Księga Psalmów

Rozdziały i ich streszczenia

Rozwiń rozdział, żeby przeczytać, o czym jest. Streszczenia pisane kursywą pochodzą z wydania z 1923 roku.

1. 1Psalm 1Dwie drogi stają tu obok siebie. Ten, kto nie idzie za radą grzeszników, lecz rozmyśla nad Prawem Pańskim dniem i nocą, rośnie jak drzewo zasadzone nad wodą i wydaje owoc w swoim czasie; bezbożni są prochem, który wiatr rozmiata z ziemi, i nie ostoją się na sądzie ani w zgromadzeniu sprawiedliwych.1 min

   Dwie drogi stają tu obok siebie. Ten, kto nie idzie za radą grzeszników, lecz rozmyśla nad Prawem Pańskim dniem i nocą, rośnie jak drzewo zasadzone nad wodą i wydaje owoc w swoim czasie; bezbożni są prochem, który wiatr rozmiata z ziemi, i nie ostoją się na sądzie ani w zgromadzeniu sprawiedliwych.

   „Błogosławiony człowiek, który nie chodził w radzie bezbożnych, nie stawał na drodze grzeszników i nie zasiadał na stolicy zaraźliwości.”

   • dwie drogi
   • prawo Pańskie
   • sprawiedliwy i bezbożny

   Opisuje w pierwszym Psalmie drogę ku wiecznemu błogosławieństwu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

2. 2Psalm 2Narody się burzą, a królowie ziemi zbierają się przeciw Panu i Jego Chrystusowi, chcąc potargać więzy i zrzucić jarzmo; Ten, który mieszka w niebie, tylko się z nich śmieje. Król ustanowiony nad Syjonem przytacza usłyszany wyrok: ma być nazwany synem, otrzymać narody w dziedzictwo i rządzić nimi żelazną laską. Na koniec pada wezwanie do królów, by służyli Panu z bojaźnią, bo błogosławieni są ci, którzy w Nim ufają.1 min

   Narody się burzą, a królowie ziemi zbierają się przeciw Panu i Jego Chrystusowi, chcąc potargać więzy i zrzucić jarzmo; Ten, który mieszka w niebie, tylko się z nich śmieje. Król ustanowiony nad Syjonem przytacza usłyszany wyrok: ma być nazwany synem, otrzymać narody w dziedzictwo i rządzić nimi żelazną laską. Na koniec pada wezwanie do królów, by służyli Panu z bojaźnią, bo błogosławieni są ci, którzy w Nim ufają.

   „Czemu wzburzyły się narody, a ludy snują próżne zamysły?”

   • bunt narodów
   • król nad Syjonem
   • służba Panu

   Prorok o tych mówi, którzy załogi czynili przeciwko królestwu Chrystusowemu, i o jego wywyższeniu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

3. 3Psalm 3Modlitwa przypisana Dawidowi z czasu ucieczki przed synem Absalomem: dręczycieli jest tak wielu, że mówią o nim, iż Bóg go nie ocali. Modlący się odpowiada im wyznaniem ufności, bo wołał do Pana i został wysłuchany ze świętej góry, położył się i zasnął bezpiecznie, i nie boi się tysięcy ludzi wokół. Na koniec prosi, by Pan powstał i wybawił go, bo do Pana należy wybawienie.1 min

   Modlitwa przypisana Dawidowi z czasu ucieczki przed synem Absalomem: dręczycieli jest tak wielu, że mówią o nim, iż Bóg go nie ocali. Modlący się odpowiada im wyznaniem ufności, bo wołał do Pana i został wysłuchany ze świętej góry, położył się i zasnął bezpiecznie, i nie boi się tysięcy ludzi wokół. Na koniec prosi, by Pan powstał i wybawił go, bo do Pana należy wybawienie.

   „Lecz Ty, Panie, jesteś moim obrońcą, moją chwałą i tym, który podnosi moją głowę.”

   • ucieczka przed Absalomem
   • wołanie o ratunek
   • sen bezpieczny

   Psalm Dawidowy, gdy uciekał przed Absalomem, synem swoim.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

4. 4Psalm 4Dawid zaczyna od wspomnienia, że Bóg sprawiedliwości wysłuchał go w ucisku i dał mu przestrzeń. Dalej zwraca się do synów ludzkich o zatwardziałych sercach, którzy miłują marność i szukają kłamstwa, i wzywa ich, by nie grzeszyli w gniewie, składali sprawiedliwe ofiary i zaufali Panu. Zamyka psalm obraz człowieka, któremu dość światłości Bożego oblicza, by zasnąć w pokoju i odpocząć.1 min

   Dawid zaczyna od wspomnienia, że Bóg sprawiedliwości wysłuchał go w ucisku i dał mu przestrzeń. Dalej zwraca się do synów ludzkich o zatwardziałych sercach, którzy miłują marność i szukają kłamstwa, i wzywa ich, by nie grzeszyli w gniewie, składali sprawiedliwe ofiary i zaufali Panu. Zamyka psalm obraz człowieka, któremu dość światłości Bożego oblicza, by zasnąć w pokoju i odpocząć.

   „W pokoju razem zasnę i odpocznę; bo Ty, Panie, szczególnie w nadziei mnie utwierdziłeś.”

   • wysłuchanie w ucisku
   • sprawiedliwa ofiara
   • pokój i sen

   Człowiek sprawiedliwy sam się upomina ku sprawom cnotliwym: są téż słowa kościoła w smutku będącego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

5. 5Psalm 5Poranna modlitwa przypisana Dawidowi: proszący chce być wysłuchany o świcie, gdy staje przed Panem i czeka. Większa część psalmu opisuje tych, których Bóg nie znosi, czyli kłamców oraz ludzi krwawych i zdradliwych, o których gardle mówi się, że jest grobem otwartym, i prosi, by upadli od własnych zamysłów. Przeciwstawia im radość ufających, którym Pan błogosławi i których otacza dobrą wolą jak tarczą.2 min

   Poranna modlitwa przypisana Dawidowi: proszący chce być wysłuchany o świcie, gdy staje przed Panem i czeka. Większa część psalmu opisuje tych, których Bóg nie znosi, czyli kłamców oraz ludzi krwawych i zdradliwych, o których gardle mówi się, że jest grobem otwartym, i prosi, by upadli od własnych zamysłów. Przeciwstawia im radość ufających, którym Pan błogosławi i których otacza dobrą wolą jak tarczą.

   „Panie, rano usłyszysz głos mój: rano stanę przed Tobą i ujrzę.”

   • poranna modlitwa
   • kłamstwo i zdrada
   • ufność w Panu

   Modlitwa kościoła chrześciańskiego okazuje Prorok, że miała być wysłuchana, oznajmia téż fałeszne uczyciele, a którzy mieli być z kościoła wyrzuceni.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

6. 6Psalm 6Wołanie chorego, który prosi, żeby Pan nie karcił go w zapalczywości, bo drżą mu kości, a dusza jest bardzo zatrwożona i pyta, jak długo to potrwa. Argumentem prośby jest to, że w śmierci nikt Pana nie wspomina, więc ratunek ma sens teraz; obok stoi obraz łoża omywanego łzami co noc. Druga połowa zmienia ton: modlitwa została przyjęta, więc czyniący nieprawość mają odstąpić, a nieprzyjaciele zawstydzić się.1 min

   Wołanie chorego, który prosi, żeby Pan nie karcił go w zapalczywości, bo drżą mu kości, a dusza jest bardzo zatrwożona i pyta, jak długo to potrwa. Argumentem prośby jest to, że w śmierci nikt Pana nie wspomina, więc ratunek ma sens teraz; obok stoi obraz łoża omywanego łzami co noc. Druga połowa zmienia ton: modlitwa została przyjęta, więc czyniący nieprawość mają odstąpić, a nieprzyjaciele zawstydzić się.

   „Nawróć się, Panie, i wyrwij moją duszę. Zbaw mnie dla swojego miłosierdzia.”

   • modlitwa chorego
   • pokuta
   • wysłuchana prośba

   Modlitwa dusze żałośnéj ku Panu Bogu na się czuje srogość sądu przyszłego, przez sprośne grzechy swoje.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

7. 7Psalm 7Prześladowany składa przed Panem przysięgę niewinności: jeśli odpłacił złem albo ma nieprawość w rękach, niech sam padnie przed wrogami, a jego chwała obróci się w proch. Dalej wzywa Boga, by zasiadł jako sędzia narodów i rozstrzygnął jego sprawę, i przypomina, że sędzia sprawiedliwy ma już naciągnięty łuk wobec tych, którzy się nie nawrócą. Zamyka to obraz człowieka, który wykopał dół i sam w niego wpadł.2 min

   Prześladowany składa przed Panem przysięgę niewinności: jeśli odpłacił złem albo ma nieprawość w rękach, niech sam padnie przed wrogami, a jego chwała obróci się w proch. Dalej wzywa Boga, by zasiadł jako sędzia narodów i rozstrzygnął jego sprawę, i przypomina, że sędzia sprawiedliwy ma już naciągnięty łuk wobec tych, którzy się nie nawrócą. Zamyka to obraz człowieka, który wykopał dół i sam w niego wpadł.

   „Pan sądzi narody. Sądź mnie, Panie, według mojej sprawiedliwości i według niewinności, która jest we mnie.”

   • przysięga niewinności
   • sąd Boży
   • kara na grzesznika

   Ten Psalm jest o niewinności Pana Jezusa, i o jego wniebowstąpieniu, który śpiewał Panu Dawid, a są słowa Chusy, syna Jemini.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

8. 8Psalm 8Pochwała imienia Pana, które okazuje się dziwne po całej ziemi, a potwierdza je nie potęga, lecz chwała doskonała wydobyta z ust niemowląt i ssących dzieci. Patrząc na niebo, księżyc i gwiazdy, mówiący pyta o miejsce człowieka i odpowiada, że został uczyniony niewiele mniejszym od aniołów, uwieńczony czcią, a pod jego stopy złożono owce, woły, zwierzęta polne, ptaki i ryby. Ten sam okrzyk otwiera i zamyka psalm.1 min

   Pochwała imienia Pana, które okazuje się dziwne po całej ziemi, a potwierdza je nie potęga, lecz chwała doskonała wydobyta z ust niemowląt i ssących dzieci. Patrząc na niebo, księżyc i gwiazdy, mówiący pyta o miejsce człowieka i odpowiada, że został uczyniony niewiele mniejszym od aniołów, uwieńczony czcią, a pod jego stopy złożono owce, woły, zwierzęta polne, ptaki i ryby. Ten sam okrzyk otwiera i zamyka psalm.

   „Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz? Albo syn człowieczy, że go nawiedzasz?”

   • chwała imienia
   • godność człowieka
   • dzieła stworzenia

   Prorokuje Dawid o podwyższeniu i o uwielbieniu Pana Chrystusa, i o rozmnożeniu kościoła jego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

9. 9Psalm 9Dziękczynienie za sąd, który Pan już wykonał: wrogowie się cofnęli, ich miasta zburzone, a pamięć o nich zginęła z hukiem, bo Pan zasiadł na tronie i stał się ucieczką ubogiego. Druga część skarży się, że niezbożny pyszni się bezkarnie, czai się jak lew w jamie, zastawia sidła na ubogiego i powtarza w sercu, że Bóg zapomniał i nie patrzy. Modlący się prosi, by Pan powstał, skruszył ramię grzesznika i wymierzył sprawiedliwość sierocie.5 min

   Dziękczynienie za sąd, który Pan już wykonał: wrogowie się cofnęli, ich miasta zburzone, a pamięć o nich zginęła z hukiem, bo Pan zasiadł na tronie i stał się ucieczką ubogiego. Druga część skarży się, że niezbożny pyszni się bezkarnie, czai się jak lew w jamie, zastawia sidła na ubogiego i powtarza w sercu, że Bóg zapomniał i nie patrzy. Modlący się prosi, by Pan powstał, skruszył ramię grzesznika i wymierzył sprawiedliwość sierocie.

   „Bo ubogi nie będzie zapomniany na zawsze, a cierpliwość ubogich nie zginie do końca.”

   • sąd nad narodami
   • ucisk ubogiego
   • pycha niezbożnego

   Mówi tu Prorok o mocy sądu ostatecznego, i o Antychryście.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

10. 10Psalm 10Odpowiedź na radę, żeby uciekać w góry jak wróbel, bo grzesznicy naciągnęli już łuk i w ciemności strzelają do prawych sercem. Mówiący tę radę odrzuca, wskazując, że Pan ma tron w niebie i ze swojego świętego przybytku patrzy na ubogiego oraz bada synów ludzkich. Na grzeszników wyleje jak deszcz sidła, ogień i siarkę, bo miłuje sprawiedliwość i widzi prawość.1 min

    Odpowiedź na radę, żeby uciekać w góry jak wróbel, bo grzesznicy naciągnęli już łuk i w ciemności strzelają do prawych sercem. Mówiący tę radę odrzuca, wskazując, że Pan ma tron w niebie i ze swojego świętego przybytku patrzy na ubogiego oraz bada synów ludzkich. Na grzeszników wyleje jak deszcz sidła, ogień i siarkę, bo miłuje sprawiedliwość i widzi prawość.

    „W Panu pokładam ufność. Jakże mówicie do mojej duszy: »Uciekaj na górę jak wróbel«?”

    • ufność zamiast ucieczki
    • zasadzka grzeszników
    • sąd Pański

    A u Żydów 11. Uczy Prorok odpierać kacerzom, którzy usiłują wiernego w niewierność swą przewrócić.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

11. 11Psalm 11Skarga na czasy, w których zabrakło prawości, a ludzie mówią do bliźnich rzeczy próżne, chowając w sercu coś innego niż na wargach. Prośba, by Pan zgładził wargi zdradliwe i język mówiący z pychą, spotyka się z odpowiedzią samego Pana: wobec wzdychania ubogich postanawia powstać i postawić ich w zbawieniu. Słowa Pańskie zostają przy tym nazwane srebrem siedmiokroć przeczyszczonym w ogniu.1 min

    Skarga na czasy, w których zabrakło prawości, a ludzie mówią do bliźnich rzeczy próżne, chowając w sercu coś innego niż na wargach. Prośba, by Pan zgładził wargi zdradliwe i język mówiący z pychą, spotyka się z odpowiedzią samego Pana: wobec wzdychania ubogich postanawia powstać i postawić ich w zbawieniu. Słowa Pańskie zostają przy tym nazwane srebrem siedmiokroć przeczyszczonym w ogniu.

    „Zbaw mnie, Panie, bo zanikł święty, bo ubyło prawości wśród synów ludzkich.”

    • zdradliwe wargi
    • czyste słowa Pańskie
    • obrona ubogich

    A u Żydów 12. Modlitwa jest rodzaju ludzkiego do Pana Boga, aby raczył zesłać syna swego na świat: i tak się modlili oni Prorocy święci w starym zakonie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

12. 12Psalm 12Cztery razy wraca to samo pytanie „jak długo”: o zapomnienie, o odwrócone oblicze, o troskę noszoną w duszy przez cały dzień i o wroga, który się wynosi. Prośba, żeby Pan oświecił oczy modlącego się, zanim ten zaśnie w śmierci, przechodzi na końcu w ufność i zapowiedź śpiewania Panu.1 min

    Cztery razy wraca to samo pytanie „jak długo”: o zapomnienie, o odwrócone oblicze, o troskę noszoną w duszy przez cały dzień i o wroga, który się wynosi. Prośba, żeby Pan oświecił oczy modlącego się, zanim ten zaśnie w śmierci, przechodzi na końcu w ufność i zapowiedź śpiewania Panu.

    „Jak długo, Panie, będziesz o mnie zapominał?”

    • jak długo
    • lęk przed śmiercią
    • ufność w miłosierdzie

    Żąda Prorok gorącą żądzą przyjścia syna Bożego na ten świat.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

13. 13Psalm 13Zdanie głupca, który w sercu swoim mówi, że Boga nie ma, otwiera obraz powszechnego zepsucia. Pan spogląda z nieba, szukając kogoś rozumnego, a znajduje gardła jak groby otwarte, języki pełne zdrady i nogi śpieszące do przelewu krwi. Na końcu wraca pytanie, kto da z Syjonu zbawienie dla Izraela, i zapowiedź radości Jakuba, gdy Pan przywróci wolność swojemu ludowi.1 min

    Zdanie głupca, który w sercu swoim mówi, że Boga nie ma, otwiera obraz powszechnego zepsucia. Pan spogląda z nieba, szukając kogoś rozumnego, a znajduje gardła jak groby otwarte, języki pełne zdrady i nogi śpieszące do przelewu krwi. Na końcu wraca pytanie, kto da z Syjonu zbawienie dla Izraela, i zapowiedź radości Jakuba, gdy Pan przywróci wolność swojemu ludowi.

    „Pan spojrzał z nieba na synów ludzkich, aby zobaczyć, czy jest ktoś rozumny albo szukający Boga.”

    • bezbożność głupca
    • zepsucie wszystkich
    • zbawienie z Syjonu

    Przymawia Prorok Żydom, którzy nie chcieli wierzyć Panu Chrystusowi, a iż wszyscy ludzie są grzeszni, chyba Pana Chrystusa, okazuje.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

14. 14Psalm 14Pytanie o to, kto może mieszkać w przybytku Pana i spocząć na Jego świętej górze, otwiera krótką listę odpowiedzi. Składają się na nią prawda w sercu, język bez zdrady, dotrzymane słowo wobec bliźniego, wzgarda dla złośliwego, cześć dla bojących się Pana oraz odmowa lichwy i darów przeciw niewinnym.1 min

    Pytanie o to, kto może mieszkać w przybytku Pana i spocząć na Jego świętej górze, otwiera krótką listę odpowiedzi. Składają się na nią prawda w sercu, język bez zdrady, dotrzymane słowo wobec bliźniego, wzgarda dla złośliwego, cześć dla bojących się Pana oraz odmowa lichwy i darów przeciw niewinnym.

    „Panie, kto będzie mieszkał w Twoim przybytku? Kto spocznie na Twojej świętej górze?”

    • mieszkanie u Pana
    • uczciwość wobec bliźniego
    • zakaz lichwy

    Ukazuje Prorok, który człowiek wnidzie do królestwa niebieskiego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

15. 15Psalm 15Wyznanie ufności otwiera zdanie, że Pan nie potrzebuje dóbr modlącego się, a sam jest udziałem jego dziedzictwa i kielicha. Mówiący odmawia udziału w obcych zgromadzeniach ze krwi i nie chce wspominać ich imion, za swoje zaś dziedzictwo uznaje sznury, które przypadły mu na miejscach szczególnych. Kończy nadzieją, że ciało spocznie bezpiecznie, bo dusza nie zostanie zostawiona w piekle.1 min

    Wyznanie ufności otwiera zdanie, że Pan nie potrzebuje dóbr modlącego się, a sam jest udziałem jego dziedzictwa i kielicha. Mówiący odmawia udziału w obcych zgromadzeniach ze krwi i nie chce wspominać ich imion, za swoje zaś dziedzictwo uznaje sznury, które przypadły mu na miejscach szczególnych. Kończy nadzieją, że ciało spocznie bezpiecznie, bo dusza nie zostanie zostawiona w piekle.

    „Miałem Pana zawsze przed swoimi oczami. Bo jest po mojej prawicy, abym się nie zachwiał.”

    • dziedzictwo w Panu
    • odrzucenie obcych kultów
    • nadzieja wobec śmierci

    Zamyka w sobie Psalm proroctwo o świętych Bożych: i o umęczeniu, i téż wskrzeszeniu Pana Chrystusowem.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

16. 16Psalm 16Wezwanie do Boga, który przebadał serce modlącego się: nawiedził go w nocy i próbował ogniem, a nieprawości nie znalazł. Prosi, by Pan umocnił jego kroki na swoich ścieżkach i wyrwał go od niegodziwców, którzy go otoczyli, mówią z hardością i czyhają jak lew gotowy do łupu. Ich nasyceniu własną tłustością przeciwstawia nadzieję, że sam nasyci się dopiero wtedy, gdy ujrzy chwałę Pana.2 min

    Wezwanie do Boga, który przebadał serce modlącego się: nawiedził go w nocy i próbował ogniem, a nieprawości nie znalazł. Prosi, by Pan umocnił jego kroki na swoich ścieżkach i wyrwał go od niegodziwców, którzy go otoczyli, mówią z hardością i czyhają jak lew gotowy do łupu. Ich nasyceniu własną tłustością przeciwstawia nadzieję, że sam nasyci się dopiero wtedy, gdy ujrzy chwałę Pana.

    „Strzeż mnie jak źrenicy oka, osłoń mnie cieniem swoich skrzydeł.”

    • prośba o obronę
    • próba serca
    • cień skrzydeł

    Opisuje modlitwę Chrystusowę, którą miał wzywać Boga Ojca czasu męki swéj okrutnéj: a jest głos Pana Chrysta, ile człowiek.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

17. 17Psalm 17Pieśń dziękczynna przypisana Dawidowi z dnia, w którym Pan wyrwał go z ręki Saula i wszystkich wrogów. Opowiada, jak z sideł śmierci wołał do Pana, a odpowiedzią było trzęsienie ziemi, dym, grad i ogniste węgle: Bóg nachylił niebiosa, wsiadł na cheruby i sięgnął z wysokości, by wyciągnąć go z wielkich wód. Dalsza część wylicza, czym został wyposażony, czyli mocą na wojnę, nogami jak u jeleni i tarczą zbawienia.6 min

    Pieśń dziękczynna przypisana Dawidowi z dnia, w którym Pan wyrwał go z ręki Saula i wszystkich wrogów. Opowiada, jak z sideł śmierci wołał do Pana, a odpowiedzią było trzęsienie ziemi, dym, grad i ogniste węgle: Bóg nachylił niebiosa, wsiadł na cheruby i sięgnął z wysokości, by wyciągnąć go z wielkich wód. Dalsza część wylicza, czym został wyposażony, czyli mocą na wojnę, nogami jak u jeleni i tarczą zbawienia.

    „Będę Cię miłował, Panie, mocy moja.”

    • wybawienie od wrogów
    • objawienie w burzy
    • moc na wojnę

    Opisuje prześladowanie Chrystusowe od Żydów, a jako miał być wysłuchan: jako słońce ćmić, ziemia drżeć miały czasu męki jego, i jako na niebiosa wstąpić miał.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

18. 18Psalm 18Dwa świadectwa o Bogu zestawione obok siebie. Najpierw niebo: dzień dniowi przekazuje słowo, noc nocy objawia wiedzę, a słońce wychodzi jak oblubieniec z komnaty i nikt nie ukryje się przed jego żarem. Potem Prawo Pańskie, niepokalane, dające mądrość maluczkim, cenniejsze od złota i słodsze od miodu, na którego tle modlący się prosi o oczyszczenie z grzechów skrytych.2 min

    Dwa świadectwa o Bogu zestawione obok siebie. Najpierw niebo: dzień dniowi przekazuje słowo, noc nocy objawia wiedzę, a słońce wychodzi jak oblubieniec z komnaty i nikt nie ukryje się przed jego żarem. Potem Prawo Pańskie, niepokalane, dające mądrość maluczkim, cenniejsze od złota i słodsze od miodu, na którego tle modlący się prosi o oczyszczenie z grzechów skrytych.

    „Niebiosa głoszą chwałę Bożą, a firmament oznajmia dzieła rąk Jego.”

    • chwała niebios
    • prawo Pańskie
    • grzechy skryte

    Mówi tu Prorok o wcieleniu Pana Jezu Chrysta.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

19. 19Psalm 19Zgromadzenie modli się za króla przed bitwą: prosi, by Pan wysłuchał go w dniu utrapienia, zesłał mu pomoc ze świątyni i z Syjonu, pamiętał o jego ofierze i utwierdził każdy jego zamysł. Dalej mówi już z pewnością, że Pan wybawił swojego pomazańca, i przeciwstawia tych, którzy liczą na wozy i konie, tym, którzy wzywają imienia Boga. Zamyka to krótka prośba o ocalenie króla.1 min

    Zgromadzenie modli się za króla przed bitwą: prosi, by Pan wysłuchał go w dniu utrapienia, zesłał mu pomoc ze świątyni i z Syjonu, pamiętał o jego ofierze i utwierdził każdy jego zamysł. Dalej mówi już z pewnością, że Pan wybawił swojego pomazańca, i przeciwstawia tych, którzy liczą na wozy i konie, tym, którzy wzywają imienia Boga. Zamyka to krótka prośba o ocalenie króla.

    „Jedni na wozach, a drudzy na koniach, my zaś wzywać będziemy imienia Pana, Boga naszego.”

    • modlitwa za króla
    • pomoc z Syjonu
    • zaufanie zamiast wozów

    Prorok dotyka nieco bóstwa Pana Chrystusowego, tudzież i kapłaństwa, i królestwa jego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

20. 20Psalm 20Dziękczynienie za króla, który rozweselił się w mocy Pana: otrzymał pragnienie swojego serca, koronę z drogocennych kamieni na głowę i przedłużenie dni na wieki. Druga połowa zwraca się przeciw wrogom, którzy mają zostać dosięgnięci prawicą Pana, pochłonięci jak w ognistym piecu i wytępieni wraz z potomstwem, bo knuli plany, których nie zdołali urzeczywistnić. Na końcu pada wezwanie, by Pan powstał w swojej mocy.1 min

    Dziękczynienie za króla, który rozweselił się w mocy Pana: otrzymał pragnienie swojego serca, koronę z drogocennych kamieni na głowę i przedłużenie dni na wieki. Druga połowa zwraca się przeciw wrogom, którzy mają zostać dosięgnięci prawicą Pana, pochłonięci jak w ognistym piecu i wytępieni wraz z potomstwem, bo knuli plany, których nie zdołali urzeczywistnić. Na końcu pada wezwanie, by Pan powstał w swojej mocy.

