił i uwielbił. Ciąg pytań — kto oskarży, co odłączy od miłości — kończy odpowiedź, że nic.6 min

   W Chrystusie Jezusie nie ma potępienia: prawo Ducha życia wyzwoliło od prawa grzechu i śmierci, mądrość ciała jest śmiercią, a mądrość ducha życiem i pokojem, i kierowani Duchem wołają „Abba, Ojcze!” jako synowie i współdziedzice. Cierpienia obecnego czasu nie równają się przyszłej chwale: stworzenie poddane marności wzdycha jak rodząca i czeka na objawienie synów Bożych, a Duch wstawia się w niewysłowionych westchnieniach. Pada też łańcuch: których przewidział, tych przeznaczył, powołał, usprawiedliwił i uwielbił. Ciąg pytań — kto oskarży, co odłączy od miłości — kończy odpowiedź, że nic.

   „Ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.”

   • brak potępienia
   • życie w duchu
   • wzdychanie stworzenia
   • miłość Boża

   Łaska Pana Chrystusowa one od potępienia wybawia, którzy przez wiarę i miłość kniemu przystawają, a nie one, którzy wedle ciała chodzą, które ku żywotowi zrządza.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

9. 9Rozdział 9Paweł wyznaje ból z powodu rodaków i dowodzi, że słowo Boże nie zawiodło: dziedzictwo idzie nie przez samo pochodzenie od Abrahama, lecz przez wybranie, co pokazuje na Izaaku, Rebece oraz Jakubie i Ezawie. Zarzut niesprawiedliwości odpiera porównaniem garncarza i gliny oraz cytatami o ocalonej resztce. Kończy wnioskiem, że poganie doszli do sprawiedliwości z wiary, a Izrael potknął się o kamień.5 min

   Paweł wyznaje ból z powodu rodaków i dowodzi, że słowo Boże nie zawiodło: dziedzictwo idzie nie przez samo pochodzenie od Abrahama, lecz przez wybranie, co pokazuje na Izaaku, Rebece oraz Jakubie i Ezawie. Zarzut niesprawiedliwości odpiera porównaniem garncarza i gliny oraz cytatami o ocalonej resztce. Kończy wnioskiem, że poganie doszli do sprawiedliwości z wiary, a Izrael potknął się o kamień.

   „A zatem nie zależy to od woli ani od trudu człowieka, lecz od Boga, który okazuje miłosierdzie.”

   • wybranie Izraela
   • obietnica
   • garncarz i glina
   • sprawiedliwość z wiary

   Żałując zatwardzenia Żydowskiego, tego dowodzi, że nie z zakonnych uczynków mieli być zbawieni; ktemu téż i poganie z szczeréj łaski Bożéj są na wiarę prawdziwą powołani.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

10. 10Rozdział 10Paweł modli się za rodaków i przyznaje im żarliwość bez poznania: szukali własnej sprawiedliwości, a Chrystus jest końcem Prawa dla każdego, kto wierzy. Sprawiedliwość z wiary sprowadza się do wyznania ustami i uwierzenia w sercu, bo między Żydem a Grekiem nie ma różnicy. Łańcuchem pytań o wzywanie, wiarę, słuchanie i głoszenie dowodzi, że Izrael usłyszał, a pozostał oporny.3 min

    Paweł modli się za rodaków i przyznaje im żarliwość bez poznania: szukali własnej sprawiedliwości, a Chrystus jest końcem Prawa dla każdego, kto wierzy. Sprawiedliwość z wiary sprowadza się do wyznania ustami i uwierzenia w sercu, bo między Żydem a Grekiem nie ma różnicy. Łańcuchem pytań o wzywanie, wiarę, słuchanie i głoszenie dowodzi, że Izrael usłyszał, a pozostał oporny.

    „Wiara pochodzi więc ze słuchania, a słuchanie przez słowo Chrystusowe.”

    • sprawiedliwość z wiary
    • wyznanie ustami
    • wiara ze słuchania
    • głoszenie

    Modli się Apostół za Żydy, okazuje, że sprawiedliwość, która ku wiecznemu żywotowi wiedzie, nie jest z zakonu, ale tylko z wiary Pana Jezusa Chrystusa.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

11. 11Rozdział 11Paweł odpiera myśl, że Bóg odrzucił swój lud: przywołuje Eliasza i siedem tysięcy mężczyzn, którzy nie kłaniali się Baalowi, i wskazuje resztkę wybraną z łaski. Obrazem dzikiej oliwki wszczepionej w miejsce odłamanych gałęzi ostrzega pogan przed wynoszeniem się, bo korzeń dźwiga gałęzie, a odłamane mogą być wszczepione z powrotem. Zaślepienie Izraela potrwa, aż wejdzie pełna liczba pogan, a wywód zamyka uwielbienie niezbadanych wyroków Pana.5 min

    Paweł odpiera myśl, że Bóg odrzucił swój lud: przywołuje Eliasza i siedem tysięcy mężczyzn, którzy nie kłaniali się Baalowi, i wskazuje resztkę wybraną z łaski. Obrazem dzikiej oliwki wszczepionej w miejsce odłamanych gałęzi ostrzega pogan przed wynoszeniem się, bo korzeń dźwiga gałęzie, a odłamane mogą być wszczepione z powrotem. Zaślepienie Izraela potrwa, aż wejdzie pełna liczba pogan, a wywód zamyka uwielbienie niezbadanych wyroków Pana.