    „Król bowiem pokłada nadzieję w Panu i w miłosierdziu Najwyższego nie będzie zachwiany.”

    • dziękczynienie za króla
    • korona królewska
    • sąd nad wrogami

    Oznajmia Prorok, jako Bóg Ojciec miał ukoronować Pana Jezu Chrysta, syna swego, jako się téż miał mścić nad nieprzyjacioły jego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

21. 21Psalm 21Skarga człowieka, który woła dniem i nocą i nie dostaje odpowiedzi, choć ojcowie wołali do Boga i byli ocaleni. Opisuje siebie jako robaka i pośmiewisko, otoczonego cielcami, lwami i psami: kości się rozsypały, język przysechł do podniebienia, przebite są ręce i nogi, a szaty rozdzielono losem. Od prośby o wyrwanie z lwiej paszczy przechodzi w ślub głoszenia imienia Pana wśród braci i zapowiedź, że wszystkie krańce ziemi nawrócą się do Niego.4 min

    Skarga człowieka, który woła dniem i nocą i nie dostaje odpowiedzi, choć ojcowie wołali do Boga i byli ocaleni. Opisuje siebie jako robaka i pośmiewisko, otoczonego cielcami, lwami i psami: kości się rozsypały, język przysechł do podniebienia, przebite są ręce i nogi, a szaty rozdzielono losem. Od prośby o wyrwanie z lwiej paszczy przechodzi w ślub głoszenia imienia Pana wśród braci i zapowiedź, że wszystkie krańce ziemi nawrócą się do Niego.

    „Boże, Boże mój, wejrzyj na mnie: czemuś mnie opuścił?”

    • opuszczenie przez Boga
    • cierpienie sprawiedliwego
    • ślub chwalenia

    Ten Psalm mówi o męce i wskrzeszeniu Pana Chrystusa.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

22. 22Psalm 22Krótka pieśń zaufania, w której mówiącemu nie brakuje niczego, bo prowadzi go sam Pan. Obrazy idą od pasterskich do gościnnych: miejsce pastwiskowe i woda pokrzepienia, ścieżki sprawiedliwości, brak strachu wśród cienia śmierci, laska i kij, a potem stół zastawiony naprzeciw prześladowców, namaszczona olejkiem głowa i kosztowny kielich. Zamyka ją nadzieja na mieszkanie w domu Pańskim przez najdłuższe dni.1 min

    Krótka pieśń zaufania, w której mówiącemu nie brakuje niczego, bo prowadzi go sam Pan. Obrazy idą od pasterskich do gościnnych: miejsce pastwiskowe i woda pokrzepienia, ścieżki sprawiedliwości, brak strachu wśród cienia śmierci, laska i kij, a potem stół zastawiony naprzeciw prześladowców, namaszczona olejkiem głowa i kosztowny kielich. Zamyka ją nadzieja na mieszkanie w domu Pańskim przez najdłuższe dni.

    „Pan mną rządzi i niczego mi nie zabraknie.”

    • pasterz i przewodnik
    • ufność
    • dom Pański

    W tym Psalmie wylicza Prorok dobrodziejstwa kościołowi chrześciańskiemu od Pana Boga dane, jaka téż jest nauka pożywania ciała Bożego, i inszéj świętości.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

23. 23Psalm 23Wyznanie, że cały okrąg ziemi wraz z mieszkańcami jest własnością Pana, który ugruntował go nad morzami i rzekami. Na pytanie, kto wstąpi na górę Pańską, pada warunek niewinnych rąk, czystego serca i przysięgi bez zdrady, bo takie jest pokolenie szukających oblicza Boga Jakuba. Druga część to wezwanie do bram wiekuistych, żeby się podniosły, i dwukrotnie powtórzone pytanie o króla chwały, na które odpowiada imię Pana zastępów.1 min

    Wyznanie, że cały okrąg ziemi wraz z mieszkańcami jest własnością Pana, który ugruntował go nad morzami i rzekami. Na pytanie, kto wstąpi na górę Pańską, pada warunek niewinnych rąk, czystego serca i przysięgi bez zdrady, bo takie jest pokolenie szukających oblicza Boga Jakuba. Druga część to wezwanie do bram wiekuistych, żeby się podniosły, i dwukrotnie powtórzone pytanie o króla chwały, na które odpowiada imię Pana zastępów.

    „Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją wypełnia: cały okrąg ziemi i wszyscy, którzy na nim mieszkają.”

    • ziemia własnością Pana
    • wejście na górę
    • król chwały

    Psalm ten oznajmia Chrystusowe osławienie, i człowieka naprawienie: a że jest Panem wszystkiéj ziemie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

24. 24Psalm 24Ufający wznosi duszę do Pana i prosi, żeby nie został zawstydzony wobec nieprzyjaciół. Główna prośba dotyczy pouczenia: chce poznać drogi i ścieżki Pana, a zarazem prosi o zapomnienie grzechów młodości i o przebaczenie winy, którą sam nazywa wielką. Druga połowa to skarga samotnego i ubogiego, osaczonego niesprawiedliwą nienawiścią, kończąca się prośbą o wybawienie Izraela ze wszystkich jego ucisków.2 min

    Ufający wznosi duszę do Pana i prosi, żeby nie został zawstydzony wobec nieprzyjaciół. Główna prośba dotyczy pouczenia: chce poznać drogi i ścieżki Pana, a zarazem prosi o zapomnienie grzechów młodości i o przebaczenie winy, którą sam nazywa wielką. Druga połowa to skarga samotnego i ubogiego, osaczonego niesprawiedliwą nienawiścią, kończąca się prośbą o wybawienie Izraela ze wszystkich jego ucisków.

    „Oczy moje zawsze zwrócone są ku Panu, bo On wyrwie moje nogi z sidła.”

    • prośba o naukę
    • odpuszczenie grzechów
    • samotność i ucisk

    Uczy Prorok w tym Psalmie, aby dobry człowiek w rzeczach przeciwnych nie szemrał, ale oczekawał Boskiéj pomocy: a mówi Prorok w osobie kościoła.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

25. 25Psalm 25Prośba o sąd, w której mówiący sam wzywa Pana, żeby go doświadczył i wypalił mu nerki i serce. Na dowód wylicza, czego nie robił: nie zasiadał w gronie marności, nie wchodził między czyniących bezprawie, nienawidził zgromadzenia złośliwych i trzymał się daleko od mężów krwawych, których prawica pełna jest podarków. W zamian opisuje umiłowanie domu Pańskiego, obmyte ręce i obchodzenie ołtarza.1 min

    Prośba o sąd, w której mówiący sam wzywa Pana, żeby go doświadczył i wypalił mu nerki i serce. Na dowód wylicza, czego nie robił: nie zasiadał w gronie marności, nie wchodził między czyniących bezprawie, nienawidził zgromadzenia złośliwych i trzymał się daleko od mężów krwawych, których prawica pełna jest podarków. W zamian opisuje umiłowanie domu Pańskiego, obmyte ręce i obchodzenie ołtarza.

    „Osądź mnie, Panie, bo chodziłem w mojej niewinności i ufając Panu, nie zachwieję się.”

    • prośba o sąd
    • niewinność
    • umiłowanie domu Bożego

    A u Żydów 26. Modlitwa sprawiedliwego o to, aby mógł wyniść od złych ludzi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

26. 26Psalm 26Pieśń odwagi, w której wołający nie boi się ani całych wojsk, ani wybuchu bitwy, bo Pan jest jego światłem i obrońcą życia. Z całej modlitwy zostaje jedna prośba: mieszkać w domu Pańskim przez wszystkie dni i nawiedzać świątynię, a za nią idzie obraz ukrycia w przybytku i wywyższenia na skale. Druga połowa to już błaganie o nieodwrócone oblicze i obronę przed fałszywymi świadkami, z osobnym zdaniem o ojcu i matce, którzy opuścili, i o Panu, który przyjął.2 min

    Pieśń odwagi, w której wołający nie boi się ani całych wojsk, ani wybuchu bitwy, bo Pan jest jego światłem i obrońcą życia. Z całej modlitwy zostaje jedna prośba: mieszkać w domu Pańskim przez wszystkie dni i nawiedzać świątynię, a za nią idzie obraz ukrycia w przybytku i wywyższenia na skale. Druga połowa to już błaganie o nieodwrócone oblicze i obronę przed fałszywymi świadkami, z osobnym zdaniem o ojcu i matce, którzy opuścili, i o Panu, który przyjął.

    „Pan jest moim światłem i moim zbawieniem – kogóż miałbym się bać?”

    • odwaga wobec wojsk
    • dom Pański
    • fałszywi świadkowie

    Zamyka w sobie Psalm dzięki człowieka dobrego za wybawienie przeszłe, i modlitwę, aby go Bóg raczył bronić od nieprzyjaciół dusznych: ażeby przyszedł potem do królestwa Bożego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

27. 27Psalm 27Modlitwa człowieka, który boi się Bożego milczenia bardziej niż wrogów: gdyby Pan zamilkł, stałby się podobny do tych, którzy schodzą do grobu. Wznosi ręce ku świętej świątyni i prosi, żeby nie zginął razem z tymi, którzy mówią bliźniemu o pokoju, a w sercach noszą zło, i żeby odpłata przyszła im według dzieł ich rąk. Od połowy ton się odwraca w dziękczynienie za wysłuchaną prośbę i za ciało, które znowu rozkwitło, a koniec to już prośba za cały lud i za pomazańca.1 min

    Modlitwa człowieka, który boi się Bożego milczenia bardziej niż wrogów: gdyby Pan zamilkł, stałby się podobny do tych, którzy schodzą do grobu. Wznosi ręce ku świętej świątyni i prosi, żeby nie zginął razem z tymi, którzy mówią bliźniemu o pokoju, a w sercach noszą zło, i żeby odpłata przyszła im według dzieł ich rąk. Od połowy ton się odwraca w dziękczynienie za wysłuchaną prośbę i za ciało, które znowu rozkwitło, a koniec to już prośba za cały lud i za pomazańca.

    „Do Ciebie, Panie, wołać będę, Boże mój, nie milcz wobec mnie.”

    • milczenie Boga
    • fałszywi bliźni
    • wysłuchana prośba

    W tym Psalmie jest głos Pana Chrysta o jego umęczeniu i o zmartwychwstaniu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

28. 28Psalm 28Hymn o burzy słyszanej jako głos Pana. Zaczyna się wezwaniem synów Bożych, żeby przynieśli chwałę i cześć w świętej sieni, a potem siedem razy wraca ten sam zwrot: głos Pana w mocy i potędze, łamiący cedry libańskie, rozpraszający płomień ognia, wstrząsający puszczą i poruszający pustynią Kadesz. Zamyka ją obraz Pana siedzącego jako król na wieki i obietnica mocy oraz pokoju dla Jego ludu.1 min

    Hymn o burzy słyszanej jako głos Pana. Zaczyna się wezwaniem synów Bożych, żeby przynieśli chwałę i cześć w świętej sieni, a potem siedem razy wraca ten sam zwrot: głos Pana w mocy i potędze, łamiący cedry libańskie, rozpraszający płomień ognia, wstrząsający puszczą i poruszający pustynią Kadesz. Zamyka ją obraz Pana siedzącego jako król na wieki i obietnica mocy oraz pokoju dla Jego ludu.

    „Głos Pana rozbrzmiewa nad wodami. Bóg majestatu zagrzmiał: Pan jest nad wodami wielkimi.”

    • głos w burzy
    • potęga nad wodami
    • pokój dla ludu

    Upominanie ludzi wiernych, aby oni ofiarowali Panu ofiary duchowne.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

29. 29Psalm 29Dziękczynienie po uzdrowieniu, nazwane pieśnią na poświęcenie domu. Wołający wspomina, jak jego dusza została wywiedziona z piekła i ocalona od tych, którzy schodzą do dołu, i przyznaje, że w czasie dostatku mówił, iż nigdy się nie zachwieje – dopóki Bóg nie odwrócił oblicza i nie ogarnął go lęk. Jego argumentem było pytanie, czy proch będzie głosił prawdę, a odpowiedzią zdanie o płaczu, który trwa wieczorem, i radości, która przychodzi rankiem.2 min

    Dziękczynienie po uzdrowieniu, nazwane pieśnią na poświęcenie domu. Wołający wspomina, jak jego dusza została wywiedziona z piekła i ocalona od tych, którzy schodzą do dołu, i przyznaje, że w czasie dostatku mówił, iż nigdy się nie zachwieje – dopóki Bóg nie odwrócił oblicza i nie ogarnął go lęk. Jego argumentem było pytanie, czy proch będzie głosił prawdę, a odpowiedzią zdanie o płaczu, który trwa wieczorem, i radości, która przychodzi rankiem.

    „Zamieniłeś mój płacz w radość, zdjąłeś ze mnie wór pokutny i odziałeś mnie weselem.”

    • ocalenie od śmierci
    • poświęcenie domu
    • radość po płaczu

    Psalm ma w sobie słowa Chrystusowe ile człowiek do Boga Ojca, któremi dziękuje za swe wskrzeszenie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

30. 30Psalm 30Skarga człowieka wyśmianego i opuszczonego, zaczęta od oddania ducha w Boże ręce i prośby o dom ucieczki. Obrazy poniżenia są bardzo konkretne: oko zatrwożone, lata mijające we wzdychaniu, kości przestraszone, pośmiewisko dla sąsiadów i postrach dla znajomych, zapomnienie jak po umarłym i porównanie do straconego naczynia. Zwrot przychodzi z wyznaniem zaufania i obrazem ukrycia w namiocie przed sporem języków, a na końcu stoi wezwanie do mężnego serca dla wszystkich, którzy czekają.3 min

    Skarga człowieka wyśmianego i opuszczonego, zaczęta od oddania ducha w Boże ręce i prośby o dom ucieczki. Obrazy poniżenia są bardzo konkretne: oko zatrwożone, lata mijające we wzdychaniu, kości przestraszone, pośmiewisko dla sąsiadów i postrach dla znajomych, zapomnienie jak po umarłym i porównanie do straconego naczynia. Zwrot przychodzi z wyznaniem zaufania i obrazem ukrycia w namiocie przed sporem języków, a na końcu stoi wezwanie do mężnego serca dla wszystkich, którzy czekają.

    „W ręce Twoje polecam ducha mojego: odkupiłeś mnie, Panie, Boże prawdy.”

    • oddanie ducha
    • pośmiewisko sąsiadów
    • ukrycie u Boga

    Upomina się człowiek sprawiedliwy, aby nie w sobie samym, ale w Panu Bogu dufał: a jest głos syna Bożego według człowieczeństwa.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

31. 31Psalm 31Psalm o uldze, która przychodzi po wyznaniu winy. Najpierw błogosławieństwo dla tych, komu grzech został zakryty i nie poczytany, potem opis tego, co było przedtem: milczenie, starzejące się kości, ręka ciążąca we dnie i w nocy, nędza i tkwiące w środku ciernie. Przełomem jest jedno zdanie o grzechu oznajmionym bez ukrywania, po którym odpuszczenie przychodzi od razu, a dalej idzie już nauka, żeby nie być jak koń i muł bez rozumu, i wezwanie sprawiedliwych do radości.2 min

    Psalm o uldze, która przychodzi po wyznaniu winy. Najpierw błogosławieństwo dla tych, komu grzech został zakryty i nie poczytany, potem opis tego, co było przedtem: milczenie, starzejące się kości, ręka ciążąca we dnie i w nocy, nędza i tkwiące w środku ciernie. Przełomem jest jedno zdanie o grzechu oznajmionym bez ukrywania, po którym odpuszczenie przychodzi od razu, a dalej idzie już nauka, żeby nie być jak koń i muł bez rozumu, i wezwanie sprawiedliwych do radości.

    „Błogosławieni ci, którym odpuszczone są nieprawości i którym zakryte są grzechy.”

    • odpuszczenie grzechu
    • wyznanie winy
    • ulga po skrusze

    Błogosławi Prorok człowieka tego, który dostaje grzechom odpuszczenia, a przez co by ich miał dostać, zaraz opisuje.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

32. 32Psalm 32Hymn uwielbienia, który zaczyna się od instrumentów: cytra, dziesięć strun i pieśń nowa grana z okrzykiem radości. Powód chwały jest podwójny – słowem Pańskim utwierdzone zostały niebiosa, bo On powiedział i stało się, a zarazem rozprasza On zamysły narodów i odrzuca postanowienia władców, podczas gdy Jego własny zamysł trwa z pokolenia w pokolenie. Koniec odbiera nadzieję wielkiej sile, olbrzymowi i koniowi, a przenosi ją na oczy Pańskie, które czuwają nad bojącymi się Boga w czasie głodu.2 min

    Hymn uwielbienia, który zaczyna się od instrumentów: cytra, dziesięć strun i pieśń nowa grana z okrzykiem radości. Powód chwały jest podwójny – słowem Pańskim utwierdzone zostały niebiosa, bo On powiedział i stało się, a zarazem rozprasza On zamysły narodów i odrzuca postanowienia władców, podczas gdy Jego własny zamysł trwa z pokolenia w pokolenie. Koniec odbiera nadzieję wielkiej sile, olbrzymowi i koniowi, a przenosi ją na oczy Pańskie, które czuwają nad bojącymi się Boga w czasie głodu.

    „Słowem Pańskim niebiosa zostały utwierdzone, a tchnieniem ust Jego cała ich moc.”

    • stworzenie słowem
    • pieśń nowa
    • zawodna siła

    Upomina Prorok, aby wierni Pańscy za wielkie a hojne dobrodziejstwa chwalę i dzięki jemu czynili.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

33. 33Psalm 33Dziękczynienie, które w połowie przechodzi w naukę, z nagłówkiem o Dawidzie odmieniającym swoje oblicze przed Abimelekiem. Pierwsza część zaprasza innych: wspólne wywyższanie imienia, świadectwo biedaka, który wołał i został wysłuchany, Anioł Pański rozbijający obóz wokół bojących się Boga i wezwanie, żeby skosztować i zobaczyć, jak słodki jest Pan. Druga część uczy bojaźni Pańskiej zdaniami prostymi jak przysłowia: strzec języka od złego, odwrócić się od zła i czynić dobrze, szukać pokoju – z obietnicą, że Pan jest bliski uciśnionym i strzeże kości sprawiedliwego.2 min

    Dziękczynienie, które w połowie przechodzi w naukę, z nagłówkiem o Dawidzie odmieniającym swoje oblicze przed Abimelekiem. Pierwsza część zaprasza innych: wspólne wywyższanie imienia, świadectwo biedaka, który wołał i został wysłuchany, Anioł Pański rozbijający obóz wokół bojących się Boga i wezwanie, żeby skosztować i zobaczyć, jak słodki jest Pan. Druga część uczy bojaźni Pańskiej zdaniami prostymi jak przysłowia: strzec języka od złego, odwrócić się od zła i czynić dobrze, szukać pokoju – z obietnicą, że Pan jest bliski uciśnionym i strzeże kości sprawiedliwego.

    „Będę błogosławił Pana w każdym czasie: chwała Jego zawsze będzie na moich ustach.”

    • błogosławienie Pana
    • wysłuchany biedak
    • bojaźń Pańska

    Pociecha w tym Psalmie wielka i hojna ludziom w kłopocie a w frasunku będącym, aby się Panem cieszyli, a od niego pomocy a ratunku i pociechy pewną nadzieją czekali.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

34. 34Psalm 34Prośba o obronę, w której Bóg wezwany jest jak zbrojny: żeby pochwycił broń i tarczę, dobył miecza i zagrodził drogę prześladowcom, a Anioł Pański ścigał ich po drodze ciemnej i śliskiej. Osią skargi jest odpłata złem za dobro – gdy oni go trapili, modlący się przywdziewał włosiennicę i umartwiał duszę postem, a oni cieszyli się z jego nieszczęścia, zgrzytali zębami i wołali: „Ehej, ehej, oczy nasze to widziały”. Powracające pytanie, jak długo Pan będzie na to patrzeć, prowadzi do prośby o wyrwanie jedynaczki od lwów i do ślubu chwalenia w wielkim zgromadzeniu.4 min

    Prośba o obronę, w której Bóg wezwany jest jak zbrojny: żeby pochwycił broń i tarczę, dobył miecza i zagrodził drogę prześladowcom, a Anioł Pański ścigał ich po drodze ciemnej i śliskiej. Osią skargi jest odpłata złem za dobro – gdy oni go trapili, modlący się przywdziewał włosiennicę i umartwiał duszę postem, a oni cieszyli się z jego nieszczęścia, zgrzytali zębami i wołali: „Ehej, ehej, oczy nasze to widziały”. Powracające pytanie, jak długo Pan będzie na to patrzeć, prowadzi do prośby o wyrwanie jedynaczki od lwów i do ślubu chwalenia w wielkim zgromadzeniu.

    „Osądź, Panie, tych, którzy mi szkodzą, zwalcz tych, którzy walczą przeciwko mnie.”

    • wołanie o sąd
    • zło za dobro
    • szyderstwo wrogów

    Psalm ten niesie proroctwo o męce Chrystusowéj, a jest głos Pana Chrystusa na Żydy ciążącego, a o pomstę wołającego dla ich przeokrutnego sprzeciwiania.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

35. 35Psalm 35Portret nieprawego i portret Boga postawione naprzeciw siebie. Pierwszy knuje grzech na swoim łożu, nie ma bojaźni Bożej przed oczami, mówi nieprawość i podstęp i nie chciał rozumieć, by dobrze czynić. Drugi jest mierzony przestrzenią: miłosierdzie sięgające nieba, prawda aż do obłoków, sprawiedliwość jak góry, sądy jak wielka przepaść, a pod skrzydłami cień, obfitość domu i źródło życia, w którego światłości widać światłość.1 min

    Portret nieprawego i portret Boga postawione naprzeciw siebie. Pierwszy knuje grzech na swoim łożu, nie ma bojaźni Bożej przed oczami, mówi nieprawość i podstęp i nie chciał rozumieć, by dobrze czynić. Drugi jest mierzony przestrzenią: miłosierdzie sięgające nieba, prawda aż do obłoków, sprawiedliwość jak góry, sądy jak wielka przepaść, a pod skrzydłami cień, obfitość domu i źródło życia, w którego światłości widać światłość.

    „Bo u Ciebie jest źródło życia i w Twojej światłości oglądamy światłość.”

    • nieprawość w sercu
    • miłosierdzie bez miary
    • źródło życia

    Okazuje, że nam ludziom wszystko złe, samemu Panu Bogu wszystko dobre ma być przypisano. Dwojakie téż grzeszniki, jedne z niewiadomości, drugie z uporu, opisuje mówiąc.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

36. 36Psalm 36Długie rozmyślanie nad losem bezbożnych, złożone z rad i obserwacji. Wraca w nim jedno porównanie: złoczyńcy zwiędną szybko jak trawa i znikną jak dym, a ich miejsca nie znajdzie już ten, kto będzie go szukał, podczas gdy cisi odziedziczą ziemię i będą się rozkoszować wielkim pokojem. Obok stoją zdania o odrobinie sprawiedliwego, lepszej niż wielkie bogactwo grzeszników, o Panu, który podtrzymuje ręką upadającego, i świadectwo starca, który przez całe życie nie widział sprawiedliwego opuszczonego.4 min

    Długie rozmyślanie nad losem bezbożnych, złożone z rad i obserwacji. Wraca w nim jedno porównanie: złoczyńcy zwiędną szybko jak trawa i znikną jak dym, a ich miejsca nie znajdzie już ten, kto będzie go szukał, podczas gdy cisi odziedziczą ziemię i będą się rozkoszować wielkim pokojem. Obok stoją zdania o odrobinie sprawiedliwego, lepszej niż wielkie bogactwo grzeszników, o Panu, który podtrzymuje ręką upadającego, i świadectwo starca, który przez całe życie nie widział sprawiedliwego opuszczonego.

    „Natomiast cisi odziedziczą ziemię i rozkoszować się będą wielkim pokojem.”

    • los bezbożnych
    • dziedzictwo cichych
    • cierpliwe czekanie

    Upomina Prorok, aby człowiek dobry bacząc złośliwego tu na wszem fortunnego, a zaś cnotliwego być w uniżeniu, tem się nie gorszył ani rozpaczał; bo to rzeczy doczesne a bardzo odmienne.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

37. 37Psalm 37Psalm pokutny, w którym choroba i grzech są jedną sprawą: strzały utkwione w ciele, ręka przyciśnięta z góry, nieprawości przerastające głowę i rany, które zgniły z powodu własnego szaleństwa. Do bólu dochodzi osamotnienie – przyjaciele i bliscy stanęli naprzeciw albo z daleka, a ci, którzy czyhają, mówią brednie i przez cały dzień knują zdrady. Odpowiedzią chorego jest milczenie: zachowuje się jak głuchy, który nie słyszy, i jak niemy, który nie otwiera ust, bo odpowiedzi szuka tylko u Boga i od Niego czeka pospiesznego ratunku.2 min

    Psalm pokutny, w którym choroba i grzech są jedną sprawą: strzały utkwione w ciele, ręka przyciśnięta z góry, nieprawości przerastające głowę i rany, które zgniły z powodu własnego szaleństwa. Do bólu dochodzi osamotnienie – przyjaciele i bliscy stanęli naprzeciw albo z daleka, a ci, którzy czyhają, mówią brednie i przez cały dzień knują zdrady. Odpowiedzią chorego jest milczenie: zachowuje się jak głuchy, który nie słyszy, i jak niemy, który nie otwiera ust, bo odpowiedzi szuka tylko u Boga i od Niego czeka pospiesznego ratunku.

    „Panie, nie strofuj mnie w zapalczywości swojej ani nie karz mnie w gniewie swoim.”

    • choroba i grzech
    • opuszczenie przez bliskich
    • milczenie wobec oskarżeń

    Psalmu tego tytuł własny jest, rozpamiętywanie, że Dawid rozpamiętawa upadek złości swych, i hojne miłosierdzie Boże nad nędznym a upadłym człowiekiem.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

38. 38Psalm 38Rozmyślanie o krótkości życia, zaczęte od postanowienia, żeby założyć straż ustom i nie zgrzeszyć językiem, gdy grzesznik stoi obok. Milczenie okazuje się jednak nie do wytrzymania: serce rozgrzewa się, w rozmyślaniu zapala się ogień i pada prośba, żeby Bóg oznajmił swojemu słudze jego kres i liczbę dni. Odpowiedź to same obrazy znikomości – dni odmierzone, istnienie jak nic, człowiek przemijający jak w obrazie, gromadzący dobra, choć nie wie, kto je zbierze, dusza wyschła jak pajęczyna. Całość zamyka prośba o chwilę ochłody przed odejściem.2 min

    Rozmyślanie o krótkości życia, zaczęte od postanowienia, żeby założyć straż ustom i nie zgrzeszyć językiem, gdy grzesznik stoi obok. Milczenie okazuje się jednak nie do wytrzymania: serce rozgrzewa się, w rozmyślaniu zapala się ogień i pada prośba, żeby Bóg oznajmił swojemu słudze jego kres i liczbę dni. Odpowiedź to same obrazy znikomości – dni odmierzone, istnienie jak nic, człowiek przemijający jak w obrazie, gromadzący dobra, choć nie wie, kto je zbierze, dusza wyschła jak pajęczyna. Całość zamyka prośba o chwilę ochłody przed odejściem.

    „Nie milcz, bo jestem u Ciebie przychodźniem i wędrowcem, jak wszyscy moi ojcowie.”

    • krótkość życia
    • straż nad językiem
    • marność dostatku

    W tym Psalmie zamyka się otucha i prośba. Otucha w swoim ucisku, i w nieprzyjaciół szczęściu. Prośba o uchowanie od złych ludzi bezpieczeństwa, i od kaźni a pomsty za grzechy.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

39. 39Psalm 39Dziękczynienie, które w połowie przechodzi w nową prośbę. Najpierw świadectwo: Pan skłonił się ku czekającemu, wywiódł go z dołu nędzy i z bagnistego błota, postawił nogi na skale i włożył w usta nową pieśń. Potem zdanie o ofierze – nie darów i całopaleń żądał, lecz uczynił uszy zdolne słyszeć, na co odpowiedzią jest „Oto przychodzę” i prawo mieszkające pośrodku serca. Na końcu ten sam człowiek liczy nieprawości, których jest więcej niż włosów na jego głowie, nazywa siebie biednym żebrakiem i prosi, żeby ratunek nie zwlekał.3 min

    Dziękczynienie, które w połowie przechodzi w nową prośbę. Najpierw świadectwo: Pan skłonił się ku czekającemu, wywiódł go z dołu nędzy i z bagnistego błota, postawił nogi na skale i włożył w usta nową pieśń. Potem zdanie o ofierze – nie darów i całopaleń żądał, lecz uczynił uszy zdolne słyszeć, na co odpowiedzią jest „Oto przychodzę” i prawo mieszkające pośrodku serca. Na końcu ten sam człowiek liczy nieprawości, których jest więcej niż włosów na jego głowie, nazywa siebie biednym żebrakiem i prosi, żeby ratunek nie zwlekał.

    „Wywiódł mnie z dołu nędzy i z bagnistego błota, postawił moje nogi na skale i utwierdził moje kroki.”

    • wyrwanie z nędzy
    • posłuszeństwo zamiast ofiar
    • ponowna prośba

    Należy Psalm ten Panu Chrystusowi, za którego wcielenie kościół dzięk czyni. Tudzież w osobie ojców świętych, którzy oczekawali przyjścia Chrystusowego, tak mówi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

40. 40Psalm 40Modlitwa chorego otwarta błogosławieństwem dla tego, kto troszczy się o potrzebującego i ubogiego, bo w dniu nieszczęścia sam zostanie wybawiony. Środek to łoże niemocy i podsłuchane szepty: nieprzyjaciele pytają, kiedy wreszcie umrze i zginie jego imię, odwiedzający mówi próżności, a potem wychodzi i powtarza je z innymi. Najcięższe zdanie dotyczy człowieka bliskiego, który jadał jego chleb, a podniósł na niego zdradę; psalm kończy błogosławieństwo Boga Izraela i podwójne „niech się stanie”.2 min

    Modlitwa chorego otwarta błogosławieństwem dla tego, kto troszczy się o potrzebującego i ubogiego, bo w dniu nieszczęścia sam zostanie wybawiony. Środek to łoże niemocy i podsłuchane szepty: nieprzyjaciele pytają, kiedy wreszcie umrze i zginie jego imię, odwiedzający mówi próżności, a potem wychodzi i powtarza je z innymi. Najcięższe zdanie dotyczy człowieka bliskiego, który jadał jego chleb, a podniósł na niego zdradę; psalm kończy błogosławieństwo Boga Izraela i podwójne „niech się stanie”.

    „Bo nawet człowiek mojego pokoju, któremu ufałem, który jadał mój chleb, podniósł na mnie wielką zdradę.”

    • troska o ubogiego
    • zdrada przyjaciela
    • łoże choroby

    Psalm ten osobliwie służy człowiekowi miłosiernemu a dobrotliwemu: a niesie proroctwo o męce Pana Chrystusa, i o jego zmartwychwstaniu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

41. 41Psalm 41Pieśń tęsknoty wygnańca, otwarta obrazem jelenia pragnącego źródeł wody. Modlący się jest daleko od świątyni, w ziemi Jordanu i Hermonim, łzy ma za chleb we dnie i w nocy, a dręczyciele codziennie dopytują, gdzie jest jego Bóg; wspomina za to tłum świętujących i głos radości, w którym szedł kiedyś do domu Bożego. Nawałnice opisane są jako przepaść wzywająca przepaści, a całość spina dwa razy powtórzone pytanie do własnej duszy, czemu jest smutna, i nakaz ufania Bogu.2 min

    Pieśń tęsknoty wygnańca, otwarta obrazem jelenia pragnącego źródeł wody. Modlący się jest daleko od świątyni, w ziemi Jordanu i Hermonim, łzy ma za chleb we dnie i w nocy, a dręczyciele codziennie dopytują, gdzie jest jego Bóg; wspomina za to tłum świętujących i głos radości, w którym szedł kiedyś do domu Bożego. Nawałnice opisane są jako przepaść wzywająca przepaści, a całość spina dwa razy powtórzone pytanie do własnej duszy, czemu jest smutna, i nakaz ufania Bogu.

    „Jak jeleń pragnie źródeł wody, tak dusza moja pragnie Ciebie, Boże.”

    • tęsknota za Bogiem
    • wygnanie
    • rozmowa z duszą

    W tym Psalmie jest głos chrześciańskiego człowieka, żądającego mieć królestwo wieczne Pana Boga. A tu Żydowie wtóre Księgi zaczynają.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

42. 42Psalm 42Krótka prośba o sprawiedliwy wyrok i o drogę powrotną do ołtarza. Modlący się chce, żeby Bóg rozeznał jego sprawę wobec narodu nieświętego i człowieka zdradliwego, a potem zesłał swoją światłość i prawdę, bo to one prowadzą na świętą górę i do przybytków. Kończy się tym samym pytaniem do własnej duszy, czemu jest smutna, i obietnicą wyznawania przy cytrze.1 min

    Krótka prośba o sprawiedliwy wyrok i o drogę powrotną do ołtarza. Modlący się chce, żeby Bóg rozeznał jego sprawę wobec narodu nieświętego i człowieka zdradliwego, a potem zesłał swoją światłość i prawdę, bo to one prowadzą na świętą górę i do przybytków. Kończy się tym samym pytaniem do własnej duszy, czemu jest smutna, i obietnicą wyznawania przy cytrze.

    „Ześlij światłość Swoją i prawdę Swoją: to one mnie prowadziły i wyprowadziły na Twoją świętą górę i do Twoich przybytków.”

    • rozeznanie sprawy
    • światłość i prawda
    • powrót do ołtarza

    Napomina nas prorok, abyśmy przygody, frasunki, utrapienia świata tego lekce znosząc, ku Panu, a chwale jego zawżdy sie garnęli.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

43. 43Psalm 43Skarga całego narodu, nie jednego człowieka. Zaczyna się pamięcią przekazaną przez ojców: to nie ich miecz zdobył ziemię, lecz prawica i światłość Bożego oblicza, która wytępiła przed nimi narody. Teraźniejszość jest odwrotnością tej pamięci – wojska wychodzą bez Boga, lud został sprzedany za nic, rozproszony między narody, obrócony w przysłowie i kiwanie głową, poczytywany jak owce na rzeź. Mimo to psalm zapewnia, że serce się nie cofnęło i nikt nie wznosił rąk do obcego boga, a kończy wołaniem, żeby Bóg się przebudził i powstał.3 min

    Skarga całego narodu, nie jednego człowieka. Zaczyna się pamięcią przekazaną przez ojców: to nie ich miecz zdobył ziemię, lecz prawica i światłość Bożego oblicza, która wytępiła przed nimi narody. Teraźniejszość jest odwrotnością tej pamięci – wojska wychodzą bez Boga, lud został sprzedany za nic, rozproszony między narody, obrócony w przysłowie i kiwanie głową, poczytywany jak owce na rzeź. Mimo to psalm zapewnia, że serce się nie cofnęło i nikt nie wznosił rąk do obcego boga, a kończy wołaniem, żeby Bóg się przebudził i powstał.

    „Powstań, czemu śpisz, Panie? Powstań i nie odrzucaj nas na zawsze.”

    • skarga narodu
    • pamięć o ojcach
    • klęska i rozproszenie

    W tym Psalmie jest modlitwa kościoła Bożego, o obronę od nieprzyjaciół jego. Gdzie Prorok przypomina dobrodziejstwa a cuda, które Pan okazował przy wybawieniu ludu sobie obranego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

44. 44Psalm 44Pieśń o królu i jego weselu, zapowiedziana jako dobre słowo, które serce wydało, a język zapisuje jak pióro szybkiego pisarza. Pierwsza część to portret pana młodego: piękniejszy urodą od synów ludzkich, z mieczem przypasanym do biodra, z berłem sprawiedliwości, namaszczony olejkiem wesela, w szatach, z których unoszą się Mirra, Stakta i Kasja. Druga zwraca się do królowej w złotym odzieniu, która ma zapomnieć o domu ojca, prowadzi za nią orszak panien do królewskiej świątyni i obiecuje synów ustanowionych książętami nad całą ziemią.2 min

    Pieśń o królu i jego weselu, zapowiedziana jako dobre słowo, które serce wydało, a język zapisuje jak pióro szybkiego pisarza. Pierwsza część to portret pana młodego: piękniejszy urodą od synów ludzkich, z mieczem przypasanym do biodra, z berłem sprawiedliwości, namaszczony olejkiem wesela, w szatach, z których unoszą się Mirra, Stakta i Kasja. Druga zwraca się do królowej w złotym odzieniu, która ma zapomnieć o domu ojca, prowadzi za nią orszak panien do królewskiej świątyni i obiecuje synów ustanowionych książętami nad całą ziemią.

    „Tron twój, Boże, trwa na wieki wieków: berło sprawiedliwości jest berłem królestwa twego.”

    • pieśń o królu
    • wesele królewskie
    • berło sprawiedliwości

    Psalm ten jest nowożenie i paniéj młodéj, téż Pana Chrystusów i kościoła jego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

45. 45Psalm 45Pieśń o bezpieczeństwie pośród katastrofy. Lęk jest tu odrzucony, choćby ziemia się poruszyła, góry przesunęły się w głąb morza, a ich wody szumiały i wzburzyły się; naprzeciw tego obrazu staje miasto Boże, które raduje nurt rzeki, i przybytek uświęcony przez Najwyższego. Dalej narody się trwożą, królestwa chwieją, a Bóg kruszy łuk, łamie oręż i pali tarcze ogniem, wzywając, żeby się zatrzymać i zobaczyć, że to On jest Bogiem. Dwa razy wraca zdanie, że Pan zastępów jest z modlącymi się, a Bóg Jakuba jest ich obrońcą.1 min

    Pieśń o bezpieczeństwie pośród katastrofy. Lęk jest tu odrzucony, choćby ziemia się poruszyła, góry przesunęły się w głąb morza, a ich wody szumiały i wzburzyły się; naprzeciw tego obrazu staje miasto Boże, które raduje nurt rzeki, i przybytek uświęcony przez Najwyższego. Dalej narody się trwożą, królestwa chwieją, a Bóg kruszy łuk, łamie oręż i pali tarcze ogniem, wzywając, żeby się zatrzymać i zobaczyć, że to On jest Bogiem. Dwa razy wraca zdanie, że Pan zastępów jest z modlącymi się, a Bóg Jakuba jest ich obrońcą.

    „Bóg jest naszą ucieczką i mocą, pomocnikiem w uciskach, które nas bardzo dotknęły.”

    • ucieczka i moc
    • miasto Boże
    • koniec wojen

    Zamyka w sobie proroctwo o uciskach kościoła Bożego i świętych jego, i tudzież stałe i stateczne potkanie ich z prześladowniki swymi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

46. 46Psalm 46Krótki hymn o Bogu wstępującym na tron. Wezwanie skierowane jest do wszystkich narodów: mają klaskać w dłonie i wykrzykiwać głosem radości, bo Pan jest wielkim królem nad całą ziemią, a dziedzictwem, które wybrał, jest umiłowana piękność Jakuba. Środkowy obraz to wstąpienie Boga przy radosnym śpiewaniu i dźwięku trąby, po którym pięć razy powtórzone „śpiewajcie” prowadzi do zdania o Bogu zasiadającym na świętym tronie i o książętach narodów zgromadzonych z Bogiem Abrahama.1 min

    Krótki hymn o Bogu wstępującym na tron. Wezwanie skierowane jest do wszystkich narodów: mają klaskać w dłonie i wykrzykiwać głosem radości, bo Pan jest wielkim królem nad całą ziemią, a dziedzictwem, które wybrał, jest umiłowana piękność Jakuba. Środkowy obraz to wstąpienie Boga przy radosnym śpiewaniu i dźwięku trąby, po którym pięć razy powtórzone „śpiewajcie” prowadzi do zdania o Bogu zasiadającym na świętym tronie i o książętach narodów zgromadzonych z Bogiem Abrahama.

    „Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, wykrzykujcie Bogu głosem radości.”

    • królowanie Boga
    • radość narodów
    • wstąpienie na tron

    Prorok w osobie Apostolskiéj mówi: Gdyż tak wielkie i hojne dobrodziejstwa nam Pan Bóg uczynił, tedy.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

47. 47Psalm 47Pieśń o mieście, którego obrońcą jest sam Bóg. Góra Syjon wznosi się ku radości całej ziemi, a zebrani pod nią królowie ziemscy ujrzeli ją i cofnęli się w drżeniu, z bólami jak u rodzącej, bo gwałtowny wiatr kruszy nawet okręty Tarsys. Druga część to wezwanie, żeby obejść Syjon, opowiadać o jego wieżach i przypatrzyć się jego domom, a potem przekazać to następnemu pokoleniu, bo Bóg ugruntował to miasto na wieki.2 min

    Pieśń o mieście, którego obrońcą jest sam Bóg. Góra Syjon wznosi się ku radości całej ziemi, a zebrani pod nią królowie ziemscy ujrzeli ją i cofnęli się w drżeniu, z bólami jak u rodzącej, bo gwałtowny wiatr kruszy nawet okręty Tarsys. Druga część to wezwanie, żeby obejść Syjon, opowiadać o jego wieżach i przypatrzyć się jego domom, a potem przekazać to następnemu pokoleniu, bo Bóg ugruntował to miasto na wieki.

    „Wielki jest Pan i godny wszelkiej chwały w mieście naszego Boga, na Jego świętej górze.”

    • góra Syjon
    • obrona miasta
    • przekaz pokoleniom

    W tym Psalmie proroctwo jest o mieście Jeruzalem jako się miało wynieść w zacności, z Pana Chrystusa obecności: tudzież téż o trzech królach, o męce Chrystusowéj, i o jego prześladowaniu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

48. 48Psalm 48Rozmyślanie o tym, że bogactwo nie wykupuje od śmierci, zapowiedziane jako przypowieść i zagadka otwierana na arfie. Zaproszeni są wszyscy mieszkańcy świata, bogaci i ubodzy, bo brat nie odkupi brata i nikt nie da Bogu zapłaty za swoją duszę: mądrzy umierają tak samo jak nierozumni, a majętności zostawiają obcym. Najmocniejszy obraz to groby nazwane domami na wieki i ludzie złożeni w otchłani jak owce, choć wcześniej nazywali własnymi imionami całe ziemie. Dwa razy wraca zdanie o człowieku, który będąc w chwale, nie rozumiał i stał się podobny do nierozumnych bydląt.2 min

    Rozmyślanie o tym, że bogactwo nie wykupuje od śmierci, zapowiedziane jako przypowieść i zagadka otwierana na arfie. Zaproszeni są wszyscy mieszkańcy świata, bogaci i ubodzy, bo brat nie odkupi brata i nikt nie da Bogu zapłaty za swoją duszę: mądrzy umierają tak samo jak nierozumni, a majętności zostawiają obcym. Najmocniejszy obraz to groby nazwane domami na wieki i ludzie złożeni w otchłani jak owce, choć wcześniej nazywali własnymi imionami całe ziemie. Dwa razy wraca zdanie o człowieku, który będąc w chwale, nie rozumiał i stał się podobny do nierozumnych bydląt.

    „Bo gdy zginie, nie zabierze ze sobą wszystkiego i nie zstąpi z nim jego chwała.”

    • marność bogactwa
    • wspólny los umarłych
    • zagadka mądrości

    Prorok święty dawa nam sprawę w tym Psalmie, jako się przeciw światu i zgorszeniom stawić mamy: w onym jako omylnym się nie kochać, tych sie warować pilnie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

49. 49Psalm 49Pierwszy psalm Asafa i scena sądu, na którą sam Bóg przyzywa ziemię od wschodu słońca aż do zachodu, przychodzi w ogniu i wichurze, a niebiosa bierze na świadków przeciw własnemu ludowi. Pierwsza mowa dotyczy ofiar – nie potrzebuje cielców ani kozłów, bo do Niego należą wszystkie zwierzęta leśne, bydło po górach i ptaki niebieskie, więc zamiast nich żąda ofiary chwały i wypełnionych ślubów. Druga mowa jest skierowana do grzesznika, który bierze Boże Przymierze na usta, a sam biega ze złodziejem, trzyma z cudzołożnikami i rzuca zniewagę na własnego brata.2 min

    Pierwszy psalm Asafa i scena sądu, na którą sam Bóg przyzywa ziemię od wschodu słońca aż do zachodu, przychodzi w ogniu i wichurze, a niebiosa bierze na świadków przeciw własnemu ludowi. Pierwsza mowa dotyczy ofiar – nie potrzebuje cielców ani kozłów, bo do Niego należą wszystkie zwierzęta leśne, bydło po górach i ptaki niebieskie, więc zamiast nich żąda ofiary chwały i wypełnionych ślubów. Druga mowa jest skierowana do grzesznika, który bierze Boże Przymierze na usta, a sam biega ze złodziejem, trzyma z cudzołożnikami i rzuca zniewagę na własnego brata.

    „Wzywaj Mnie w dniu utrapienia: wyrwę cię, a ty będziesz Mnie czcił.”

    • sąd nad ludem
    • ofiara chwały
    • pozorna pobożność

    Zamyka proroctwo o skutecznem kazaniu Pana Chrystusowem, i przyjściu jego dwojakiem, i o skażeniu ofiar starego zakonu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

50. 50Psalm 50Najsłynniejszy psalm pokutny, z nagłówkiem o proroku Natanie, który przyszedł do Dawida po grzechu z Batszebą. Wołanie o zmiłowanie jest tu zarazem wyznaniem: grzech stoi wciąż przed oczami modlącego się, a on przyznaje, że zgrzeszył przeciw Bogu samemu i że w nieprawości został poczęty. Prośby idą od obmycia hyzopem i bieli nad śnieg do stworzenia czystego serca i odnowienia prawego ducha. Na końcu całopalenia ustępują duchowi strapionemu i sercu skruszonemu, a ostatnie zdania proszą o dobroć dla Syjonu i odbudowę murów Jerozolimy.2 min

    Najsłynniejszy psalm pokutny, z nagłówkiem o proroku Natanie, który przyszedł do Dawida po grzechu z Batszebą. Wołanie o zmiłowanie jest tu zarazem wyznaniem: grzech stoi wciąż przed oczami modlącego się, a on przyznaje, że zgrzeszył przeciw Bogu samemu i że w nieprawości został poczęty. Prośby idą od obmycia hyzopem i bieli nad śnieg do stworzenia czystego serca i odnowienia prawego ducha. Na końcu całopalenia ustępują duchowi strapionemu i sercu skruszonemu, a ostatnie zdania proszą o dobroć dla Syjonu i odbudowę murów Jerozolimy.

    „Zmiłuj się nade mną, Boże, według wielkiego miłosierdzia Twojego, i według mnóstwa litości Twoich zgładź nieprawość moją.”

    • pokuta
    • obmycie z grzechu
    • serce skruszone

    Wzrusza Prorok człowieka grzesznego ku pokucie swym przykładem, w tym Psalmie, który na ten czas mówił Dawid, gdy już był Bethsabeę poznał: a potem do niego Nathan prorok przyszedł.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

51. 51Psalm 51Mowa zwrócona do człowieka, który chełpi się złością i którego język tnie jak ostra brzytwa, po tym jak Doeg doniósł Saulowi o Dawidzie. Zapowiedź jest twarda: Bóg wyrwie go z przybytku i wypleni jego korzeń z ziemi żyjących, a sprawiedliwi powiedzą o nim, że ufał mnóstwu bogactw, a nie Bogu. Przeciw temu staje obraz samego modlącego się, urodzajnej oliwki w domu Bożym, która trwa nadzieją w miłosierdziu.1 min

    Mowa zwrócona do człowieka, który chełpi się złością i którego język tnie jak ostra brzytwa, po tym jak Doeg doniósł Saulowi o Dawidzie. Zapowiedź jest twarda: Bóg wyrwie go z przybytku i wypleni jego korzeń z ziemi żyjących, a sprawiedliwi powiedzą o nim, że ufał mnóstwu bogactw, a nie Bogu. Przeciw temu staje obraz samego modlącego się, urodzajnej oliwki w domu Bożym, która trwa nadzieją w miłosierdziu.

    „Dlaczego chełpisz się ze złości, skoro jesteś potężny w nieprawości?”

    • język zdradliwy
    • chełpienie się złem
    • nadzieja w miłosierdziu

    W tym Psalmie opisanie spraw Antychrystowych, tudzież zaostrzenie i groźba przeciw jemu, i pociecha w trudnościach pobożnym ludziom, zamyka się.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

52. 52Psalm 52Zaczyna się od zdania, które głupi mówi w swoim sercu: nie ma Boga. Z nieba pada spojrzenie szukające kogoś rozumnego, lecz wszyscy odpadli i nie ma ani jednego, kto by czynił dobrze; ci, którzy pożerają lud jak pożywienie, zadrżeli tam, gdzie nie było powodu do lęku. Kończy się pytaniem, kto da zbawienie Izraelowi z Syjonu, i zapowiedzią radości Jakuba, gdy pojmani wrócą.1 min

    Zaczyna się od zdania, które głupi mówi w swoim sercu: nie ma Boga. Z nieba pada spojrzenie szukające kogoś rozumnego, lecz wszyscy odpadli i nie ma ani jednego, kto by czynił dobrze; ci, którzy pożerają lud jak pożywienie, zadrżeli tam, gdzie nie było powodu do lęku. Kończy się pytaniem, kto da zbawienie Izraelowi z Syjonu, i zapowiedzią radości Jakuba, gdy pojmani wrócą.