    „Dary i powołanie Boże są bowiem nieodwołalne.”

    • resztka Izraela
    • drzewo oliwne
    • wszczepienie pogan
    • wybór łaski

    Hamuje pogany, aby się nie wynonosili nad Żydy, iż je Pan przyjął, a Żydy odrzucił; bo acz Żydowie na czas odrzuceni, przecie potem mają się nawrócić do Pana, a dziwuje się hojności i nieogarnionéj mądrości Bożéj.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

12. 12Rozdział 12Nakaz otwierający: złożyć ciała jako ofiarę żywą, nie upodabniać się do świata, lecz przemieniać się przez odnowienie umysłu i myśleć o sobie z umiarem. Wspólnota to jedno ciało o wielu członkach z siedmioma darami: proroctwem, posługą, nauczaniem, upominaniem, rozdawaniem w prostocie, przełożeństwem z pilnością i miłosierdziem z radością. Potem nakazy: miłość bez fałszu, płonięcie duchem, wytrwałość w modlitwie, gościnność, błogosławienie prześladowcom, pokój ze wszystkimi. Pomsty nie wolno brać samemu; głodnego nieprzyjaciela trzeba nakarmić, zgromadzając węgle ogniste na jego głowę.3 min

    Nakaz otwierający: złożyć ciała jako ofiarę żywą, nie upodabniać się do świata, lecz przemieniać się przez odnowienie umysłu i myśleć o sobie z umiarem. Wspólnota to jedno ciało o wielu członkach z siedmioma darami: proroctwem, posługą, nauczaniem, upominaniem, rozdawaniem w prostocie, przełożeństwem z pilnością i miłosierdziem z radością. Potem nakazy: miłość bez fałszu, płonięcie duchem, wytrwałość w modlitwie, gościnność, błogosławienie prześladowcom, pokój ze wszystkimi. Pomsty nie wolno brać samemu; głodnego nieprzyjaciela trzeba nakarmić, zgromadzając węgle ogniste na jego głowę.

    „Tak i my, choć liczni, jesteśmy jednym ciałem w Chrystusie, a każdy z osobna – członkami jedni drugich.”

    • ofiara żywa
    • dary łaski
    • jedno ciało
    • zwyciężanie zła dobrem

    Napomina Rzymiany, jako ku Bogu, jako ku bliźniemu mają się sprawować.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

13. 13Rozdział 13Każdy ma być poddany wyższym władzom, bo żadna nie istnieje bez Boga, a przełożony jest sługą Bożym i nie bez przyczyny nosi miecz; poddanie należy się nie tylko ze względu na grożący gniew, lecz i ze względu na sumienie. Stąd nakaz oddawania każdemu tego, co mu się należy: podatku, cła, bojaźni i czci. Jedynym długiem pozostaje wzajemna miłość, w której streszczają się przykazania o cudzołóstwie, zabójstwie, kradzieży, fałszywym świadectwie i pożądaniu. Noc się kończy, a dzień się zbliża, więc trzeba odrzucić uczynki ciemności, przyoblec zbroję światłości i żyć uczciwie jak za dnia.3 min

    Każdy ma być poddany wyższym władzom, bo żadna nie istnieje bez Boga, a przełożony jest sługą Bożym i nie bez przyczyny nosi miecz; poddanie należy się nie tylko ze względu na grożący gniew, lecz i ze względu na sumienie. Stąd nakaz oddawania każdemu tego, co mu się należy: podatku, cła, bojaźni i czci. Jedynym długiem pozostaje wzajemna miłość, w której streszczają się przykazania o cudzołóstwie, zabójstwie, kradzieży, fałszywym świadectwie i pożądaniu. Noc się kończy, a dzień się zbliża, więc trzeba odrzucić uczynki ciemności, przyoblec zbroję światłości i żyć uczciwie jak za dnia.

    „Miłość nie czyni bliźniemu nic złego. Wypełnieniem zakonu jest więc miłość.”

    • posłuszeństwo władzy
    • sumienie
    • miłość bliźniego
    • zbroja światłości

    Człowiek ku przełożonym poddanie, ku wszystkim miłość, sam sobie ma mieć obyczajów poczciwość.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

14. 14Rozdział 14Spór o pokarmy i dni rozstrzyga nakaz przyjmowania słabego w wierze bez kłótni o poglądy: jedzący nie ma gardzić powstrzymującym się, a ten nie ma potępiać jedzącego, bo każdy żyje i umiera dla Pana oraz stanie przed Jego tronem. Nic nie jest nieczyste samo w sobie, a królestwo Boże to sprawiedliwość, pokój i radość, nie pokarm i napój. Lepiej odstąpić od mięsa i wina, niż doprowadzić brata do upadku.3 min

    Spór o pokarmy i dni rozstrzyga nakaz przyjmowania słabego w wierze bez kłótni o poglądy: jedzący nie ma gardzić powstrzymującym się, a ten nie ma potępiać jedzącego, bo każdy żyje i umiera dla Pana oraz stanie przed Jego tronem. Nic nie jest nieczyste samo w sobie, a królestwo Boże to sprawiedliwość, pokój i radość, nie pokarm i napój. Lepiej odstąpić od mięsa i wina, niż doprowadzić brata do upadku.