    „Wszyscy odpadli, razem stali się bezużyteczni; nie ma nikogo, kto by czynił dobrze, nie ma ani jednego.”

    • głupi w sercu
    • zepsucie powszechne
    • zbawienie z Syjonu

    Cieszy tu Prorok ludzie pobożne w przeciwieństwach i trudnościach będące.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

53. 53Psalm 53Krótka modlitwa z czasu, gdy Zyfeanie donieśli Saulowi, że Dawid ukrywa się u nich: prosi, żeby Bóg wybawił go swoim imieniem i osądził swoją mocą. Skarga jest konkretna, bo obcy powstali, możni szukali jego duszy i nie stawiali Boga przed swoimi oczami. W połowie psalm skręca w pewność, że pomoc już przyszła, i kończy się obietnicą dobrowolnej ofiary za wyrwanie z wszelkiego ucisku.1 min

    Krótka modlitwa z czasu, gdy Zyfeanie donieśli Saulowi, że Dawid ukrywa się u nich: prosi, żeby Bóg wybawił go swoim imieniem i osądził swoją mocą. Skarga jest konkretna, bo obcy powstali, możni szukali jego duszy i nie stawiali Boga przed swoimi oczami. W połowie psalm skręca w pewność, że pomoc już przyszła, i kończy się obietnicą dobrowolnej ofiary za wyrwanie z wszelkiego ucisku.

    „Lecz oto Bóg mnie wspomaga, a Pan jest obrońcą mojej duszy.”

    • donos na Dawida
    • obrona duszy
    • ofiara dobrowolna

    Uczy Prorok człowieka sprawiedliwego, aby w przeciwieństwach umiał chwalić Boga.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

54. 54Psalm 54Skarga człowieka osaczonego w mieście, po którego murach dniem i nocą krąży nieprawość, a na ulicach nie ustaje lichwa i zdrada. Najcięższe jest to, że przeciwnikiem nie okazał się wróg, lecz bliski i przewodnik, który jadł z nim te same pokarmy i razem z nim chodził do domu Bożego. Stąd najsłynniejszy obraz tego psalmu: skrzydła gołębicy, na których dałoby się odlecieć i zamieszkać na pustyni. Na końcu pada rada, żeby złożyć troskę na Pana, i pewność, że sprawiedliwy nie zachwieje się nigdy.3 min

    Skarga człowieka osaczonego w mieście, po którego murach dniem i nocą krąży nieprawość, a na ulicach nie ustaje lichwa i zdrada. Najcięższe jest to, że przeciwnikiem nie okazał się wróg, lecz bliski i przewodnik, który jadł z nim te same pokarmy i razem z nim chodził do domu Bożego. Stąd najsłynniejszy obraz tego psalmu: skrzydła gołębicy, na których dałoby się odlecieć i zamieszkać na pustyni. Na końcu pada rada, żeby złożyć troskę na Pana, i pewność, że sprawiedliwy nie zachwieje się nigdy.

    „Któż mi da skrzydła jak gołębica? Odleciałbym i spoczął.”

    • zdrada bliskiego
    • skrzydła gołębicy
    • nieprawość w mieście
    • troska na Pana

    Jest tu zmianka o umęczeniu Pana Chrystusowem, a głos Chrystusów w osobie służebniczéj.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

55. 55Psalm 55Modlitwa z chwili, gdy Filistyni pojmali Dawida w Get: przez cały dzień depczą go wrogowie, czyhają na jego życie i śledzą każdy krok. Przeciw temu wraca refren o nadziei złożonej w Bogu i dwa razy powtórzone pytanie, co właściwie może zrobić człowiek albo samo ciało. Najbardziej osobny jest tu obraz łez postawionych przed obliczem Bożym, jakby były spisane; psalm zamyka wdzięczność za duszę wyrwaną od śmierci i nogi uratowane od upadku.2 min

    Modlitwa z chwili, gdy Filistyni pojmali Dawida w Get: przez cały dzień depczą go wrogowie, czyhają na jego życie i śledzą każdy krok. Przeciw temu wraca refren o nadziei złożonej w Bogu i dwa razy powtórzone pytanie, co właściwie może zrobić człowiek albo samo ciało. Najbardziej osobny jest tu obraz łez postawionych przed obliczem Bożym, jakby były spisane; psalm zamyka wdzięczność za duszę wyrwaną od śmierci i nogi uratowane od upadku.

    „Złożyłem nadzieję w Bogu, nie będę się lękał: cóż mi uczyni człowiek?”

    • pojmanie w Get
    • nadzieja w Bogu
    • policzone łzy

    Modlitwa o wybawienie z niebezpieczeństwa, a jest głos kościoła, który się modli, aby wierni nie byli uciśnieni od nieprzyjaciół.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

56. 56Psalm 56Modlitwa z ucieczki przed Saulem do jaskini: dusza chowa się w cieniu skrzydeł, aż nieprawość przeminie, a ratunek przychodzi z nieba spośród lwich szczeniąt. Prześladowcy sami wpadają w dół, który wykopali, i zastawione sidło nie działa. Potem psalm robi coś niespodziewanego jak na kryjówkę: budzi harfę i cytrę, żeby wstać o świcie i grać wśród narodów. Dwa razy wraca to samo wołanie, by Bóg wywyższył się ponad niebiosa, a chwała wypełniła całą ziemię.2 min

    Modlitwa z ucieczki przed Saulem do jaskini: dusza chowa się w cieniu skrzydeł, aż nieprawość przeminie, a ratunek przychodzi z nieba spośród lwich szczeniąt. Prześladowcy sami wpadają w dół, który wykopali, i zastawione sidło nie działa. Potem psalm robi coś niespodziewanego jak na kryjówkę: budzi harfę i cytrę, żeby wstać o świcie i grać wśród narodów. Dwa razy wraca to samo wołanie, by Bóg wywyższył się ponad niebiosa, a chwała wypełniła całą ziemię.

    „Gotowe serce moje, Boże, gotowe serce moje: będę śpiewał i grał.”

    • ucieczka do jaskini
    • cień skrzydeł
    • gotowe serce

    O umęczeniu i zmartwychwstaniu Pana Chrystusowem.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

57. 57Psalm 57Oskarżenie skierowane do sędziów, którzy sądzą niesłusznie: pytanie, czy naprawdę mówią sprawiedliwość, otwiera listę obrazów, w których ich jad jest jak jad węża, a oni sami jak głucha żmija zatykająca uszy, żeby nie słyszeć zaklinającego. Prośba o pomstę jest tu wyjątkowo ostra: pokruszone zęby lwów, woda, która odpływa, wosk topiący się od ognia. Całą tę gwałtowność tłumaczy dopiero zdanie postawione na końcu, o Bogu, który sądzi na ziemi.1 min

    Oskarżenie skierowane do sędziów, którzy sądzą niesłusznie: pytanie, czy naprawdę mówią sprawiedliwość, otwiera listę obrazów, w których ich jad jest jak jad węża, a oni sami jak głucha żmija zatykająca uszy, żeby nie słyszeć zaklinającego. Prośba o pomstę jest tu wyjątkowo ostra: pokruszone zęby lwów, woda, która odpływa, wosk topiący się od ognia. Całą tę gwałtowność tłumaczy dopiero zdanie postawione na końcu, o Bogu, który sądzi na ziemi.

    „Mają jad podobny do jadu węża, jak głucha żmija, która zatyka swoje uszy.”

    • niesprawiedliwi sędziowie
    • jad węża
    • sąd Boży

    Upominanie w sobie niesie, aby ludzie prawdziwie mówili, i sądzili, zkąd téż może i pociechę brać utrapiony.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

58. 58Psalm 58Modlitwa z nocy, gdy Saul posłał ludzi, żeby pilnowali domu i zabili tego, kto w nim mieszkał. Wrogowie wracają tu dwa razy w tym samym obrazie: o wieczorze krążą wokół miasta jak zgłodniałe psy, szukają żeru i szemrzą, gdy się nie najedzą. Osobna jest prośba, żeby Bóg ich nie zabijał, lecz rozproszył, aby lud nie zapomniał, kto to zrobił. Kończy poranna pieśń o miłosierdziu obrońcy i ucieczce w dniu utrapienia.2 min

    Modlitwa z nocy, gdy Saul posłał ludzi, żeby pilnowali domu i zabili tego, kto w nim mieszkał. Wrogowie wracają tu dwa razy w tym samym obrazie: o wieczorze krążą wokół miasta jak zgłodniałe psy, szukają żeru i szemrzą, gdy się nie najedzą. Osobna jest prośba, żeby Bóg ich nie zabijał, lecz rozproszył, aby lud nie zapomniał, kto to zrobił. Kończy poranna pieśń o miłosierdziu obrońcy i ucieczce w dniu utrapienia.

    „Będą wracać ku wieczorowi i będą głodnymi psami, i będą krążyć wokół miasta.”

    • nocne osaczenie
    • głodne psy
    • poranna pieśń

    Może Psalm ten i Dawidowi i Chrystusowi być przywłaszczon: onemu, że się modlił, aby od nieprzyjaciół był wyswobodzon, temu, że się modlił przeciwko złéj bóżnicy.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

59. 59Psalm 59Modlitwa całego ludu po klęsce, z czasu wyprawy, gdy Joab poraził Idumeę w dolinie Żup solnych: ziemia się zachwiała i pęka, a lud został napojony winem żałości. W środku odzywa się sam Bóg i jak gospodarz rozdziela krainy: Sychem i dolinę namiotów, Gilead i Manassesa, a Efraim nazwany jest mocą głowy, Juda zaś królem. Powrót do modlitwy brzmi trzeźwo, bo pomoc człowieka okazuje się zawodna i prośba o ratunek wraca do Boga, który jeden daje siłę.2 min

    Modlitwa całego ludu po klęsce, z czasu wyprawy, gdy Joab poraził Idumeę w dolinie Żup solnych: ziemia się zachwiała i pęka, a lud został napojony winem żałości. W środku odzywa się sam Bóg i jak gospodarz rozdziela krainy: Sychem i dolinę namiotów, Gilead i Manassesa, a Efraim nazwany jest mocą głowy, Juda zaś królem. Powrót do modlitwy brzmi trzeźwo, bo pomoc człowieka okazuje się zawodna i prośba o ratunek wraca do Boga, który jeden daje siłę.

    „Daj nam ratunek w utrapieniu, bo zawodna jest pomoc człowieka.”

    • klęska ludu
    • wino żałości
    • zawodna pomoc ludzka

    Proroctwo w sobie niesie o prześladowaniu chrześciańskiem, o rozszerzeniu kościoła Pana Chrystusowego, i o zwycięstwach chrześciańskich nad pogany.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

60. 60Psalm 60Wołanie z krańców ziemi, od człowieka o strwożonym sercu, który został wyniesiony na skałę i osłoniony cieniem skrzydeł jak w przybytku. Druga połowa to modlitwa za króla: żeby jego dni były dodawane do dni, a lata trwały z pokolenia na pokolenie przed obliczem Bożym. Krótki psalm zamyka ślub, że imieniu Bożemu będzie śpiewany psalm na wieki, a przyrzeczenia wypełniane każdego dnia.1 min

    Wołanie z krańców ziemi, od człowieka o strwożonym sercu, który został wyniesiony na skałę i osłoniony cieniem skrzydeł jak w przybytku. Druga połowa to modlitwa za króla: żeby jego dni były dodawane do dni, a lata trwały z pokolenia na pokolenie przed obliczem Bożym. Krótki psalm zamyka ślub, że imieniu Bożemu będzie śpiewany psalm na wieki, a przyrzeczenia wypełniane każdego dnia.

    „Stałeś się moją nadzieją, mocną wieżą od nieprzyjaciela.”

    • wołanie z daleka
    • mocna wieża
    • modlitwa za króla

    Prorok się modli w osobie ludu chrześciańskiego, aby jego modlitwa wysłuchana była.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

61. 61Psalm 61Rozmowa z własną duszą, powtórzona dwa razy w tym samym wezwaniu, żeby była poddana Bogu, bo od Niego pochodzi zbawienie i cierpliwość. Napastników psalm porównuje do tych, którzy dobijają pochyloną ścianę i wywrócony płot, i do ludzi, co ustami błogosławią, a w sercu złorzeczą. Druga część jest przestrogą ważoną na wadze: synowie ludzcy są omylni i kłamliwi, a do rosnącej majętności nie należy przywiązywać serca, bo Bóg oddaje każdemu według uczynków.2 min

    Rozmowa z własną duszą, powtórzona dwa razy w tym samym wezwaniu, żeby była poddana Bogu, bo od Niego pochodzi zbawienie i cierpliwość. Napastników psalm porównuje do tych, którzy dobijają pochyloną ścianę i wywrócony płot, i do ludzi, co ustami błogosławią, a w sercu złorzeczą. Druga część jest przestrogą ważoną na wadze: synowie ludzcy są omylni i kłamliwi, a do rosnącej majętności nie należy przywiązywać serca, bo Bóg oddaje każdemu według uczynków.

    „Czy duszy mojej nie należy być poddaną Bogu? To od Niego pochodzi moje zbawienie.”

    • rozmowa z duszą
    • marność człowieka
    • zdradliwe bogactwo

    Upomina Prorok, abyśmy cześne tego świata rzeczy opuściwszy, ku wiecznym się mieli, ale w téj mierze ostrożni byli; bo największe pokusy na te się oburzają, którzy się najwięcéj ku Panu i bogobójności miewają.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

62. 62Psalm 62Pragnienie wypowiedziane nie tylko duszą, ale i ciałem: modlitwa o świcie w ziemi pustej, bezdrożnej i bez wody, gdzie samo wspomnienie świątyni zastępuje świątynię. Miłosierdzie nazwane jest tu lepszym niż samo życie, a nasycenie nim porównane do sytości tłuszczu, do nocnego rozważania na łożu i do cienia skrzydeł, w którym dusza przylgnęła do swojego Boga. Koniec jest twardszy: czyhający na nią zejdą w głębiny ziemi i staną się łupem lisic, a król będzie się radował.1 min

    Pragnienie wypowiedziane nie tylko duszą, ale i ciałem: modlitwa o świcie w ziemi pustej, bezdrożnej i bez wody, gdzie samo wspomnienie świątyni zastępuje świątynię. Miłosierdzie nazwane jest tu lepszym niż samo życie, a nasycenie nim porównane do sytości tłuszczu, do nocnego rozważania na łożu i do cienia skrzydeł, w którym dusza przylgnęła do swojego Boga. Koniec jest twardszy: czyhający na nią zejdą w głębiny ziemi i staną się łupem lisic, a król będzie się radował.

    „Boże, mój Boże! ku Tobie spieszę o świcie: dusza moja pragnie Ciebie, a jakże bardzo też ciało moje, w ziemi pustej, bezdrożnej i bez wody.”

    • pragnienie Boga
    • sucha ziemia
    • modlitwa o świcie

    Kościół chrześciański w utrapieniu a w ucisku będący, o wyswobodzenie do Pana woła mówiąc:Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

63. 63Psalm 63Skarga na spisek prowadzony w ukryciu: języki naostrzone jak miecz, naciągnięty łuk i strzały wypuszczane nagle do niewinnego, a wszystko w przekonaniu spiskujących, że nikt tego nie zobaczy. Odwrócenie przychodzi bez walki, bo strzały małych stają się ranami samych strzelających, ich języki mdleją, a widzących ogarnia strach. Zamiast zemsty psalm kończy się tym, że ludzie zaczynają opowiadać dzieła Boże, a sprawiedliwy raduje się w Panu.1 min

    Skarga na spisek prowadzony w ukryciu: języki naostrzone jak miecz, naciągnięty łuk i strzały wypuszczane nagle do niewinnego, a wszystko w przekonaniu spiskujących, że nikt tego nie zobaczy. Odwrócenie przychodzi bez walki, bo strzały małych stają się ranami samych strzelających, ich języki mdleją, a widzących ogarnia strach. Zamiast zemsty psalm kończy się tym, że ludzie zaczynają opowiadać dzieła Boże, a sprawiedliwy raduje się w Panu.

    „Naostrzyli swoje języki jak miecz, naciągnęli łuk, gotując gorzką wypowiedź.”

    • ukryty spisek
    • język jak miecz
    • odwrócona strzała

    Upominanie i modlitwa, abychmy statecznie się w przeciwnościach zachowali, a umieli tak jako Prorok Panu się jego słowy modlić w tych uciskach naszych.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

64. 64Psalm 64Hymn dziękczynny, który zaczyna się na Syjonie od ślubów składanych w Jerozolimie, a kończy na polach i w dolinach. Najpierw mówi o Bogu, który utwierdza góry, ucisza morskie głębiny i budzi lęk na krańcach ziemi, a potem o tym samym Bogu jako gospodarzu: nawiedził ziemię i napoił ją, rzeka jest pełna wody, bruzdy są nawadniane, a deszcz rozwesela rodzącą rolę. Ostatnie wersety to niemal obraz żniw, z pagórkami przepasanymi radością, trzodami w wełnie i dolinami obfitującymi w zboże.2 min

    Hymn dziękczynny, który zaczyna się na Syjonie od ślubów składanych w Jerozolimie, a kończy na polach i w dolinach. Najpierw mówi o Bogu, który utwierdza góry, ucisza morskie głębiny i budzi lęk na krańcach ziemi, a potem o tym samym Bogu jako gospodarzu: nawiedził ziemię i napoił ją, rzeka jest pełna wody, bruzdy są nawadniane, a deszcz rozwesela rodzącą rolę. Ostatnie wersety to niemal obraz żniw, z pagórkami przepasanymi radością, trzodami w wełnie i dolinami obfitującymi w zboże.

    „Będziesz błogosławił okrągłemu rokowi swą dobrocią, a Twoje pola będą obfitować.”

    • hymn dziękczynny
    • urodzaj ziemi
    • śluby w Jerozolimie

    Cieszy Prorok te wszystkie, którzy są wygnani do tego padołu, czyniąc im myśl, a dodając nadzieje, że mają wniść a nawrócić się do zwierzchniego Jeruzalem.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

65. 65Psalm 65Wezwanie, żeby cała ziemia wykrzykiwała Bogu, przechodzi w przypomnienie, jak morze zamieniło się w suchą ziemię i rzekę przeszło się pieszo. Potem mówi o tym, co przeszedł sam lud: został przepalony jak srebro w ogniu, wciągnięty w sidło, obciążony na grzbiecie, przeszedł przez ogień i przez wodę, i został wywiedziony na ochłodę. Ostatnia część jest już osobista, bo wejście do domu Bożego z całopaleniem, wypełnienie ślubów wyrzeczonych w ucisku i opowiadanie bojącym się Boga, jak wielkie rzeczy się stały.2 min

    Wezwanie, żeby cała ziemia wykrzykiwała Bogu, przechodzi w przypomnienie, jak morze zamieniło się w suchą ziemię i rzekę przeszło się pieszo. Potem mówi o tym, co przeszedł sam lud: został przepalony jak srebro w ogniu, wciągnięty w sidło, obciążony na grzbiecie, przeszedł przez ogień i przez wodę, i został wywiedziony na ochłodę. Ostatnia część jest już osobista, bo wejście do domu Bożego z całopaleniem, wypełnienie ślubów wyrzeczonych w ucisku i opowiadanie bojącym się Boga, jak wielkie rzeczy się stały.

    „Postawiłeś ludzi nad naszymi głowami, przeszliśmy przez ogień i przez wodę, i wywiodłeś nas na ochłodę.”

    • wezwanie narodów
    • próba ognia
    • wypełnione śluby

    Mówi tu Prorok o weselu onem, którego mieli użyć ojcowie w otchłaniach będący, tudzież i wszyscy Panu Chrystusowi popisani, z jego zmartwychwstania.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

66. 66Psalm 66Krótkie błogosławieństwo oparte na dawnej formule: żeby Bóg zmiłował się, pobłogosławił i rozjaśnił nad ludem swoje oblicze. Prośba ma jednak szerszy cel niż własna pomyślność, bo chodzi o to, żeby na całej ziemi poznano drogę Bożego zbawienia, a narody radowały się, że są sądzone sprawiedliwie. Refren o ludach, które mają wyznawać, wraca dwa razy, a całość zamyka zdanie o ziemi, która wydała swój owoc.1 min

    Krótkie błogosławieństwo oparte na dawnej formule: żeby Bóg zmiłował się, pobłogosławił i rozjaśnił nad ludem swoje oblicze. Prośba ma jednak szerszy cel niż własna pomyślność, bo chodzi o to, żeby na całej ziemi poznano drogę Bożego zbawienia, a narody radowały się, że są sądzone sprawiedliwie. Refren o ludach, które mają wyznawać, wraca dwa razy, a całość zamyka zdanie o ziemi, która wydała swój owoc.

    „Ziemia wydała swój owoc; niech nas błogosławi Bóg, nasz Bóg.”

    • błogosławieństwo
    • wszystkie narody
    • owoc ziemi

    Ku chwale Bożéj i dobrym uczynkom Prorok tu upomina.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

67. 67Psalm 67Pieśń pochodu, która zaczyna się okrzykiem, żeby Bóg powstał, a nieprzyjaciele rozproszyli się jak dym i rozpłynęli jak wosk od ognia. Ten sam Bóg jest tu ojcem sierot i sędzią wdów, daje mieszkanie samotnym i mocą wyprowadza więźniów. Potem wraca pamięć o pustyni, trzęsącej się ziemi i obfitym deszczu, a za nią jeden z najdziwniejszych obrazów psałterza: posrebrzone skrzydła gołębicy i grzbiet lśniący jak złoto. Kończy uroczysta procesja do świątyni, z książętami, bębenkami i śpiewem, do której przyłączają się posłowie z Egiptu.4 min

    Pieśń pochodu, która zaczyna się okrzykiem, żeby Bóg powstał, a nieprzyjaciele rozproszyli się jak dym i rozpłynęli jak wosk od ognia. Ten sam Bóg jest tu ojcem sierot i sędzią wdów, daje mieszkanie samotnym i mocą wyprowadza więźniów. Potem wraca pamięć o pustyni, trzęsącej się ziemi i obfitym deszczu, a za nią jeden z najdziwniejszych obrazów psałterza: posrebrzone skrzydła gołębicy i grzbiet lśniący jak złoto. Kończy uroczysta procesja do świątyni, z książętami, bębenkami i śpiewem, do której przyłączają się posłowie z Egiptu.

    „Niech powstanie Bóg, a nieprzyjaciele Jego niech się rozproszą: niech uciekają od Jego oblicza ci, którzy Go nienawidzą.”

    • pochód Boży
    • ojciec sierot
    • skrzydła gołębicy
    • wejście do świątyni

    O wywyższeniu Chrystusowem, a o upadku nieprzyjaciół jego. Prorok z dufaniem żąda wskrzeszenia Chrystusowego, prze któreby byli porażeni nieprzyjaciele jego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

68. 68Psalm 68Skarga tonącego: wody sięgnęły duszy, pod nogami jest głębokie błoto bez dna, gardło ochrypło od wołania, a oczy osłabły od czekania. Powodem cierpienia jest gorliwość o dom Boży, która ściągnęła urągania, więc modlący się stał się obcy dla braci, pośmiewiskiem w poście i włosiennicy, a zamiast pocieszenia dostał żółć na pokarm i ocet do picia. Potem przychodzi długa seria złorzeczeń na prześladowców, a całość kończy się odbudową Syjonu i miast Judy, w których zamieszkają ci, którzy miłują imię Boże.4 min

    Skarga tonącego: wody sięgnęły duszy, pod nogami jest głębokie błoto bez dna, gardło ochrypło od wołania, a oczy osłabły od czekania. Powodem cierpienia jest gorliwość o dom Boży, która ściągnęła urągania, więc modlący się stał się obcy dla braci, pośmiewiskiem w poście i włosiennicy, a zamiast pocieszenia dostał żółć na pokarm i ocet do picia. Potem przychodzi długa seria złorzeczeń na prześladowców, a całość kończy się odbudową Syjonu i miast Judy, w których zamieszkają ci, którzy miłują imię Boże.

    „Wybaw mnie, Boże, bo wody sięgnęły aż do mojej duszy.”

    • tonięcie w głębinie
    • gorliwość o dom
    • żółć i ocet
    • odbudowa Syjonu

    Mówi tu Prorok o męce Pana Chrystusowéj, a jest głos Pana Chrysta w osobie człowieczéj.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

69. 69Psalm 69Pięć wersetów samej prośby o pośpiech, żeby Bóg wejrzał i pomógł natychmiast, bez zwlekania. Ludzie dzielą się tu na dwie grupy: tych, którzy szukają jego duszy i rzucają szydercze „aha, aha”, oraz tych, którzy szukają Boga i mają zawsze powtarzać, że Pan jest uwielbiony. Zamyka to wyznanie ubogiego i żebraka, który nie ma nic poza tym, że Bóg jest jego pomocnikiem i wybawicielem.1 min

    Pięć wersetów samej prośby o pośpiech, żeby Bóg wejrzał i pomógł natychmiast, bez zwlekania. Ludzie dzielą się tu na dwie grupy: tych, którzy szukają jego duszy i rzucają szydercze „aha, aha”, oraz tych, którzy szukają Boga i mają zawsze powtarzać, że Pan jest uwielbiony. Zamyka to wyznanie ubogiego i żebraka, który nie ma nic poza tym, że Bóg jest jego pomocnikiem i wybawicielem.

    „Boże, wejrzyj, aby mi pomóc; Panie, pośpiesz się mi na ratunek.”

    • prośba o pośpiech
    • ubogi i żebrak
    • wstyd prześladowców

    W Panu Bogu dufać, kto chce pociechy i zbawienia dostać.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

70. 70Psalm 70Modlitwa człowieka starego, który liczy swoje życie od samego początku: był umacniany już od łona matki i uczony od młodości, a teraz prosi, żeby nie zostać odrzuconym w czasie, gdy opuszczają go siły. Wrogowie mówią o nim, że Bóg go opuścił i nie ma nikogo, kto by go wyrwał, stąd powtarzane wołanie o pomoc i o to, żeby Bóg się nie oddalał. Osobnym wątkiem jest zadanie, które chce jeszcze zdążyć wykonać: ogłosić Boże ramię i sprawiedliwość każdemu pokoleniu, które ma przyjść.3 min

    Modlitwa człowieka starego, który liczy swoje życie od samego początku: był umacniany już od łona matki i uczony od młodości, a teraz prosi, żeby nie zostać odrzuconym w czasie, gdy opuszczają go siły. Wrogowie mówią o nim, że Bóg go opuścił i nie ma nikogo, kto by go wyrwał, stąd powtarzane wołanie o pomoc i o to, żeby Bóg się nie oddalał. Osobnym wątkiem jest zadanie, które chce jeszcze zdążyć wykonać: ogłosić Boże ramię i sprawiedliwość każdemu pokoleniu, które ma przyjść.

    „Nie odrzucaj mnie w czasie starości, gdy opuszczają mnie siły, nie porzucaj mnie.”

    • starość
    • nadzieja od młodości
    • świadectwo pokoleniom

    Uczy Prorok aby każdy sprawiedliwy w Panu uprzejmą nadzieję miał.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

71. 71Psalm 71Modlitwa o króla, a właściwie o to, czego ma szukać jego władza: żeby sądził lud w sprawiedliwości, a ubogich z rozeznaniem, ocalił synów nędzarzy i uniżył potwarcę. Panowanie opisane jest obrazami przyrody, nie siły, bo przychodzi jak deszcz na runo, góry przynoszą pokój, a sprawiedliwość kwitnie tak długo, dopóki świeci księżyc. Zasięg ma za to królewski, od morza do morza, z darami królów Tarszisz, Arabii i Saby, lecz ostatecznym tytułem tego króla zostaje to, że wybawia ubogiego, który nie miał pomocnika.2 min

    Modlitwa o króla, a właściwie o to, czego ma szukać jego władza: żeby sądził lud w sprawiedliwości, a ubogich z rozeznaniem, ocalił synów nędzarzy i uniżył potwarcę. Panowanie opisane jest obrazami przyrody, nie siły, bo przychodzi jak deszcz na runo, góry przynoszą pokój, a sprawiedliwość kwitnie tak długo, dopóki świeci księżyc. Zasięg ma za to królewski, od morza do morza, z darami królów Tarszisz, Arabii i Saby, lecz ostatecznym tytułem tego króla zostaje to, że wybawia ubogiego, który nie miał pomocnika.

    „Boże, daj królowi Twój sąd, a synowi królewskiemu Twoją sprawiedliwość, aby sądził Twój lud w sprawiedliwości, a Twoich ubogich z rozeznaniem.”

    • modlitwa za króla
    • sprawiedliwość dla ubogich
    • deszcz na runo

    Proroctwo o Mesyaszu i o jego królestwie, a że Chrystus jest prawdziwy Bóg i człowiek.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

72. 72Psalm 72Wyznanie człowieka, któremu nogi omal się nie potknęły: patrzył na spokój grzesznych, na ich bogactwa i pychę, na pytanie, skąd Bóg mógłby cokolwiek wiedzieć, i uznał, że na próżno oczyszczał serce i mył ręce w niewinności. Rozmyślanie nad tym było dla niego ciężką pracą, dopóki nie wszedł do świątyni i nie pojął ich końca, czyli nagłego upadku, jak sen tych, co się budzą. Dalej psalm jest już cichy, bo przyznaje, że był przy Bogu jak bydlę, a jednak został ujęty za prawą rękę i poza Bogiem nie pragnie niczego ani w niebie, ani na ziemi.3 min

    Wyznanie człowieka, któremu nogi omal się nie potknęły: patrzył na spokój grzesznych, na ich bogactwa i pychę, na pytanie, skąd Bóg mógłby cokolwiek wiedzieć, i uznał, że na próżno oczyszczał serce i mył ręce w niewinności. Rozmyślanie nad tym było dla niego ciężką pracą, dopóki nie wszedł do świątyni i nie pojął ich końca, czyli nagłego upadku, jak sen tych, co się budzą. Dalej psalm jest już cichy, bo przyznaje, że był przy Bogu jak bydlę, a jednak został ujęty za prawą rękę i poza Bogiem nie pragnie niczego ani w niebie, ani na ziemi.

    „Ustało ciało moje i serce moje: Boże, Ty jesteś Bogiem mojego serca i moim udziałem na wieki.”

    • powodzenie bezbożnych
    • zwątpienie
    • wejście do świątyni
    • trwanie przy Bogu

    Ku stateczności nas Prorok wiedzie, byśmy widząc złych kwitnienie, myśli naszych od Pana nie unosili: ale wiedząc ich niestateczność a odmianę rychłą, przy Panu mocnie trwali.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

73. 73Psalm 73Lament po zburzeniu świątyni: nieprzyjaciel wyrąbał jej drzwi toporem i oskardami, podpalił przybytek i postawił w nim swoje znaki pośrodku uroczystego święta. Boli najbardziej to, że znaków już nie widać, nie ma proroka, a pytanie „jak długo” wraca bez odpowiedzi, razem z prośbą, by schowana prawica wreszcie wyszła. W zamian psalm przypomina dawną moc: skruszone głowy smoków w wodach, otwarte źródła, wysuszone rzeki, wytyczone granice ziemi, uczynione lato i wiosnę. Kończy wołanie, żeby Bóg powstał i osądził swoją sprawę, bo ubogi nie ma odejść zawstydzony.3 min

    Lament po zburzeniu świątyni: nieprzyjaciel wyrąbał jej drzwi toporem i oskardami, podpalił przybytek i postawił w nim swoje znaki pośrodku uroczystego święta. Boli najbardziej to, że znaków już nie widać, nie ma proroka, a pytanie „jak długo” wraca bez odpowiedzi, razem z prośbą, by schowana prawica wreszcie wyszła. W zamian psalm przypomina dawną moc: skruszone głowy smoków w wodach, otwarte źródła, wysuszone rzeki, wytyczone granice ziemi, uczynione lato i wiosnę. Kończy wołanie, żeby Bóg powstał i osądził swoją sprawę, bo ubogi nie ma odejść zawstydzony.

    „Znaków naszych nie widać: nie ma już proroka, i już nikt nas więcej nie pozna.”

    • zburzona świątynia
    • milczenie proroków
    • pamięć dawnych dzieł

    Napominanie w tym Psalmie jest, aby puściwszy staranie o rzeczach doczesnych, mieliśmy pilność o wiecznych.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

74. 74Psalm 74Krótki psalm o sądzie, w którym przemawia sam Bóg: oznajmia, że gdy przyjdzie czas, będzie sądził sprawiedliwie, i że to On umocnił filary rozpływającej się ziemi. Napomnienie idzie do pewnych siebie, żeby nie unosili rogu ku górze i nie mówili przeciw Bogu nieprawości, bo wywyższenie nie przychodzi ani ze wschodu, ani z zachodu, lecz od sędziego, który jednego poniża, a drugiego podnosi. Obrazem wyroku jest kielich pełnego, zmieszanego wina w ręku Pana, z którego grzesznicy ziemi wypiją aż do drożdży.1 min

    Krótki psalm o sądzie, w którym przemawia sam Bóg: oznajmia, że gdy przyjdzie czas, będzie sądził sprawiedliwie, i że to On umocnił filary rozpływającej się ziemi. Napomnienie idzie do pewnych siebie, żeby nie unosili rogu ku górze i nie mówili przeciw Bogu nieprawości, bo wywyższenie nie przychodzi ani ze wschodu, ani z zachodu, lecz od sędziego, który jednego poniża, a drugiego podnosi. Obrazem wyroku jest kielich pełnego, zmieszanego wina w ręku Pana, z którego grzesznicy ziemi wypiją aż do drożdży.

    „Gdyż to Bóg jest sędzią: jednego poniża, a drugiego wywyższa.”

    • sąd Boży
    • kielich gniewu
    • pycha złamana

    O sprawach Pana Chrystusowych, o Apostolskich jako mieli kościół stanowić, a jako pychy się strzedz mamy.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

75. 75Psalm 75Hymn po ocaleniu miasta, śpiewany przeciw Asyryjczykom: Bóg jest znany w Judzie, Jego mieszkanie jest na Syjonie i właśnie tam połamał łuki, tarczę, miecz i wojnę. Zwycięstwo opisane jest jak sen, bo możni zasnęli i nie znaleźli niczego w swoich rękach, konni zdrętwieli od jednego groźnego okrzyku, a ziemia zadrżała i zamilkła, gdy z nieba padł wyrok. Powód sądu jest jednoznaczny, bo Bóg powstał, żeby wybawić wszystkich cichych na ziemi, i jest straszny dla królów, którym odbiera ducha.1 min

    Hymn po ocaleniu miasta, śpiewany przeciw Asyryjczykom: Bóg jest znany w Judzie, Jego mieszkanie jest na Syjonie i właśnie tam połamał łuki, tarczę, miecz i wojnę. Zwycięstwo opisane jest jak sen, bo możni zasnęli i nie znaleźli niczego w swoich rękach, konni zdrętwieli od jednego groźnego okrzyku, a ziemia zadrżała i zamilkła, gdy z nieba padł wyrok. Powód sądu jest jednoznaczny, bo Bóg powstał, żeby wybawić wszystkich cichych na ziemi, i jest straszny dla królów, którym odbiera ducha.

    „Tam połamał potęgi łuków, tarczę, miecz i wojnę.”

    • ocalenie miasta
    • złamana broń
    • wybawienie cichych

    Dobrodziejstwa swe Bóg oznajmia, któremi nas tu podejmować a obdarzać raczy.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

76. 76Psalm 76Nocna skarga, w której modlący się nie może zasnąć i stawia najtrudniejsze pytania: czy Bóg odrzucił na wieki, czy zapomniał się zmiłować, czy w gniewie zatrzymał swoje litości. Przełom przychodzi wraz z postanowieniem, że będzie wspominał dawne dzieła, i psalm przechodzi w obraz przejścia przez morze: wody się zlękły, obłoki wydały głos, ziemia zadrżała, a lud szedł jak owce prowadzone ręką Mojżesza i Aarona.2 min

    Nocna skarga, w której modlący się nie może zasnąć i stawia najtrudniejsze pytania: czy Bóg odrzucił na wieki, czy zapomniał się zmiłować, czy w gniewie zatrzymał swoje litości. Przełom przychodzi wraz z postanowieniem, że będzie wspominał dawne dzieła, i psalm przechodzi w obraz przejścia przez morze: wody się zlękły, obłoki wydały głos, ziemia zadrżała, a lud szedł jak owce prowadzone ręką Mojżesza i Aarona.

    „W dniu utrapienia mego szukałem Boga.”

    • nocna skarga
    • wspomnienie dawnych dzieł
    • przejście przez morze

    Upomina Prorok, abyśmy żądość i kochanie świata tego tłumili, przekładając na wszem Pana Boga wszechmogącego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

77. 77Psalm 77Asaf zapowiada przypowieść, a potem prowadzi rachunek pamięci i niepamięci Izraela, żeby następne pokolenie nie poszło drogą ojców. Wracają znaki w Egipcie i na polu Tanis, rozdzielone morze, obłok i blask ognia, woda z opoki, manna i ptactwo spadające na obóz, a lud za każdym razem kusi Boga i łamie przymierze. Po odrzuceniu przybytku w Szilo i pokolenia Efraima pieśń kończy się wyborem Judy, góry Syjon i Dawida wziętego od owiec.7 min

    Asaf zapowiada przypowieść, a potem prowadzi rachunek pamięci i niepamięci Izraela, żeby następne pokolenie nie poszło drogą ojców. Wracają znaki w Egipcie i na polu Tanis, rozdzielone morze, obłok i blask ognia, woda z opoki, manna i ptactwo spadające na obóz, a lud za każdym razem kusi Boga i łamie przymierze. Po odrzuceniu przybytku w Szilo i pokolenia Efraima pieśń kończy się wyborem Judy, góry Syjon i Dawida wziętego od owiec.

    „Słuchajcie, ludu mój, mojego prawa; nakłońcie ucha ku słowom moich ust.”

    • dzieje Izraela
    • niewdzięczność ludu
    • wybór Dawida

    Upomina Prorok lud, aby nie był niewdzięczen dobrodziejstwa Boskiego, a wylicza dobrodziejstwa wszystkie, które Pan raczył uczynić ludu Izraelskiemu, gdy go z niewoléj wywodził.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

78. 78Psalm 78Lament narodowy po najeździe: poganie weszli w Boże dziedzictwo, zbezcześcili przybytek, a Jerozolima stała się szałasem, wokół którego leżą niepogrzebane ciała i rozlana jak woda krew. Skarga przechodzi w pytanie o długość gniewu i w prośbę, żeby spadł on na narody, które nie wzywały imienia Pana. Modlący się proszą o przebaczenie dawnych win i o ratunek dla chwały samego imienia Bożego, a obiecują chwalić Boga z pokolenia w pokolenie.2 min

    Lament narodowy po najeździe: poganie weszli w Boże dziedzictwo, zbezcześcili przybytek, a Jerozolima stała się szałasem, wokół którego leżą niepogrzebane ciała i rozlana jak woda krew. Skarga przechodzi w pytanie o długość gniewu i w prośbę, żeby spadł on na narody, które nie wzywały imienia Pana. Modlący się proszą o przebaczenie dawnych win i o ratunek dla chwały samego imienia Bożego, a obiecują chwalić Boga z pokolenia w pokolenie.

    „Boże, poganie wkroczyli w Twoje dziedzictwo, zbezcześcili Twój święty przybytek i obrócili Jerozolimę w szałas do przechowywania owoców.”

    • zbezczeszczenie przybytku
    • lament narodowy
    • prośba o pomstę

    Opłakawa Prorok onego okrucieństwa, które się działo nad miastem Jerozolimskiem, za króla Antyocha, okrutnika srogiego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

79. 79Psalm 79Prośba do Boga, który rządzi Izraelem, prowadzi Józefa jak owcę i zasiada na Cherubach: niech wzbudzi potęgę przed Efraimem, Beniaminem i Manassesem i przyjdzie wybawić. Trzy razy wraca refren o przywróceniu i ukazaniu oblicza, a między nim skarga, że lud karmi się chlebem płaczu i pije odmierzone łzy. Druga połowa to obraz winnicy przeniesionej z Egiptu, która okryła góry cieniem, a teraz ma rozburzony płot i spasł ją dziki wieprz.2 min

    Prośba do Boga, który rządzi Izraelem, prowadzi Józefa jak owcę i zasiada na Cherubach: niech wzbudzi potęgę przed Efraimem, Beniaminem i Manassesem i przyjdzie wybawić. Trzy razy wraca refren o przywróceniu i ukazaniu oblicza, a między nim skarga, że lud karmi się chlebem płaczu i pije odmierzone łzy. Druga połowa to obraz winnicy przeniesionej z Egiptu, która okryła góry cieniem, a teraz ma rozburzony płot i spasł ją dziki wieprz.

    „Boże, przywróć nas sobie, ukaż swoje oblicze, a będziemy zbawieni.”

    • winnica z Egiptu
    • pasterz Izraela
    • prośba o odnowienie

    Modlitwa, aby Pan raczył bronić królestwa Izraelskiego od postronnych a pogranicznych nieprzyjaciół: Kościół téż chrześciański tęż modlitwę czyni ku Bogu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

80. 80Psalm 80Wezwanie na święto: bęben, arfa, cytra i trąba na nowiu, bo w Izraelu jest o tym przykazanie ustanowione wtedy, gdy Józef wychodził z ziemi egipskiej. Od połowy mówi już sam Bóg: przypomina, że uwolnił ramiona od ciężaru, zakazuje chwalenia cudzego boga i każe otworzyć szeroko usta, które napełni. Pieśń kończy skarga, bo lud nie słuchał i został puszczony za pożądaniami swoich serc, choć posłuszeństwo przyniosłoby prędkie poniżenie wrogów.2 min

    Wezwanie na święto: bęben, arfa, cytra i trąba na nowiu, bo w Izraelu jest o tym przykazanie ustanowione wtedy, gdy Józef wychodził z ziemi egipskiej. Od połowy mówi już sam Bóg: przypomina, że uwolnił ramiona od ciężaru, zakazuje chwalenia cudzego boga i każe otworzyć szeroko usta, które napełni. Pieśń kończy skarga, bo lud nie słuchał i został puszczony za pożądaniami swoich serc, choć posłuszeństwo przyniosłoby prędkie poniżenie wrogów.

    „Bo Ja jestem Pan, twój Bóg, który wyprowadziłem cię z ziemi egipskiej: otwórz szeroko usta swoje, a napełnię je.”

    • święto nowiu
    • wyjście z Egiptu
    • nieposłuszeństwo ludu

    Napomina Prorok, aby porzuciwszy ziemskie, ku niebieskim rzeczom abychmy się garnęli. Głos kościoła.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

81. 81Psalm 81Sąd nad sędziami: Bóg staje w zgromadzeniu bogów i pyta, jak długo będą sądzić niesprawiedliwie i stawać po stronie grzeszników. Nakaz jest krótki, bo każe wymierzać sprawiedliwość ubogiemu i sierocie oraz wyzwalać nędznego z ręki bezbożnego, a wyrok jeszcze krótszy: nazwani bogami i synami Najwyższego pomrą jak zwykli ludzie i upadną jak książęta. Zamyka psalm wołanie, żeby sam Bóg powstał i osądził ziemię, bo do Niego należą wszystkie narody.1 min

    Sąd nad sędziami: Bóg staje w zgromadzeniu bogów i pyta, jak długo będą sądzić niesprawiedliwie i stawać po stronie grzeszników. Nakaz jest krótki, bo każe wymierzać sprawiedliwość ubogiemu i sierocie oraz wyzwalać nędznego z ręki bezbożnego, a wyrok jeszcze krótszy: nazwani bogami i synami Najwyższego pomrą jak zwykli ludzie i upadną jak książęta. Zamyka psalm wołanie, żeby sam Bóg powstał i osądził ziemię, bo do Niego należą wszystkie narody.

    „Bóg stanął w zgromadzeniu bogów i pośród nich wydaje sąd.”

    • sąd nad sędziami
    • obrona ubogich
    • marność władzy

    Psalm służy sędziom, które Prorok upomina, aby sprawiedliwie sądzili, pamiętając i na powinność i na śmierć swą.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

82. 82Psalm 82Skarga na spisek wrogów, którzy postanowili wytępić Izraela tak, żeby jego imię nigdy więcej nie było wspominane. Psalmista wylicza sprzysiężonych po imieniu: Edomitów i Izmaelitów, Moabitów i Hagarenów, Gebalczyków, Ammonitów, Amalekitów, mieszkańców Tyru oraz Asyrię. Prośba o odpłatę sięga po dawne zwycięstwa nad Midianem, Syserą i Jabinem nad potokiem Kiszon, a celem nie jest sama zagłada, lecz to, by wrogowie poznali, kto jeden nosi imię Pan.2 min

    Skarga na spisek wrogów, którzy postanowili wytępić Izraela tak, żeby jego imię nigdy więcej nie było wspominane. Psalmista wylicza sprzysiężonych po imieniu: Edomitów i Izmaelitów, Moabitów i Hagarenów, Gebalczyków, Ammonitów, Amalekitów, mieszkańców Tyru oraz Asyrię. Prośba o odpłatę sięga po dawne zwycięstwa nad Midianem, Syserą i Jabinem nad potokiem Kiszon, a celem nie jest sama zagłada, lecz to, by wrogowie poznali, kto jeden nosi imię Pan.

    „A niech poznają, że Ty jeden nosisz imię Pan i że Ty sam jesteś Najwyższym nad całą ziemią.”

    • spisek narodów
    • lament narodowy
    • prośba o odpłatę

    Narzekanie ludu Bożego, że wszyscy nieprzyjaciele pograniczni spiknęli się przeciw niemu, a prośba, aby byli wygładzeni.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

83. 83Psalm 83Pieśń tęsknoty za świątynią, w której dusza omdlewa z pragnienia pałaców Pańskich, a wróbel i synogarlica zakładają gniazda przy samych ołtarzach. Szczęśliwi są mieszkańcy domu Bożego i ten, kto rozłożył pielgrzymki w sercu: idzie doliną płaczu od mocy do mocy, aż ujrzy Boga nad bogami na Syjonie. Na końcu pieśń przelicza wartość tego miejsca: jeden dzień w pałacach wart więcej niż tysiące, a najpodlejsze miejsce w domu Bożym więcej niż przybytki bezbożnych.2 min

    Pieśń tęsknoty za świątynią, w której dusza omdlewa z pragnienia pałaców Pańskich, a wróbel i synogarlica zakładają gniazda przy samych ołtarzach. Szczęśliwi są mieszkańcy domu Bożego i ten, kto rozłożył pielgrzymki w sercu: idzie doliną płaczu od mocy do mocy, aż ujrzy Boga nad bogami na Syjonie. Na końcu pieśń przelicza wartość tego miejsca: jeden dzień w pałacach wart więcej niż tysiące, a najpodlejsze miejsce w domu Bożym więcej niż przybytki bezbożnych.

    „Jakże miłe są Twoje przybytki, Panie zastępów!”

    • tęsknota za świątynią
    • pielgrzymka
    • dolina płaczu

    Znamienita chwała kościoła świętego, i słowa Bożego w tym Psalmie się zamyka. A jako jest przeucieszna rzecz być obywatelem domu Bożego, i jego dobrych rzeczy używać.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

84. 84Psalm 84Dziękczynienie za powrót z niewoli przechodzi w prośbę: skoro Bóg raz już odpuścił nieprawość ludu i uśmierzył gniew, niech nawróci ich znowu i nie gniewa się z pokolenia na pokolenie. Druga połowa to nasłuchiwanie, co Pan powie, a mówi o pokoju dla swojego ludu i o bliskim zbawieniu. Pieśń kończy obraz spotkania: miłosierdzie i prawda spotykają się, sprawiedliwość i pokój dają sobie pocałunek, prawda wyrasta z ziemi, a sprawiedliwość spogląda z nieba.1 min

    Dziękczynienie za powrót z niewoli przechodzi w prośbę: skoro Bóg raz już odpuścił nieprawość ludu i uśmierzył gniew, niech nawróci ich znowu i nie gniewa się z pokolenia na pokolenie. Druga połowa to nasłuchiwanie, co Pan powie, a mówi o pokoju dla swojego ludu i o bliskim zbawieniu. Pieśń kończy obraz spotkania: miłosierdzie i prawda spotykają się, sprawiedliwość i pokój dają sobie pocałunek, prawda wyrasta z ziemi, a sprawiedliwość spogląda z nieba.

    „Miłosierdzie i prawda spotkały się ze sobą: sprawiedliwość i pokój pocałowały się.”

    • powrót z niewoli
    • odpuszczenie grzechów
    • pokój i sprawiedliwość

    Proroctwo o królestwie Chrystusowem, i modlitwa, aby Pan przy prawdziwéj chwale swéj raczył lud swój zachować.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

85. 85Psalm 85Modlitwa człowieka, który nazywa siebie nędznym i ubogim, wołał przez cały dzień i został wysłuchany. Prośby są bez ozdób: o strzeżenie duszy, o rozweselenie sługi, o prowadzenie drogą Pana i o serce, które by się bało świętego imienia. Podstawą jest dobroć i łagodność Pana, a w środku pojawia się zapowiedź, że wszystkie stworzone narody przyjdą pokłonić się przed Panem.2 min

    Modlitwa człowieka, który nazywa siebie nędznym i ubogim, wołał przez cały dzień i został wysłuchany. Prośby są bez ozdób: o strzeżenie duszy, o rozweselenie sługi, o prowadzenie drogą Pana i o serce, które by się bało świętego imienia. Podstawą jest dobroć i łagodność Pana, a w środku pojawia się zapowiedź, że wszystkie stworzone narody przyjdą pokłonić się przed Panem.

    „Nakłoń, Panie, ucha swojego i wysłuchaj mnie, bo jestem nędzny i ubogi.”