    „Nie sądźmy zatem jedni drugich; postanówcie raczej, żeby nie dawać bratu powodu do upadku ani zgorszenia.”

    • spór o pokarmy
    • sąd nad bratem
    • królestwo Boże
    • zgorszenie

    Doskonali mają znosić niedoskonałe, nimi nie gardzić, ani ich zgorszać, ani ich téż sądzić.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

15. 15Rozdział 15Mocniejsi mają znosić słabości słabych, nie szukając własnego upodobania, bo i Chrystus go nie szukał; stąd dwa błogosławieństwa: Boga cierpliwości i Boga nadziei. Łańcuch cytatów dowodzi, że obok obrzezanych, którym potwierdzono obietnice ojców, także poganie mają chwalić Boga i w korzeniu Jessego pokładać nadzieję. Obrona własnej posługi wiedzie od Jerozolimy aż po Ilirię, i tylko tam, gdzie imienia Chrystusa nie znano, by nie budować na cudzym fundamencie. Na koniec plany: datek z Macedonii i Achai dla ubogich w Jerozolimie, potem Hiszpania, i prośba o uwolnienie od niewiernych w Judei.4 min

    Mocniejsi mają znosić słabości słabych, nie szukając własnego upodobania, bo i Chrystus go nie szukał; stąd dwa błogosławieństwa: Boga cierpliwości i Boga nadziei. Łańcuch cytatów dowodzi, że obok obrzezanych, którym potwierdzono obietnice ojców, także poganie mają chwalić Boga i w korzeniu Jessego pokładać nadzieję. Obrona własnej posługi wiedzie od Jerozolimy aż po Ilirię, i tylko tam, gdzie imienia Chrystusa nie znano, by nie budować na cudzym fundamencie. Na koniec plany: datek z Macedonii i Achai dla ubogich w Jerozolimie, potem Hiszpania, i prośba o uwolnienie od niewiernych w Judei.

    „Bóg nadziei niech was napełni wszelką radością i pokojem w wierze, abyście obfitowali w nadziei mocą Ducha Świętego.”

    • znoszenie słabych
    • poganie chwalą Boga
    • posługa wśród pogan
    • datek dla Jerozolimy

    Starsi mają przykładem Pana Chrystusowym znosić niedostatki młodszych: wymawia się święty Paweł, iż je karał i nierychło nawiedził.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

16. 16Rozdział 16Paweł poleca Febę, która pełni posługę w kościele w Kenchrach, i przechodzi do długiej listy pozdrowień: Prysca i Akwila z kościołem w ich domu, krewni, współwięźniowie i kobiety pracujące w Panu, każde imię z krótką wzmianką o zasłudze. Ostrzega przed tymi, którzy rozruchami i pochlebstwem zwodzą serca niewinnych. Na koniec idą pozdrowienia od towarzyszy, w tym od piszącego list Tercjusza, i chwała jedynemu mądremu Bogu.4 min

    Paweł poleca Febę, która pełni posługę w kościele w Kenchrach, i przechodzi do długiej listy pozdrowień: Prysca i Akwila z kościołem w ich domu, krewni, współwięźniowie i kobiety pracujące w Panu, każde imię z krótką wzmianką o zasłudze. Ostrzega przed tymi, którzy rozruchami i pochlebstwem zwodzą serca niewinnych. Na koniec idą pozdrowienia od towarzyszy, w tym od piszącego list Tercjusza, i chwała jedynemu mądremu Bogu.

    „Pozdrówcie się wzajemnie świętym pocałunkiem.”

    • lista pozdrowień
    • polecenie Feby
    • ostrzeżenie przed zwodzicielami
    • chwała Bogu

    Zaleca Apostół niektóre Rzymiany przykładne, i żąda, by byli pozdrowieni, niektórych téż każe się wystrzegać.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

Listy

Dwadzieścia jeden pism do wspólnot i pojedynczych osób — od uporządkowanego wykładu wiary w Liście do Rzymian po jedną kartę w sprawie zbiegłego niewolnika. To korespondencja w konkretnych sprawach, stąd jej bezpośredni ton i praktyczne rady.

• Pierwszy List do Koryntian
• Drugi List do Koryntian
• List do Galatów
• List do Efezjan
• List do Filipian
• List do Kolosan
• Pierwszy List do Tesaloniczan
• Drugi List do Tesaloniczan
• Pierwszy List do Tymoteusza
• Drugi List do Tymoteusza
• List do Tytusa
• List do Filemona
• List do Hebrajczyków
• List św. Jakuba
• Pierwszy List św. Piotra
• Drugi List św. Piotra
• Pierwszy List św. Jana
• Drugi List św. Jana
• Trzeci List św. Jana
• List św. Judy