    • modlitwa ubogiego
    • miłosierdzie Pana
    • pokłon narodów

    Modlitwa Dawidowa. Duchownie Panu Chrystusowi służy, według textu każdemu pobożnemu, o zachowaniu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

86. 86Psalm 86Krótka pieśń o Syjonie jako mieście Bożym, którego fundamenty leżą na górach świętych, a Pan miłuje jego bramy bardziej niż wszystkie przybytki Jakuba. Przy wyliczeniu tych, którzy Go znają, obok Syjonu stają obce imiona: Rahab i Babilon, cudzoziemcy, Tyr i lud etiopski. Kończy ją pytanie, czy nie powie się o Syjonie, że człowiek po człowieku rodzi się w nim, bo ugruntował go sam Najwyższy.1 min

    Krótka pieśń o Syjonie jako mieście Bożym, którego fundamenty leżą na górach świętych, a Pan miłuje jego bramy bardziej niż wszystkie przybytki Jakuba. Przy wyliczeniu tych, którzy Go znają, obok Syjonu stają obce imiona: Rahab i Babilon, cudzoziemcy, Tyr i lud etiopski. Kończy ją pytanie, czy nie powie się o Syjonie, że człowiek po człowieku rodzi się w nim, bo ugruntował go sam Najwyższy.

    „Mówiono o tobie rzeczy wspaniałe, miasto Boże.”

    • miasto Boże
    • bramy Syjonu
    • obce narody

    Proroctwo o kościele nowego zakonu, na czem a jako miał być zbudowany.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

87. 87Psalm 87Wołanie dniem i nocą z samego dna: modlący się jest policzony do zstępujących do grobu, wolny pośród umarłych, wtrącony do głębokiej jamy w cieniu śmierci. Skarga wymienia straty: znajomi mają go za obrzydzenie, przyjaciel i bliski są oddaleni, oczy osłabły z nędzy, a winę za to przypisuje Bożemu gniewowi. Pytania o to, czy umarli mogą głosić miłosierdzie i czy w krainie zapomnienia poznane będą cuda, zostają bez odpowiedzi, a psalm kończy się w ciemności.2 min

    Wołanie dniem i nocą z samego dna: modlący się jest policzony do zstępujących do grobu, wolny pośród umarłych, wtrącony do głębokiej jamy w cieniu śmierci. Skarga wymienia straty: znajomi mają go za obrzydzenie, przyjaciel i bliski są oddaleni, oczy osłabły z nędzy, a winę za to przypisuje Bożemu gniewowi. Pytania o to, czy umarli mogą głosić miłosierdzie i czy w krainie zapomnienia poznane będą cuda, zostają bez odpowiedzi, a psalm kończy się w ciemności.

    „Panie, Boże mojego zbawienia, dniem i nocą wołam przed Tobą.”

    • skarga umierającego
    • opuszczenie
    • cień śmierci

    Chrystus Pan w osobie służebniczéj modli się, a tak mówi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

88. 88Psalm 88Pouczenie Etana Ezrachity otwiera hymn o wiecznym miłosierdziu i o Panu, któremu nikt nie dorówna: uśmierza burzące się fale, założył okrąg ziemi, a Tabor i Hermon radują się Jego imieniem. Środek to długa mowa samego Boga o przysiędze złożonej Dawidowi: tron trwały jak słońce i księżyc, kara rózgą za grzechy synów, ale nigdy zerwanie przymierza. Koniec odwraca wszystko, bo pomazaniec jest odsunięty, warownie zburzone, tron strącony na ziemię, a pytanie brzmi, gdzie są dawne miłosierdzia.5 min

    Pouczenie Etana Ezrachity otwiera hymn o wiecznym miłosierdziu i o Panu, któremu nikt nie dorówna: uśmierza burzące się fale, założył okrąg ziemi, a Tabor i Hermon radują się Jego imieniem. Środek to długa mowa samego Boga o przysiędze złożonej Dawidowi: tron trwały jak słońce i księżyc, kara rózgą za grzechy synów, ale nigdy zerwanie przymierza. Koniec odwraca wszystko, bo pomazaniec jest odsunięty, warownie zburzone, tron strącony na ziemię, a pytanie brzmi, gdzie są dawne miłosierdzia.

    „Miłosierdzie Pańskie będę wyśpiewywać na wieki; z pokolenia w pokolenie prawdę Twoją głosić będą moje usta.”

    • przymierze z Dawidem
    • miłosierdzie wieczne
    • odrzucenie pomazańca

    W tym Psalmie Prorok wysławia o Panie Jezusie, o miłosierdziu Bożem, o prawdzie, o mocy jego i obietnicach Bożych, o Panie Chrystusie i o inszych dobrodziejstwach nam danych.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

89. 89Psalm 89Modlitwa Mojżesza mierzy ludzki czas miarą Boga: tysiąc lat w oczach Pana jest jak dzień wczorajszy i jak straż nocna, a człowiek przemija jak trawa, która rano zakwita, a wieczorem schnie. Rachunek podany jest wprost, bo dni życia trwają siedemdziesiąt lat, przy większej sile osiemdziesiąt, a to, co ponad, jest już trudem i bólem. Z tej krótkości wyrasta prośba o serca wyćwiczone w mądrości, o litość nad sługami i o to, żeby Pan prostował dzieła ludzkich rąk.2 min

    Modlitwa Mojżesza mierzy ludzki czas miarą Boga: tysiąc lat w oczach Pana jest jak dzień wczorajszy i jak straż nocna, a człowiek przemija jak trawa, która rano zakwita, a wieczorem schnie. Rachunek podany jest wprost, bo dni życia trwają siedemdziesiąt lat, przy większej sile osiemdziesiąt, a to, co ponad, jest już trudem i bólem. Z tej krótkości wyrasta prośba o serca wyćwiczone w mądrości, o litość nad sługami i o to, żeby Pan prostował dzieła ludzkich rąk.

    „Bo tysiąc lat w Twoich oczach jest jak dzień wczorajszy, który przeminął, i jak straż nocna.”

    • krótkość życia
    • modlitwa Mojżesza
    • mądrość serca

    Mówi w tym Psalmie Prorok o krótkości i marności żywota niniejszego, a żąda Pana, aby on sam sprawował wszystkie sprawy nasze.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

90. 90Psalm 90Pieśń o bezpieczeństwie tego, kto mieszka w spomożeniu Najwyższego: pod skrzydłami ma nadzieję, a prawda Boga ogarnia go jak tarcza. Wyliczone są zagrożenia, które go nie dosięgną: sidło łowiących, nocny strach, strzała lecąca za dnia, zaraza chodząca w ciemności, czart południowy, tysiąc padających z boku i dziesięć tysięcy z prawej strony. Obrazy rosną aż do deptania żmii, bazyliszka, lwa i smoka, a na końcu mówi sam Bóg: obroni tego, kto poznał Jego imię, i napełni go długością dni.2 min

    Pieśń o bezpieczeństwie tego, kto mieszka w spomożeniu Najwyższego: pod skrzydłami ma nadzieję, a prawda Boga ogarnia go jak tarcza. Wyliczone są zagrożenia, które go nie dosięgną: sidło łowiących, nocny strach, strzała lecąca za dnia, zaraza chodząca w ciemności, czart południowy, tysiąc padających z boku i dziesięć tysięcy z prawej strony. Obrazy rosną aż do deptania żmii, bazyliszka, lwa i smoka, a na końcu mówi sam Bóg: obroni tego, kto poznał Jego imię, i napełni go długością dni.

    „Swoim aniołom dał rozkaz, aby cię strzegli na wszystkich twoich drogach.”

    • ufność w Bogu
    • opieka aniołów
    • ochrona przed złem

    Tu okazuje bezpieczeństwo tego człowieka, który wszystko swe dufanie w Panu Bogu pokłada.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

91. 91Psalm 91Pieśń na dzień sobotni, w której wyznanie idzie z instrumentem o dziesięciu strunach, z harfą i cytrą, rano z miłosierdziem, a nocą z prawdą. Zachwyt nad niezgłębionymi dziełami zderza się z losem grzeszników, którzy wyrastają jak trawa tylko po to, by zginąć na wieki, czego człowiek nierozumny nie pojmuje. Ostatnie wersety przeciwstawiają im sprawiedliwego: rozkwita jak palma, rozrasta się jak cedr na Libanie, a zasadzony w domu Pańskim jeszcze w kwitnącej starości się rozmnaża.2 min

    Pieśń na dzień sobotni, w której wyznanie idzie z instrumentem o dziesięciu strunach, z harfą i cytrą, rano z miłosierdziem, a nocą z prawdą. Zachwyt nad niezgłębionymi dziełami zderza się z losem grzeszników, którzy wyrastają jak trawa tylko po to, by zginąć na wieki, czego człowiek nierozumny nie pojmuje. Ostatnie wersety przeciwstawiają im sprawiedliwego: rozkwita jak palma, rozrasta się jak cedr na Libanie, a zasadzony w domu Pańskim jeszcze w kwitnącej starości się rozmnaża.

    „Dobrze jest wyznawać Panu i śpiewać imieniu Twemu, Najwyższy.”

    • pieśń sobotnia
    • niezgłębione dzieła
    • los sprawiedliwego

    Upominanie, abychmy w tym żywocie prace a ciężkości skromnie podejmowali, ciesząc się wiecznem błogosławieństwem.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

92. 92Psalm 92Pan królował, oblókł się w ozdobę i przepasał mocą, więc okrąg świata się nie poruszy, a stolica Pana stoi od wieku. Rzeki podnoszą głos i nawałnice morskie są przedziwne, lecz przedziwniejszy jest Pan na wysokościach, którego świadectwa okazały się godne wiary, a domowi Pana przystoi świętobliwość na długość dni.1 min

    Pan królował, oblókł się w ozdobę i przepasał mocą, więc okrąg świata się nie poruszy, a stolica Pana stoi od wieku. Rzeki podnoszą głos i nawałnice morskie są przedziwne, lecz przedziwniejszy jest Pan na wysokościach, którego świadectwa okazały się godne wiary, a domowi Pana przystoi świętobliwość na długość dni.

    „Pan królował, oblókł się w ozdobę: Pan oblókł się mocą i przepasał się; bo umocnił okrąg świata, który się nie poruszy.”

    • królowanie Pana
    • szum wielkich wód
    • trwałość świata

    Proroctwo o Panu Chrystusie i królestwie jego, i o Apostolech.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

93. 93Psalm 93Wołanie o sąd nad tymi, którzy chlubią się nieprawością: poniżają lud Boży, zabijają wdowę i przybysza, mordują sieroty, a przy tym mówią, że Pan tego nie ujrzy. Odpowiedź zbudowana jest z pytań: czy Ten, który wszczepił ucho, nie słyszy, czy Ten, który uformował oko, nie widzi. Druga część nazywa błogosławionym człowieka ćwiczonego przez Pana, a potem przechodzi w świadectwo osobiste: gdy noga się chwiała, miłosierdzie podtrzymywało, a Pan stał się ucieczką.2 min

    Wołanie o sąd nad tymi, którzy chlubią się nieprawością: poniżają lud Boży, zabijają wdowę i przybysza, mordują sieroty, a przy tym mówią, że Pan tego nie ujrzy. Odpowiedź zbudowana jest z pytań: czy Ten, który wszczepił ucho, nie słyszy, czy Ten, który uformował oko, nie widzi. Druga część nazywa błogosławionym człowieka ćwiczonego przez Pana, a potem przechodzi w świadectwo osobiste: gdy noga się chwiała, miłosierdzie podtrzymywało, a Pan stał się ucieczką.

    „Pan zna myśli ludzkie i wie, że są marne.”

    • sąd nad gnębicielami
    • pomsta Boża
    • pociecha strapionego

    Żąda sądu Bożego na te, którzy uciski czynią ludziom niewinnym, tak jakoby tego Bóg nie wiedział.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

94. 94Psalm 94Zaproszenie do wspólnego śpiewu, bo w rękach Pana są wszystkie krańce ziemi, Jego jest morze, które stworzył, i sucha ziemia ukształtowana Jego rękami. Po wezwaniu do pokłonu i płaczu przed Stwórcą ton zmienia się w ostrzeżenie wypowiedziane przez samego Boga, żeby lud nie zatwardzał serc jak podczas buntu i kuszenia na pustyni. Przywołani są ojcowie, którzy wystawiali Go na próbę, i czterdzieści lat gniewu zakończone przysięgą, że nie wejdą do Jego pokoju.1 min

    Zaproszenie do wspólnego śpiewu, bo w rękach Pana są wszystkie krańce ziemi, Jego jest morze, które stworzył, i sucha ziemia ukształtowana Jego rękami. Po wezwaniu do pokłonu i płaczu przed Stwórcą ton zmienia się w ostrzeżenie wypowiedziane przez samego Boga, żeby lud nie zatwardzał serc jak podczas buntu i kuszenia na pustyni. Przywołani są ojcowie, którzy wystawiali Go na próbę, i czterdzieści lat gniewu zakończone przysięgą, że nie wejdą do Jego pokoju.

    „Dziś, jeśli usłyszycie Jego głos, nie zatwardzajcie serc waszych.”

    • wezwanie do chwały
    • bunt na pustyni
    • zatwardziałe serce

    Upomina ku chwale Pana Boga ochotnéj i nabożnéj, a niedbałych pogróżką przynuka.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

95. 95Psalm 95Nowa pieśń dla całej ziemi, z nagłówkiem o budowaniu domu po powrocie z niewoli: chwała Pana ma być głoszona wśród narodów, a Jego zbawienie opowiadane z dnia na dzień. Hymn przeciwstawia bogów pogańskich, nazwanych demonami, Panu, który uczynił niebiosa, i wzywa pokolenia pogan, by przyniosły ofiary do Jego sieni. Zakończenie oddaje głos stworzeniu, bo weselą się niebiosa, wzburza się morze, cieszą się pola, a drzewa leśne skaczą z radości.2 min

    Nowa pieśń dla całej ziemi, z nagłówkiem o budowaniu domu po powrocie z niewoli: chwała Pana ma być głoszona wśród narodów, a Jego zbawienie opowiadane z dnia na dzień. Hymn przeciwstawia bogów pogańskich, nazwanych demonami, Panu, który uczynił niebiosa, i wzywa pokolenia pogan, by przyniosły ofiary do Jego sieni. Zakończenie oddaje głos stworzeniu, bo weselą się niebiosa, wzburza się morze, cieszą się pola, a drzewa leśne skaczą z radości.

    „Śpiewajcie Panu pieśń nową, śpiewajcie Panu, cała ziemio!”

    • pieśń nowa
    • chwała wśród narodów
    • sąd nad ziemią

    Upomina ku chwale Bożéj wszego stworzenia głos Proroków.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

96. 96Psalm 96Pan króluje, a ziemia i liczne wyspy mają się radować, choć obłok i mgła Go otaczają, ogień idzie przed Nim, a góry topią się jak wosk. Błyskawice rozświetlają okrąg ziemi i wszyscy ludzie oglądają chwałę, którą ogłosiły niebiosa, więc wstyd spada na tych, co służą bożkom i szczycą się swoimi posągami. Na końcu psalm przechodzi do Syjonu i córek Judy, które ucieszyły się z wyroków Pana, oraz do światłości wzeszłej sprawiedliwemu.1 min

    Pan króluje, a ziemia i liczne wyspy mają się radować, choć obłok i mgła Go otaczają, ogień idzie przed Nim, a góry topią się jak wosk. Błyskawice rozświetlają okrąg ziemi i wszyscy ludzie oglądają chwałę, którą ogłosiły niebiosa, więc wstyd spada na tych, co służą bożkom i szczycą się swoimi posągami. Na końcu psalm przechodzi do Syjonu i córek Judy, które ucieszyły się z wyroków Pana, oraz do światłości wzeszłej sprawiedliwemu.

    „Pan króluje — niech się raduje ziemia, niech się weselą liczne wyspy.”

    • objawienie majestatu
    • wstyd czcicieli bożków
    • radość Syjonu

    Opisanie jest w tym Psalmie sądu Bożego ostatecznego bardzo srogiego, i znaków uprzedzających go.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

97. 97Psalm 97Pieśń nowa za cud, którego dokonała sama prawica Pana i Jego święte ramię: zbawienie zostało objawione na oczach pogan, a wszystkie kraje ziemi je ujrzały. Druga połowa to rozkaz dla instrumentów, czyli cytra ze śpiewem psalmu, puzany i głośne kornety przed obliczem Króla. Na końcu do chóru dołącza przyroda: morze się porusza, rzeki biją w dłonie, a góry weselą się razem, bo przyszedł sądzić świat w sprawiedliwości.1 min

    Pieśń nowa za cud, którego dokonała sama prawica Pana i Jego święte ramię: zbawienie zostało objawione na oczach pogan, a wszystkie kraje ziemi je ujrzały. Druga połowa to rozkaz dla instrumentów, czyli cytra ze śpiewem psalmu, puzany i głośne kornety przed obliczem Króla. Na końcu do chóru dołącza przyroda: morze się porusza, rzeki biją w dłonie, a góry weselą się razem, bo przyszedł sądzić świat w sprawiedliwości.

    „Pan objawił swoje zbawienie; wobec oczu pogan oznajmił swoją sprawiedliwość.”

    • prawica Pańska
    • muzyka i instrumenty
    • radość stworzenia

    Przeto że nas Pan Chrystus raczył osobą swą nawiedzić i okrasić, a że nas na wiarę wezwał, wezwawszy oświecił, upomina Prorok, byśmy go chwalili.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

98. 98Psalm 98Pan króluje na Syjonie, więc narody mają drżeć, a ziemia trząść się przed Tym, który zasiada na Cherubach i jest wywyższony ponad wszystkie ludy. Dwa razy wraca to samo wezwanie do wywyższania Pana i pokłonu, raz podnóżkowi Jego nóg, raz świętej Jego górze, z tym samym uzasadnieniem, że jest święty. Osobny obraz tej pieśni to trzy imiona z przeszłości: Mojżesz i Aaron wśród kapłanów, Samuel wśród wzywających imienia, a wszystkim im Bóg odpowiadał w słupie obłocznym.1 min

    Pan króluje na Syjonie, więc narody mają drżeć, a ziemia trząść się przed Tym, który zasiada na Cherubach i jest wywyższony ponad wszystkie ludy. Dwa razy wraca to samo wezwanie do wywyższania Pana i pokłonu, raz podnóżkowi Jego nóg, raz świętej Jego górze, z tym samym uzasadnieniem, że jest święty. Osobny obraz tej pieśni to trzy imiona z przeszłości: Mojżesz i Aaron wśród kapłanów, Samuel wśród wzywających imienia, a wszystkim im Bóg odpowiadał w słupie obłocznym.

    „Pan króluje – niech drżą narody; On zasiada na Cherubach – niech trzęsie się ziemia.”

    • królowanie na Syjonie
    • świętość Pana
    • słup obłoczny

    Napomina ku czci a chwały czynieniu Panu Chrystusowi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

99. 99Psalm 99Krótkie wezwanie do wejścia przed oblicze Pana: służyć z weselem, wchodzić w bramy z wyznawaniem, a do przedsionków z pieśniami. Podstawą jest jedno zdanie, że Pan sam jest Bogiem i że On uczynił lud, a nie lud siebie, oraz jedno zapewnienie, że miłosierdzie Pana trwa na wieki, a Jego prawda z rodzaju w rodzaj.1 min

    Krótkie wezwanie do wejścia przed oblicze Pana: służyć z weselem, wchodzić w bramy z wyznawaniem, a do przedsionków z pieśniami. Podstawą jest jedno zdanie, że Pan sam jest Bogiem i że On uczynił lud, a nie lud siebie, oraz jedno zapewnienie, że miłosierdzie Pana trwa na wieki, a Jego prawda z rodzaju w rodzaj.

    „Wiedzcie, że Pan sam jest Bogiem: On nas uczynił, a nie my sami siebie — jesteśmy Jego ludem i owcami Jego pastwiska.”

    • radosne wejście
    • owce pastwiska
    • miłosierdzie na wieki

    Ku spółecznemu w dni święte Pana Boga chwaleniu upominanie.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

100. 100Psalm 100Postanowienie króla ułożone jako pieśń o miłosierdziu i sądzie: mówiący chce chodzić w niewinności serca we własnym domu i nie stawiać przed oczami rzeczy niesprawiedliwej. Dalej idzie lista tych, których nie dopuści do siebie: odstępca o złośliwym sercu, potajemny oszczerca bliźniego, człowiek pysznego oka i nienasyconego serca. Przy sobie chce mieć wiernych i chodzących drogą nieskazitelną, a poranki przeznacza na wykorzenianie grzeszników z miasta Pańskiego.1 min

     Postanowienie króla ułożone jako pieśń o miłosierdziu i sądzie: mówiący chce chodzić w niewinności serca we własnym domu i nie stawiać przed oczami rzeczy niesprawiedliwej. Dalej idzie lista tych, których nie dopuści do siebie: odstępca o złośliwym sercu, potajemny oszczerca bliźniego, człowiek pysznego oka i nienasyconego serca. Przy sobie chce mieć wiernych i chodzących drogą nieskazitelną, a poranki przeznacza na wykorzenianie grzeszników z miasta Pańskiego.

     „Będę śpiewał o miłosierdziu i sądzie: Tobie, Panie, będę śpiewał.”

     • rządy sprawiedliwe
     • niewinność serca
     • wygnanie złoczyńców

     Opisuje porządek a sprawę dobrego gospodarza w domu, i króla w państwie swem, aby złe karał, dobre miłował a nimi się bawił.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

101. 101Psalm 101Modlitwa człowieka w ucisku: mówiący skarży się, że dni przeminęły mu jak dym, kości wyschły, a on sam jest jak pelikan na puszczy i samotny wróbel na dachu, otoczony urąganiem nieprzyjaciół. Od własnej niedoli przechodzi do nadziei, że Pan zlituje się nad Syjonem, odbuduje go i wysłucha wzdychania więźniów, a narody i królowie przyjdą służyć Panu. Kończy wyznaniem, że niebo i ziemia zestarzeją się jak szata, a Bóg trwa niezmienny.3 min

     Modlitwa człowieka w ucisku: mówiący skarży się, że dni przeminęły mu jak dym, kości wyschły, a on sam jest jak pelikan na puszczy i samotny wróbel na dachu, otoczony urąganiem nieprzyjaciół. Od własnej niedoli przechodzi do nadziei, że Pan zlituje się nad Syjonem, odbuduje go i wysłucha wzdychania więźniów, a narody i królowie przyjdą służyć Panu. Kończy wyznaniem, że niebo i ziemia zestarzeją się jak szata, a Bóg trwa niezmienny.

     „Ale Ty, Panie, trwasz na wieki, a pamięć o Tobie trwa z pokolenia w pokolenie.”

     • modlitwa w ucisku
     • odbudowa Syjonu
     • przemijanie

     Modlitwa ubożuchnego gdyby był we frasunku, a przed Panem gdyby wylał potrzebę swoję.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

102. 102Psalm 102Dziękczynny hymn, w którym psalmista wzywa własną duszę, by błogosławiła Panu i nie zapominała o dobrodziejstwach: odpuszczeniu nieprawości, uzdrowieniu, wybawieniu od zguby i odnowionej jak u orła młodości. Wylicza dalej, że Pan jest litościwy i cierpliwy, nie odpłaca według grzechów i oddala winy tak daleko, jak wschód od zachodu, a nad życiem kruchym jak kwiat polny trwa Jego miłosierdzie. Pieśń zamyka wezwanie aniołów, zastępów i wszystkich dzieł Pańskich do błogosławienia.2 min

     Dziękczynny hymn, w którym psalmista wzywa własną duszę, by błogosławiła Panu i nie zapominała o dobrodziejstwach: odpuszczeniu nieprawości, uzdrowieniu, wybawieniu od zguby i odnowionej jak u orła młodości. Wylicza dalej, że Pan jest litościwy i cierpliwy, nie odpłaca według grzechów i oddala winy tak daleko, jak wschód od zachodu, a nad życiem kruchym jak kwiat polny trwa Jego miłosierdzie. Pieśń zamyka wezwanie aniołów, zastępów i wszystkich dzieł Pańskich do błogosławienia.

     „Jak ojciec lituje się nad swoimi synami, tak Pan zlitował się nad tymi, którzy się Go boją.”

     • błogosławienie Panu
     • miłosierdzie
     • odpuszczenie grzechów

     Uczy a upomina, aby wierni z uprzejmego serca dziękowali Panu Bogu za dobrodziejstwa, któremi ich hojnie obdarzać raczył.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

103. 103Psalm 103Hymn o Bogu Stworzycielu: psalmista widzi Go przyobleczonego światłością jak szatą, rozciągającego niebo jak skórę i chodzącego na skrzydłach wiatru, a ziemię ugruntowaną tak, że się nie zachwieje. Opisuje potem świat, który z tego porządku żyje: źródła w dolinach, gniazda ptaków, siano dla bydła, chleb, wino i oliwę dla człowieka, cedry Libanu, księżyc odmierzający czas, lwy ryczące nocą i morze pełne zwierząt. Wszystkie one czekają na pokarm z ręki Pana i ustają, gdy odbierze im ducha, a pieśń kończy obietnica śpiewania Bogu przez całe życie.4 min

     Hymn o Bogu Stworzycielu: psalmista widzi Go przyobleczonego światłością jak szatą, rozciągającego niebo jak skórę i chodzącego na skrzydłach wiatru, a ziemię ugruntowaną tak, że się nie zachwieje. Opisuje potem świat, który z tego porządku żyje: źródła w dolinach, gniazda ptaków, siano dla bydła, chleb, wino i oliwę dla człowieka, cedry Libanu, księżyc odmierzający czas, lwy ryczące nocą i morze pełne zwierząt. Wszystkie one czekają na pokarm z ręki Pana i ustają, gdy odbierze im ducha, a pieśń kończy obietnica śpiewania Bogu przez całe życie.

     „Jakże wielmożne są Twoje dzieła, Panie!”

     • stworzenie świata
     • opatrzność
     • hymn chwały

     Za pewnemi i słusznemi przyczynami przywodzi nas prorok ku chwaleniu Pana.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

104. 104Psalm 104Wezwanie do wysławiania Pana przechodzi w przypomnienie dziejów przymierza: Bóg zawarł je z Abrahamem, przysiągł Izaakowi i nadał Jakubowi, obiecując garstce przybyszów ziemię Kanaan i broniąc ich przed królami. Dalej psalmista opowiada o głodzie i o Józefie sprzedanym jako niewolnik, który z pęt doszedł do rządów nad domem władcy, o rozmnożeniu się ludu w ziemi Chama, o Mojżeszu i Aaronie oraz o plagach: ciemności, krwi, żabach, gradzie i szarańczy. Lud wychodzi ze srebrem i złotem, karmiony przepiórkami i chlebem z nieba, i obejmuje ziemie narodów.4 min

     Wezwanie do wysławiania Pana przechodzi w przypomnienie dziejów przymierza: Bóg zawarł je z Abrahamem, przysiągł Izaakowi i nadał Jakubowi, obiecując garstce przybyszów ziemię Kanaan i broniąc ich przed królami. Dalej psalmista opowiada o głodzie i o Józefie sprzedanym jako niewolnik, który z pęt doszedł do rządów nad domem władcy, o rozmnożeniu się ludu w ziemi Chama, o Mojżeszu i Aaronie oraz o plagach: ciemności, krwi, żabach, gradzie i szarańczy. Lud wychodzi ze srebrem i złotem, karmiony przepiórkami i chlebem z nieba, i obejmuje ziemie narodów.

     „Pamięta wiecznie o swoim Przymierzu, o słowie, które przykazał na tysiąc narodów.”

     • przymierze z Abrahamem
     • plagi egipskie
     • wyjście z Egiptu

     Przypomina Prorok rozliczne dobrodziejstwa Boże, czem nas ku dziękom i chwały czynieniu przywodzi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

105. 105Psalm 105Psalm wyznania win: po wezwaniu do wysławiania Pana mówiący przyznaje, że zgrzeszył razem z ojcami, i wylicza, jak lud raz po raz zapominał o cudach. Ojcowie drażnili Boga nad Morzem Czerwonym, kusili Go na pustyni, zawistnie wystąpili przeciw Mojżeszowi i Aaronowi, ulali cielca pod Horebem, przyłączyli się do Baal-Peora i składali własne dzieci w ofierze bożkom kananejskim. Pan wydał ich za to w ręce pogan, lecz gdy wołali, wspominał przymierze i litował się nad nimi. Psalm zamyka prośba o zgromadzenie ich spośród narodów.5 min

     Psalm wyznania win: po wezwaniu do wysławiania Pana mówiący przyznaje, że zgrzeszył razem z ojcami, i wylicza, jak lud raz po raz zapominał o cudach. Ojcowie drażnili Boga nad Morzem Czerwonym, kusili Go na pustyni, zawistnie wystąpili przeciw Mojżeszowi i Aaronowi, ulali cielca pod Horebem, przyłączyli się do Baal-Peora i składali własne dzieci w ofierze bożkom kananejskim. Pan wydał ich za to w ręce pogan, lecz gdy wołali, wspominał przymierze i litował się nad nimi. Psalm zamyka prośba o zgromadzenie ich spośród narodów.

     „Zgrzeszyliśmy razem z naszymi ojcami, postępowaliśmy niesprawiedliwie i dopuściliśmy się nieprawości.”

     • wyznanie grzechów
     • złoty cielec
     • niewdzięczność ludu

     Kościół święty Chrześciański upomina ku chwale Boskiéj dobroci, która tym, co się o niéj pytają, jest gotową, przywodzi téż na pamięć niewdzięczność przodków naszych Żydów, i Boskie dobrodziejstwa.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

106. 106Psalm 106Dziękczynienie odkupionych, zbudowane z czterech obrazów ratunku: błądzących po bezwodnej pustyni, więźniów w ciemnościach i kajdanach, chorych, którym pokarm napawał wstrętem, i żeglarzy, którymi burza miotała od nieba do przepaści. Każdy obraz kończy się tym samym nawrotem — udręczeni wzywają Pana, a On wyprowadza ich z niedoli i pada wezwanie, by wysławiali Jego miłosierdzie. Na końcu psalmista pokazuje Boga, który zamienia rzeki w pustynię, a pustynię w jeziora, osadza głodnych w zbudowanym mieście i podnosi ubogiego.4 min

     Dziękczynienie odkupionych, zbudowane z czterech obrazów ratunku: błądzących po bezwodnej pustyni, więźniów w ciemnościach i kajdanach, chorych, którym pokarm napawał wstrętem, i żeglarzy, którymi burza miotała od nieba do przepaści. Każdy obraz kończy się tym samym nawrotem — udręczeni wzywają Pana, a On wyprowadza ich z niedoli i pada wezwanie, by wysławiali Jego miłosierdzie. Na końcu psalmista pokazuje Boga, który zamienia rzeki w pustynię, a pustynię w jeziora, osadza głodnych w zbudowanym mieście i podnosi ubogiego.

     „I wołali do Pana, gdy byli uciśnieni, a On wyrwał ich z ich potrzeb.”

     • dziękczynienie
     • wybawienie z niewoli
     • burza na morzu

     Przypomina miłosierdzia i wiele dobrodziejstw Pańskich, czynionych ludu Izraelskiemu, abychmy za nie Panu Bogu dziękowali.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

107. 107Psalm 107Pieśń ufności przed walką: mówiący budzi harfę i cytrę, by o świcie śpiewać Panu wśród ludów, bo miłosierdzie Boże jest wyższe niż niebiosa. W środku psalmu przemawia sam Bóg ze świątyni i rozdziela ziemie: Sychem i dolinę Namiotów, Gilead i Manasses, Efraim obroną głowy, Juda królem, Moab garncem nadziei, a na Edom wyrzuca swój but. Mówiący pyta, kto doprowadzi go do miasta warownego, i wyznaje, że wybawienie ludzkie jest zawodne, a moc przychodzi tylko z Bogiem.2 min

     Pieśń ufności przed walką: mówiący budzi harfę i cytrę, by o świcie śpiewać Panu wśród ludów, bo miłosierdzie Boże jest wyższe niż niebiosa. W środku psalmu przemawia sam Bóg ze świątyni i rozdziela ziemie: Sychem i dolinę Namiotów, Gilead i Manasses, Efraim obroną głowy, Juda królem, Moab garncem nadziei, a na Edom wyrzuca swój but. Mówiący pyta, kto doprowadzi go do miasta warownego, i wyznaje, że wybawienie ludzkie jest zawodne, a moc przychodzi tylko z Bogiem.

     „Gotowe jest serce moje, Boże, gotowe jest serce moje: będę śpiewał i grał na moją chwałę.”

     • pieśń ufności
     • podział ziem
     • pomoc w ucisku

     Upominanie ku dobrym uczynkom, i ku dziękczynieniu Panu Bogu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

108. 108Psalm 108Skarga oskarżonego, który prosi, by Bóg nie milczał, gdy usta grzesznika i zdrajcy mówią przeciw niemu podstępnym językiem i odpłacają mu złem za dobro, a nienawiścią za miłość. Większą część psalmu zajmują przekleństwa rzucone na prześladowcę: niech jego dni będą krótkie, urząd przejmie ktoś inny, synowie zostaną sierotami, żona wdową, a przekleństwo, które umiłował, przylgnie do niego jak szata i pas. Na końcu mówiący wyznaje, że jest ubogi i nędzny, przemija jak cień i stał się pośmiewiskiem, i prosi o wybawienie, by wysławiać Pana w wielkim zgromadzeniu.3 min

     Skarga oskarżonego, który prosi, by Bóg nie milczał, gdy usta grzesznika i zdrajcy mówią przeciw niemu podstępnym językiem i odpłacają mu złem za dobro, a nienawiścią za miłość. Większą część psalmu zajmują przekleństwa rzucone na prześladowcę: niech jego dni będą krótkie, urząd przejmie ktoś inny, synowie zostaną sierotami, żona wdową, a przekleństwo, które umiłował, przylgnie do niego jak szata i pas. Na końcu mówiący wyznaje, że jest ubogi i nędzny, przemija jak cień i stał się pośmiewiskiem, i prosi o wybawienie, by wysławiać Pana w wielkim zgromadzeniu.

     „Boże, którego chwałę głoszę, nie milcz!”

     • skarga na oszczerców
     • przekleństwa
     • modlitwa ubogiego

     Zmianka tu jest o zdradzie Judaszowéj nad Panem Chrystusem, i o nienawiści żydowskiéj przeciwko niemu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

109. 109Psalm 109Krótki psalm królewski: Pan sadza swojego Pana po prawicy, aż położy nieprzyjaciół jako podnóżek pod Jego nogi, i wyciąga z Syjonu berło jego potęgi. Mowa jest też o zrodzeniu przed jutrzenką i o przysiędze, której Pan nie pożałuje — ten, do którego mówi, jest kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka. Ostatnie wersety pokazują go jako zwycięzcę, który sądzi narody, kruszy głowy wielu na ziemi i po drodze pije z potoku.1 min

     Krótki psalm królewski: Pan sadza swojego Pana po prawicy, aż położy nieprzyjaciół jako podnóżek pod Jego nogi, i wyciąga z Syjonu berło jego potęgi. Mowa jest też o zrodzeniu przed jutrzenką i o przysiędze, której Pan nie pożałuje — ten, do którego mówi, jest kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka. Ostatnie wersety pokazują go jako zwycięzcę, który sądzi narody, kruszy głowy wielu na ziemi i po drodze pije z potoku.

     „Pan przysiągł i nie pożałuje tego: »Ty jesteś kapłanem na wieki, według porządku Melchizedeka«.”

     • psalm królewski
     • kapłaństwo Melchizedeka
     • berło z Syjonu

     Zamyka się w tym Psalmie zacne proroctwo o Chrystusie Panie, jaki być miał, to jest: że miał być Bóg i człowiek, niosąc na sobie urząd królewski i kapłański.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

110. 110Psalm 110Hymn dziękczynny śpiewany w gronie sprawiedliwych i w zgromadzeniu: wielkie są dzieła Pana, godne rozważania przez tych, którzy je miłują, a Jego sprawiedliwość trwa na wieki. Psalmista wylicza, że miłosierny i litościwy Pan ustanowił pamiątkę swoich cudów, dał pokarm bogobojnym, oznajmił ludowi moc swoich dzieł, aby mu dać w dziedzictwo ziemie pogan, i posłał odkupienie, ustanawiając swój Testament na wieki. Jego przykazania nazywa pewnymi i utwierdzonymi w prawdzie, a samo imię świętym i straszliwym.1 min

     Hymn dziękczynny śpiewany w gronie sprawiedliwych i w zgromadzeniu: wielkie są dzieła Pana, godne rozważania przez tych, którzy je miłują, a Jego sprawiedliwość trwa na wieki. Psalmista wylicza, że miłosierny i litościwy Pan ustanowił pamiątkę swoich cudów, dał pokarm bogobojnym, oznajmił ludowi moc swoich dzieł, aby mu dać w dziedzictwo ziemie pogan, i posłał odkupienie, ustanawiając swój Testament na wieki. Jego przykazania nazywa pewnymi i utwierdzonymi w prawdzie, a samo imię świętym i straszliwym.

     „Początkiem mądrości jest bojaźń Pańska; dobre rozumienie mają wszyscy, którzy według niej postępują.”

     • dzieła Pana
     • bojaźń Pańska
     • dziękczynienie

     Wylicza dobrodziejstwa Boże czynione ludu Izraelskiemu, za które Panu dziękuje, mówiąc.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

111. 111Psalm 111Portret człowieka, który boi się Pana i kocha Jego przykazania: jego potomstwo będzie potężne na ziemi, w domu znajdzie się sława i bogactwa, a sprawiedliwość trwa na wieki. Psalmista mówi, że takiemu człowiekowi wschodzi światłość w ciemnościach, że lituje się i pożycza, miarkuje słowa z rozsądkiem, nie boi się złych wieści i nie zachwieje się, bo rozdał swoje dobra ubogim. Na końcu pojawia się grzesznik, który patrzy na to, gniewa się, zgrzyta zębami i schnie, bo pragnienie bezbożnych ginie.1 min

     Portret człowieka, który boi się Pana i kocha Jego przykazania: jego potomstwo będzie potężne na ziemi, w domu znajdzie się sława i bogactwa, a sprawiedliwość trwa na wieki. Psalmista mówi, że takiemu człowiekowi wschodzi światłość w ciemnościach, że lituje się i pożycza, miarkuje słowa z rozsądkiem, nie boi się złych wieści i nie zachwieje się, bo rozdał swoje dobra ubogim. Na końcu pojawia się grzesznik, który patrzy na to, gniewa się, zgrzyta zębami i schnie, bo pragnienie bezbożnych ginie.

     „Błogosławiony mężczyzna, który boi się Pana i wielce kocha Jego przykazania.”

     • bojaźń Pańska
     • sprawiedliwy człowiek
     • jałmużna

     Napominanie jest w tym Psalmie, abychmy byli woléj i rozkazania Pańskiego pilni, ażebyśmy téż skutkami miłosiernemi to okazowali bliźnym naszym.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

112. 112Psalm 112Wezwanie, by dzieci chwaliły imię Pańskie i błogosławiły je odtąd na wieki, od wschodu słońca aż do zachodu. Psalmista stawia obok siebie Pana wywyższonego nad wszystkie narody, którego chwała przewyższa niebiosa, i Jego spojrzenie na to, co niskie w niebie i na ziemi. Zamyka go obraz tego spojrzenia: nędzny zostaje podniesiony z ziemi, ubogi wywyższony z gnoju i posadzony z książętami, a niepłodna mieszka w domu jako radosna matka synów.1 min

     Wezwanie, by dzieci chwaliły imię Pańskie i błogosławiły je odtąd na wieki, od wschodu słońca aż do zachodu. Psalmista stawia obok siebie Pana wywyższonego nad wszystkie narody, którego chwała przewyższa niebiosa, i Jego spojrzenie na to, co niskie w niebie i na ziemi. Zamyka go obraz tego spojrzenia: nędzny zostaje podniesiony z ziemi, ubogi wywyższony z gnoju i posadzony z książętami, a niepłodna mieszka w domu jako radosna matka synów.

     „Któż jest jak Pan, Bóg nasz, który mieszka na wysokości?”

     • chwała imienia Pańskiego
     • wywyższenie ubogiego
     • hymn

     Pobudza nas ku chwaleniu Boga za to, że nas z poniżonych wywyższyć raczył.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

113. 113Psalm 113Modlitwa, która chwałę oddaje nie sobie, lecz imieniu Pańskiemu, żeby poganie nie pytali, gdzie jest ich Bóg. Psalmista zestawia Boga w niebie, czyniącego wszystko, co chce, z bożkami ze srebra i złota: mają usta, oczy, uszy, nozdrza, ręce i nogi, a nie mówią, nie widzą, nie słyszą i nie chodzą, i takimi jak one staną się ci, którzy im ufają. Dom Izraela, dom Aarona i wszyscy bogobojni pokładają nadzieję w Panu, a psalm zamyka błogosławieństwo dla małych i wielkich oraz zdanie, że Pana chwalą żywi, a nie umarli.2 min

     Modlitwa, która chwałę oddaje nie sobie, lecz imieniu Pańskiemu, żeby poganie nie pytali, gdzie jest ich Bóg. Psalmista zestawia Boga w niebie, czyniącego wszystko, co chce, z bożkami ze srebra i złota: mają usta, oczy, uszy, nozdrza, ręce i nogi, a nie mówią, nie widzą, nie słyszą i nie chodzą, i takimi jak one staną się ci, którzy im ufają. Dom Izraela, dom Aarona i wszyscy bogobojni pokładają nadzieję w Panu, a psalm zamyka błogosławieństwo dla małych i wielkich oraz zdanie, że Pana chwalą żywi, a nie umarli.

     „Nie nam, Panie, nie nam, lecz imieniowi Twemu daj chwałę, dla miłosierdzia Twojego i dla prawdy Twojej.”

     • martwe bożki
     • chwała imienia Pańskiego
     • błogosławieństwo

     Za to, że Żydy Pan raczył z jęctwa Egipskiego, nas zaś z piekielnego wyrwać a wywieść, upomina Prorok, abyśmy chwałę a cześć Panu czynili.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

114. 114Psalm 114Dziękczynienie za wysłuchaną modlitwę: mówiący wyznaje, że pokochał Pana, bo nakłonił ku niemu ucho, i że będzie Go wzywał przez wszystkie swoje dni. Opowiada, jak ogarnęły go bóle śmiertelne i niebezpieczeństwa piekielne, aż zawołał o ocalenie duszy, a łaskawy i sprawiedliwy Pan wybawił go z poniżenia. Pieśń kończy wezwanie własnej duszy, by wróciła do odpoczynku, bo Bóg wyrwał ją od śmierci, oczy od łez, a nogi od upadku.1 min

     Dziękczynienie za wysłuchaną modlitwę: mówiący wyznaje, że pokochał Pana, bo nakłonił ku niemu ucho, i że będzie Go wzywał przez wszystkie swoje dni. Opowiada, jak ogarnęły go bóle śmiertelne i niebezpieczeństwa piekielne, aż zawołał o ocalenie duszy, a łaskawy i sprawiedliwy Pan wybawił go z poniżenia. Pieśń kończy wezwanie własnej duszy, by wróciła do odpoczynku, bo Bóg wyrwał ją od śmierci, oczy od łez, a nogi od upadku.

     „Umiłowałem Pana, bo wysłuchał głos mojej modlitwy.”

     • wysłuchana modlitwa
     • ocalenie od śmierci
     • dziękczynienie

     Zamyka się w tym Psalmie dziękowanie Bogu, iż raczy wysłuchać prośby nasze, a wyswobodzać z trudności tutecznych.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

115. 115Psalm 115Wyznanie człowieka, który uwierzył i dlatego mówi, choć jest głęboko poniżony, a w uniesieniu nazwał każdego człowieka kłamcą. Pyta, czym odpłaci Panu za wszystko dobre, i sam odpowiada: weźmie kielich zbawienia, będzie wzywał imienia Pańskiego i wypełni swoje śluby wobec całego ludu. Nazywa siebie sługą i synem służebnicy, któremu zerwano więzy, i obiecuje ofiarę chwały w przedsionkach domu Pańskiego, pośrodku Jerozolimy.1 min

     Wyznanie człowieka, który uwierzył i dlatego mówi, choć jest głęboko poniżony, a w uniesieniu nazwał każdego człowieka kłamcą. Pyta, czym odpłaci Panu za wszystko dobre, i sam odpowiada: weźmie kielich zbawienia, będzie wzywał imienia Pańskiego i wypełni swoje śluby wobec całego ludu. Nazywa siebie sługą i synem służebnicy, któremu zerwano więzy, i obiecuje ofiarę chwały w przedsionkach domu Pańskiego, pośrodku Jerozolimy.

     „Wezmę kielich zbawienia i będę wzywał imienia Pańskiego.”

     • wypełnienie ślubów
     • kielich zbawienia
     • ofiara chwały

     Gdy z prawdziwą chwałą będziem Pana Boga wyznawali, a skromnie, co na nas przypadnie, wycierpimy, co nam za to będzie, okazuje.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

116. 116Psalm 116Dwa wersety wzywają wszystkie narody i wszystkie ludy, by chwaliły Pana. Powód pada od razu: Jego miłosierdzie umocniło się nad nimi, a prawda Pańska trwa na wieki.0 min

     Dwa wersety wzywają wszystkie narody i wszystkie ludy, by chwaliły Pana. Powód pada od razu: Jego miłosierdzie umocniło się nad nimi, a prawda Pańska trwa na wieki.

     „Chwalcie Pana, wszystkie narody, chwalcie Go, wszystkie ludy.”

     • wezwanie narodów
     • miłosierdzie
     • krótki hymn

     Pobudka jest tu ku chwaleniu Pana z miłosierdzia i prawdy jego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

117. 117Psalm 117Dziękczynna pieśń procesyjna: refren o miłosierdziu, które trwa na wieki, podejmują kolejno Izrael, dom Aarona i wszyscy bogobojni, a potem mówiący opowiada, jak w ucisku wzywał Pana i otrzymał przestrzeń. Powtarza, że lepiej ufać Panu niż człowiekowi i książętom, bo choć narody otoczyły go jak pszczoły i był gotów upaść, prawica Pańska okazała moc. Pod koniec prosi o otwarcie bram sprawiedliwości, wskazuje na kamień wzgardzony przez budowniczych i ogłasza dzień uczyniony przez Pana, w którym lud się weseli.3 min

     Dziękczynna pieśń procesyjna: refren o miłosierdziu, które trwa na wieki, podejmują kolejno Izrael, dom Aarona i wszyscy bogobojni, a potem mówiący opowiada, jak w ucisku wzywał Pana i otrzymał przestrzeń. Powtarza, że lepiej ufać Panu niż człowiekowi i książętom, bo choć narody otoczyły go jak pszczoły i był gotów upaść, prawica Pańska okazała moc. Pod koniec prosi o otwarcie bram sprawiedliwości, wskazuje na kamień wzgardzony przez budowniczych i ogłasza dzień uczyniony przez Pana, w którym lud się weseli.

     „Kamień, który odrzucili budowniczowie, stał się głową węgła.”

     • dziękczynienie
     • kamień węgielny
     • prawica Pańska

     Oznajmuje Prorok Chrysta Pana, że jest kamień węgłowy, który dwie ściany spaja, tudzież ku chwaleniu go upomina.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

118. 118Psalm 118Mówiący chwali prawo Pańskie i wyznaje, że ukrył Boże słowa w sercu, rozważa ustawy dniem i nocą oraz wybrał drogę prawdy wbrew pysznym i prześladowcom, którzy zastawiają na niego sidła. Raz po raz prosi o zrozumienie, pouczenie i życie według danego słowa, które nazywa słodszym od miodu. Pieśń zamyka wyznanie zbłąkanej owcy, która prosi, aby Pan szukał swojego sługi.16 min

     Mówiący chwali prawo Pańskie i wyznaje, że ukrył Boże słowa w sercu, rozważa ustawy dniem i nocą oraz wybrał drogę prawdy wbrew pysznym i prześladowcom, którzy zastawiają na niego sidła. Raz po raz prosi o zrozumienie, pouczenie i życie według danego słowa, które nazywa słodszym od miodu. Pieśń zamyka wyznanie zbłąkanej owcy, która prosi, aby Pan szukał swojego sługi.

     „Twoje słowo jest pochodnią dla moich nóg i światłem na moich ścieżkach.”

     • prawo Pańskie
     • rozważanie słowa
     • modlitwa o zrozumienie

     W tym Psalmie opisuje się, jako pobożni ludzie bardzo sobie zakon Boży ważą, i tak bardzo są go pilni, że gdy widzą ono, co grzesznicy łamią, okrutnie tego litują. A jako téż tego żądają, aby byli od Pana w nim dobrze wyćwiczeni: a ci, co go przestępują, aby byli stłumieni a zagubieni.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

119. 119Psalm 119Pieśń stopni, która zaczyna się od wołania wysłuchanego w utrapieniu i od prośby, by Pan wybawił duszę od ust nieprawych i języka zdradliwego. Mówiący pyta, co można dać takiemu językowi, i sam odpowiada obrazem ostrych strzał mocarza oraz pustoszącego węgla. Skarży się, że jego zamieszkanie przeciągnęło się wśród tych, którzy nienawidzą pokoju i prześladują go bez przyczyny, choć on rozmawiał z nimi spokojnie.1 min

     Pieśń stopni, która zaczyna się od wołania wysłuchanego w utrapieniu i od prośby, by Pan wybawił duszę od ust nieprawych i języka zdradliwego. Mówiący pyta, co można dać takiemu językowi, i sam odpowiada obrazem ostrych strzał mocarza oraz pustoszącego węgla. Skarży się, że jego zamieszkanie przeciągnęło się wśród tych, którzy nienawidzą pokoju i prześladują go bez przyczyny, choć on rozmawiał z nimi spokojnie.

     „Biada mi, że moje zamieszkanie tak się przedłużyło: mieszkałem wśród mieszkańców Cedar.”

     • język zdradliwy
     • pieśń stopni
     • obczyzna

     Okazuje Prorok, jakie mieszkanie między ludźmi kłamliwymi, a żeby go Pan wybawić z nich raczył, żąda.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

120. 120Psalm 120Pieśń stopniów o Bogu, który czuwa: mówiący podnosi oczy ku górom i pyta, skąd przyjdzie mu pomoc, a potem odpowiada, że od Pana, Stwórcy nieba i ziemi. Dalej psalm mówi już samym strzeżeniem — Ten, który strzeże Izraela, nie drzemie ani nie śpi, stoi po prawej stronie, nie dopuści, by noga się zachwiała, i nie pozwoli słońcu spalić w dzień ani księżycowi zaszkodzić w nocy. Zamyka go życzenie, by Pan strzegł duszy, wejścia i wyjścia, odtąd aż na wieki.1 min

     Pieśń stopniów o Bogu, który czuwa: mówiący podnosi oczy ku górom i pyta, skąd przyjdzie mu pomoc, a potem odpowiada, że od Pana, Stwórcy nieba i ziemi. Dalej psalm mówi już samym strzeżeniem — Ten, który strzeże Izraela, nie drzemie ani nie śpi, stoi po prawej stronie, nie dopuści, by noga się zachwiała, i nie pozwoli słońcu spalić w dzień ani księżycowi zaszkodzić w nocy. Zamyka go życzenie, by Pan strzegł duszy, wejścia i wyjścia, odtąd aż na wieki.

     „Oto nie drzemie ani nie śpi Ten, który strzeże Izraela.”

     • pomoc od Pana
     • opieka nad Izraelem
     • pieśń stopniów

     Gdzie ucieczka a wszystko dufanie człowieka pobożnego, a jako gotowa pomoc jemu od Pana, tu nam Prorok opisuje.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

121. 121Psalm 121Pieśń pielgrzymia: radość ze słów o pójściu do domu Pańskiego i wspomnienie stóp, które stawały w sieniach Jerozolimy. Psalmista opisuje miasto jako zwartą całość, do której wstępowały pokolenia Pańskie, aby wyznawać imię Pana, i w której ustawiono trony do sądu w domu Dawidowym. Kończy je wezwanie do proszenia o pokój i dostatek dla miasta, podjęte ze względu na braci i bliskich oraz na dom Pana, Boga.1 min

     Pieśń pielgrzymia: radość ze słów o pójściu do domu Pańskiego i wspomnienie stóp, które stawały w sieniach Jerozolimy. Psalmista opisuje miasto jako zwartą całość, do której wstępowały pokolenia Pańskie, aby wyznawać imię Pana, i w której ustawiono trony do sądu w domu Dawidowym. Kończy je wezwanie do proszenia o pokój i dostatek dla miasta, podjęte ze względu na braci i bliskich oraz na dom Pana, Boga.

     „Jerozolimo, która jest zbudowana jako miasto — jakże jednolita jest twoja wspólnota!”

     • pielgrzymka
     • pokój Jerozolimy
     • dom Pański

     Prorok upomina nas, abyśmy wdzięczni byli dobrodziejstw Pańskich, ażebyśmy w zgodzie, w pokoju, w społecznéj a jednostajnéj miłości braterskiéj żyli, chwaląc jednomyślnie Pana, Boga swego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

122. 122Psalm 122Krótka pieśń stopni o oczekiwaniu: mówiący podnosi oczy ku Bogu mieszkającemu w niebie i porównuje je do oczu sług wpatrzonych w ręce panów oraz do oczu służebnicy wpatrzonej w ręce pani. Dwa razy woła o zmiłowanie, bo jego dusza jest przesycona szyderstwem bogatych i pogardą pysznych.1 min

     Krótka pieśń stopni o oczekiwaniu: mówiący podnosi oczy ku Bogu mieszkającemu w niebie i porównuje je do oczu sług wpatrzonych w ręce panów oraz do oczu służebnicy wpatrzonej w ręce pani. Dwa razy woła o zmiłowanie, bo jego dusza jest przesycona szyderstwem bogatych i pogardą pysznych.

     „Ku Tobie podnoszę oczy moje, Ty, który mieszkasz w niebie.”

     • oczekiwanie na zmiłowanie
     • wzgarda pysznych
     • pieśń stopni

     Ludzi uciśnionych, a srodze utrapionych od okrutników odpornych, a sprzeciwnych woléj Bożéj, i przykazaniom jego.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

123. 123Psalm 123Pieśń stopni o ocaleniu z wielkiego niebezpieczeństwa: Izrael ma powtórzyć, że gdyby Pan nie był z nimi, ludzie powstający przeciw nim pochłonęliby ich żywcem w zapalonym gniewie. Psalmista mówi o wodzie, która by ich zatopiła, i o nieprzebytych wodach przechodzących przez duszę, a potem błogosławi Pana, który nie wydał ich na pożarcie. Zamyka go obraz duszy wyrwanej z sidła łowiących i wyznanie, że pomoc jest w imieniu Pana, Stwórcy nieba i ziemi.1 min

     Pieśń stopni o ocaleniu z wielkiego niebezpieczeństwa: Izrael ma powtórzyć, że gdyby Pan nie był z nimi, ludzie powstający przeciw nim pochłonęliby ich żywcem w zapalonym gniewie. Psalmista mówi o wodzie, która by ich zatopiła, i o nieprzebytych wodach przechodzących przez duszę, a potem błogosławi Pana, który nie wydał ich na pożarcie. Zamyka go obraz duszy wyrwanej z sidła łowiących i wyznanie, że pomoc jest w imieniu Pana, Stwórcy nieba i ziemi.

     „Dusza nasza jak wróbel wyrwana została z sidła łowiących: sidło się potargało i zostaliśmy wybawieni.”

     • ocalenie z zasadzki
     • pomoc od Pana
     • pieśń stopni

     Dziękowanie za wyswobodzenie z ciężkości a niebezpieczeństwa i wszelakiego utrapienia.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

124. 124Psalm 124Pieśń stopniów o bezpieczeństwie ufających: są jak góra Syjon, a kto mieszka w Jerozolimie, nie zachwieje się na wieki, bo jak góry otaczają miasto, tak Pan otacza swój lud teraz i na wieki. Psalmista dodaje, że berło grzeszników nie będzie panowało nad dziedzictwem sprawiedliwych, prosi o dobro dla prawych serc i zapowiada, że odstępujący pójdą razem z czyniącymi nieprawość. Kończy go życzenie pokoju nad Izraelem.1 min

     Pieśń stopniów o bezpieczeństwie ufających: są jak góra Syjon, a kto mieszka w Jerozolimie, nie zachwieje się na wieki, bo jak góry otaczają miasto, tak Pan otacza swój lud teraz i na wieki. Psalmista dodaje, że berło grzeszników nie będzie panowało nad dziedzictwem sprawiedliwych, prosi o dobro dla prawych serc i zapowiada, że odstępujący pójdą razem z czyniącymi nieprawość. Kończy go życzenie pokoju nad Izraelem.

     „Góry są wokół niej, a Pan jest wokół swojego ludu teraz i na wieki.”

     • ufność w Panu
     • góra Syjon
     • pokój nad Izraelem

     Okazuje Prorok, że każdy człowiek dufać ma Panu, a jakowa tego odpłata.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

125. 125Psalm 125Pieśń stopniów o powrocie z niewoli: gdy Pan odmienił los Syjonu, usta napełniły się weselem, język radością, a wśród narodów mówiono, że Pan dokonał z nimi wielkich rzeczy. Z tego wspomnienia rodzi się prośba, by znów odwrócił pojmanie jak strumień na południu. Pieśń zamyka obietnica dla tych, którzy wychodzili z płaczem, rozsiewając nasienie: wrócą z weselem, niosąc swoje snopy.1 min

     Pieśń stopniów o powrocie z niewoli: gdy Pan odmienił los Syjonu, usta napełniły się weselem, język radością, a wśród narodów mówiono, że Pan dokonał z nimi wielkich rzeczy. Z tego wspomnienia rodzi się prośba, by znów odwrócił pojmanie jak strumień na południu. Pieśń zamyka obietnica dla tych, którzy wychodzili z płaczem, rozsiewając nasienie: wrócą z weselem, niosąc swoje snopy.

     „Którzy sieją we łzach, będą żąć z radością.”

     • powrót z niewoli
     • siew we łzach
     • radość Syjonu

     Upomina ku cieszeniu samego siebie, gdyż wiemy, że Pan jest, który nas z smutku wywodzi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

126. 126Psalm 126Pieśń pielgrzymia o tym, że bez Pana próżny jest trud budujących dom i czujność straży w mieście, a wczesne wstawanie i późne siadanie nad chlebem utrapienia niczego nie dodaje. Druga część nazywa synów dziedzictwem Pana i porównuje ich do strzał w ręku mocarza, którymi szczęśliwy ojciec odpowie przeciwnikom w bramie.1 min

     Pieśń pielgrzymia o tym, że bez Pana próżny jest trud budujących dom i czujność straży w mieście, a wczesne wstawanie i późne siadanie nad chlebem utrapienia niczego nie dodaje. Druga część nazywa synów dziedzictwem Pana i porównuje ich do strzał w ręku mocarza, którymi szczęśliwy ojciec odpowie przeciwnikom w bramie.

     „Jeśli Pan nie zbuduje domu, próżno trudzą się ci, którzy go budują.”

     • pieśń stopni
     • trud bez Pana
     • synowie jako dziedzictwo

     Upominanie, aby każdy, co jedno dobrego, Panu przyczytał, sobie albo nic, albo jedno co złego, bo bez niego ani się wszczyna, ani kona, ani trwa żadna rzecz.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

127. 127Psalm 127Pieśń pielgrzymia o szczęściu człowieka bogobojnego: je owoc pracy własnych rąk, żona jest przy nim jak płodna winorośl, a synowie jak młode gałązki oliwne wokół stołu. Zamknięciem jest błogosławieństwo z Syjonu, pomyślność Jerozolimy przez wszystkie dni życia, dzieci wnuków i pokój nad Izraelem.1 min

     Pieśń pielgrzymia o szczęściu człowieka bogobojnego: je owoc pracy własnych rąk, żona jest przy nim jak płodna winorośl, a synowie jak młode gałązki oliwne wokół stołu. Zamknięciem jest błogosławieństwo z Syjonu, pomyślność Jerozolimy przez wszystkie dni życia, dzieci wnuków i pokój nad Izraelem.

     „Błogosławieni wszyscy, którzy boją się Pana i chodzą Jego drogami.”

     • bojaźń Boża
     • błogosławieństwo domu
     • pokój nad Izraelem

     Bojącym się Pana Boga na wszem szczęście służy.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

128. 128Psalm 128Izrael wspomina, jak od młodości napastnicy walczyli przeciw niemu i kowali po jego grzbiecie, a jednak go nie przemogli, bo Pan sprawiedliwy uciął kark grzeszników. Dalsza część to życzenie wobec tych, którzy mają Syjon w nienawiści: niech zwiędną jak trawa na dachu, której żniwiarz nie ma czym napełnić dłoni, i niech nie usłyszą pozdrowienia przechodniów.1 min

     Izrael wspomina, jak od młodości napastnicy walczyli przeciw niemu i kowali po jego grzbiecie, a jednak go nie przemogli, bo Pan sprawiedliwy uciął kark grzeszników. Dalsza część to życzenie wobec tych, którzy mają Syjon w nienawiści: niech zwiędną jak trawa na dachu, której żniwiarz nie ma czym napełnić dłoni, i niech nie usłyszą pozdrowienia przechodniów.

     „Często walczyli przeciwko mnie od mojej młodości, jednak mnie nie przemożyli.”

     • prześladowanie Izraela
     • nienawiść do Syjonu
     • trawa na dachu

     Potucha ludziom uciśnionym, iż acz tu bywają trapieni od okrutników, jednak to znać mają, że jako trawa bez władzy ci okrutnicy zginą.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

129. 129Psalm 129Wołanie z głębokości o to, żeby Pan nakłonił ucha ku głosowi modlitwy: gdyby zważał na nieprawości, nikt by się nie ostał, lecz u Pana jest ubłaganie. Psalmista czeka na słowo od straży porannej aż do nocy i wzywa Izraela do ufności, bo Pan odkupi go ze wszystkich nieprawości.1 min

     Wołanie z głębokości o to, żeby Pan nakłonił ucha ku głosowi modlitwy: gdyby zważał na nieprawości, nikt by się nie ostał, lecz u Pana jest ubłaganie. Psalmista czeka na słowo od straży porannej aż do nocy i wzywa Izraela do ufności, bo Pan odkupi go ze wszystkich nieprawości.

     „Z głębokości wołam do Ciebie, Panie!”

     • psalm pokutny
     • wołanie z głębokości
     • odkupienie Izraela

     Modlitwa osobliwa kającego się a pokutującego człowieka, który prosi, aby go pan wolnym od grzechów uczynił.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

130. 130Psalm 130Krótkie wyznanie pokory: psalmista zapewnia, że jego serce się nie wyniosło ani oczy nie wywyższyły i że nie gonił za rzeczami przekraczającymi jego miarę. Swoją duszę porównuje do dziecka odstawionego od matki, a na koniec wzywa Izraela do nadziei w Panu odtąd aż na wieki.1 min

     Krótkie wyznanie pokory: psalmista zapewnia, że jego serce się nie wyniosło ani oczy nie wywyższyły i że nie gonił za rzeczami przekraczającymi jego miarę. Swoją duszę porównuje do dziecka odstawionego od matki, a na koniec wzywa Izraela do nadziei w Panu odtąd aż na wieki.

     „Panie, nie wyniosło się moje serce ani nie wywyższyły się moje oczy.”

     • pokora
     • dziecko u matki
     • nadzieja w Panu

     Nauka pobożnemu, pokorę zachować, a tu się Panu przypodobać, przykładem Dawida.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

131. 131Psalm 131Modlitwa przypomina Panu przysięgę Dawida, który zarzekł się snu i wypoczynku, dopóki nie znajdzie miejsca dla przybytku Boga Jakuba, usłyszanego w Efracie i znalezionego na leśnych polach. Lud wchodzi do przybytku i prosi, aby Pan powstał do miejsca swojego odpoczynku razem z arką uświęcenia, a kapłani przyoblekli się w sprawiedliwość. Odpowiedzią jest przysięga dana Dawidowi o potomku na tronie oraz wybór Syjonu na mieszkanie, z obietnicą chleba dla ubogich i pochodni dla Pomazańca.2 min

     Modlitwa przypomina Panu przysięgę Dawida, który zarzekł się snu i wypoczynku, dopóki nie znajdzie miejsca dla przybytku Boga Jakuba, usłyszanego w Efracie i znalezionego na leśnych polach. Lud wchodzi do przybytku i prosi, aby Pan powstał do miejsca swojego odpoczynku razem z arką uświęcenia, a kapłani przyoblekli się w sprawiedliwość. Odpowiedzią jest przysięga dana Dawidowi o potomku na tronie oraz wybór Syjonu na mieszkanie, z obietnicą chleba dla ubogich i pochodni dla Pomazańca.

     „Wspomnij, Panie, na Dawida i na całą jego łagodność.”

     • przysięga Dawida
     • arka przymierza
     • wybór Syjonu

     Modlitwa, aby Pan Bóg kościół i królestwo Boże w łasce swéj zachować raczył, a na każdy czas możnością swą go bronił.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

132. 132Psalm 132Zgoda braci mieszkających razem nazwana jest rzeczą dobrą i wdzięczną, a psalm obrazuje ją dwoma porównaniami: olejkiem, który spływa z głowy na brodę Aarona i na skraje jego szat, oraz rosą Hermonu zstępującą na górę Syjon. Tam, jak mówi zamknięcie, Pan nakazał błogosławieństwo i życie na wieki.1 min

     Zgoda braci mieszkających razem nazwana jest rzeczą dobrą i wdzięczną, a psalm obrazuje ją dwoma porównaniami: olejkiem, który spływa z głowy na brodę Aarona i na skraje jego szat, oraz rosą Hermonu zstępującą na górę Syjon. Tam, jak mówi zamknięcie, Pan nakazał błogosławieństwo i życie na wieki.

     „Oto jak dobra i jak wdzięczna rzecz, gdy bracia mieszkają razem.”

     • zgoda braterska
     • olejek Aarona
     • rosa Hermonu

     Zaleca nam zgodę a miłość braterską w kościele świętym.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

133. 133Psalm 133Nocne wezwanie do sług Pana, stojących w domu Pana i w przedsionkach domu Boga: mają wznosić ręce ku świątyni i błogosławić Panu. Psalm zamyka życzenie błogosławieństwa z Syjonu, od Pana, który stworzył niebo i ziemię.0 min

     Nocne wezwanie do sług Pana, stojących w domu Pana i w przedsionkach domu Boga: mają wznosić ręce ku świątyni i błogosławić Panu. Psalm zamyka życzenie błogosławieństwa z Syjonu, od Pana, który stworzył niebo i ziemię.

     „W nocy wznoście ręce wasze ku świątyni i błogosławcie Pana.”

     • nocna modlitwa
     • słudzy Pana
     • błogosławieństwo z Syjonu

     Przywodzi Prorok ku chwale Bożéj.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

134. 134Psalm 134Wezwanie do sług stojących w domu Pana, by chwalili imię dobre i wdzięczne, bo Pan wybrał sobie Jakuba i Izraela na własność. Dalej idzie wyliczenie Jego dzieł: chmury i błyskawice, wiatry ze skarbców, pobicie pierworodnych Egiptu, znaki na faraonie, klęska Sehona, króla Amorytów, i Oga, króla Baszanu, oraz ich ziemia oddana Izraelowi w dziedzictwo. Zamknięciem jest szyderstwo z bożków ze srebra i złota, które mają usta i nie mówią, a potem wezwanie domów Izraela, Aarona i Lewiego do błogosławienia.2 min

     Wezwanie do sług stojących w domu Pana, by chwalili imię dobre i wdzięczne, bo Pan wybrał sobie Jakuba i Izraela na własność. Dalej idzie wyliczenie Jego dzieł: chmury i błyskawice, wiatry ze skarbców, pobicie pierworodnych Egiptu, znaki na faraonie, klęska Sehona, króla Amorytów, i Oga, króla Baszanu, oraz ich ziemia oddana Izraelowi w dziedzictwo. Zamknięciem jest szyderstwo z bożków ze srebra i złota, które mają usta i nie mówią, a potem wezwanie domów Izraela, Aarona i Lewiego do błogosławienia.

     „Chwalcie imię Pańskie, chwalcie słudzy Pana.”

     • cuda w Egipcie
     • bezsilność bożków
     • chwała imienia

     Także ku chwale Bożéj przywodzi tu Prorok, jako w przeszłym Psalmie, jedno że tu przyczyn do tego dokłada.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

135. 135Psalm 135Litania dziękczynna, w której każdy wers zamyka ten sam refren o miłosierdziu trwającym na wieki. Wyliczenie prowadzi od stworzenia niebios, ziemi nad wodami oraz słońca, księżyca i gwiazd, przez pobicie pierworodnych Egiptu, rozdzielenie Morza Czerwonego i strącenie faraona z wojskiem, aż po przejście pustyni, klęskę Sehona i Oga oraz oddanie ich ziemi Izraelowi. Na końcu dziękczynienie obejmuje pamięć o uniżonych, odkupienie od nieprzyjaciół i pokarm dla wszelkiego ciała.3 min

     Litania dziękczynna, w której każdy wers zamyka ten sam refren o miłosierdziu trwającym na wieki. Wyliczenie prowadzi od stworzenia niebios, ziemi nad wodami oraz słońca, księżyca i gwiazd, przez pobicie pierworodnych Egiptu, rozdzielenie Morza Czerwonego i strącenie faraona z wojskiem, aż po przejście pustyni, klęskę Sehona i Oga oraz oddanie ich ziemi Izraelowi. Na końcu dziękczynienie obejmuje pamięć o uniżonych, odkupienie od nieprzyjaciół i pokarm dla wszelkiego ciała.

     „Wysławiajcie Pana, bo jest dobry, bo Jego miłosierdzie trwa na wieki.”

     • litania dziękczynna
     • miłosierdzie na wieki
     • wyjście z Egiptu

     Tu Prorok pobudza ku chwale Bożéj lud, z jego wielkich dobroci, wszystkiemu ludu danych pospolicie, a osobno wylicza niektóre dobroci dane ludu żydowskiemu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

136. 136Psalm 136Lament wygnańców, którzy siedzą nad rzekami ziemi babilońskiej, płaczą nad Syjonem i zawieszają instrumenty na wierzbach, bo ci, którzy ich uprowadzili, żądają od nich pieśni syońskich. Mówiący odpowiada pytaniem, jak śpiewać pieśń Pańską w obcej ziemi, i przysięga, że raczej uschnie mu prawica i język przyschnie do podniebienia, niż zapomni Jerozolimy. Psalm zamyka wołanie o odpłatę dla synów Edomu, którzy kazali burzyć miasto do gruntu, i dla córki Babilonu.1 min

     Lament wygnańców, którzy siedzą nad rzekami ziemi babilońskiej, płaczą nad Syjonem i zawieszają instrumenty na wierzbach, bo ci, którzy ich uprowadzili, żądają od nich pieśni syońskich. Mówiący odpowiada pytaniem, jak śpiewać pieśń Pańską w obcej ziemi, i przysięga, że raczej uschnie mu prawica i język przyschnie do podniebienia, niż zapomni Jerozolimy. Psalm zamyka wołanie o odpłatę dla synów Edomu, którzy kazali burzyć miasto do gruntu, i dla córki Babilonu.

     „Nad rzekami ziemi babilońskiej siedzieliśmy i płakaliśmy, wspominając Syjon.”

     • niewola babilońska
     • tęsknota za Jerozolimą
     • lament wygnańców

     Płacz a lament ludzi cnotliwych na okrutniki, którzy lud Boży ciążą a nędzą.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

137. 137Psalm 137Dziękczynienie za wysłuchaną modlitwę: mówiący wyznaje Panu z całego serca, śpiewa przed obliczem aniołów i kłania się ku świętemu przybytkowi. Wzywa królów ziemskich, aby wyznawali Panu i śpiewali o drogach Pańskich, bo Pan jest wysoki, a patrzy na to, co niskie, i z daleka poznaje to, co wyniosłe. Kończy pewnością, że choćby chodził w utrapieniu, zostanie ożywiony, bo prawica Pana go zbawiła.1 min

     Dziękczynienie za wysłuchaną modlitwę: mówiący wyznaje Panu z całego serca, śpiewa przed obliczem aniołów i kłania się ku świętemu przybytkowi. Wzywa królów ziemskich, aby wyznawali Panu i śpiewali o drogach Pańskich, bo Pan jest wysoki, a patrzy na to, co niskie, i z daleka poznaje to, co wyniosłe. Kończy pewnością, że choćby chodził w utrapieniu, zostanie ożywiony, bo prawica Pana go zbawiła.

     „Będę Ci wyznawał, Panie, z całego mego serca, że wysłuchałeś słów ust moich: przed obliczem aniołów będę Ci śpiewał.”

     • dziękczynienie
     • modlitwa wysłuchana
     • chwała Pańska

     Za to wyswobodzenie, które nam Pan, Bóg Ojciec, przez Chrysta raczył uczynić. Prorok przywodzi nas, byśmy Panu chwałę dawali.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

138. 138Psalm 138Rozmyślanie o Bogu, przed którym nic się nie ukryje: zna siadanie i wstawanie mówiącego, jego myśli z daleka i słowo, którego jeszcze nie ma na języku. Psalmista szuka miejsca, gdzie mógłby uciec, i wymienia niebo, otchłań, kraniec morza i ciemność nocy, a potem stwierdza, że wszędzie dosięgnie go ta sama ręka, bo Bóg ukształtował go w łonie matki i zapisał jego dni w swojej księdze. Końcowe wersety odcinają się od mężów krwawych i od tych, którzy nienawidzą Boga, a zamyka je prośba o zbadanie serca i prowadzenie drogą wieczną.3 min

     Rozmyślanie o Bogu, przed którym nic się nie ukryje: zna siadanie i wstawanie mówiącego, jego myśli z daleka i słowo, którego jeszcze nie ma na języku. Psalmista szuka miejsca, gdzie mógłby uciec, i wymienia niebo, otchłań, kraniec morza i ciemność nocy, a potem stwierdza, że wszędzie dosięgnie go ta sama ręka, bo Bóg ukształtował go w łonie matki i zapisał jego dni w swojej księdze. Końcowe wersety odcinają się od mężów krwawych i od tych, którzy nienawidzą Boga, a zamyka je prośba o zbadanie serca i prowadzenie drogą wieczną.

     „Panie, zbadałeś mnie i poznałeś mnie.”

     • wszechwiedza Boga
     • obecność wszędzie
     • stworzenie w łonie

     Opowiada Prorok, że wszystkie sprawy człowiecze Panu jawne są, a nie tajemne: tudzież Proroctwo o męce Pana Chrystusowéj.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

139. 139Psalm 139Prośba o wyrwanie z rąk człowieka złego i złośliwego, który knuje nieprawość w sercu i cały dzień wznieca walki, a język zaostrzył jak wąż i ma pod wargami jad żmii. Mówiący wylicza sidła, powrozy i zasadzki ustawione przy ścieżce, a Pana nazywa mocą swojego zbawienia, która osłoniła mu głowę w dniu bitwy. Zamknięciem jest zapowiedź odpłaty: rozżarzone węgle na prześladowcach, zagłada człowieka niesprawiedliwego i sprawiedliwość wymierzona ubogiemu.2 min

     Prośba o wyrwanie z rąk człowieka złego i złośliwego, który knuje nieprawość w sercu i cały dzień wznieca walki, a język zaostrzył jak wąż i ma pod wargami jad żmii. Mówiący wylicza sidła, powrozy i zasadzki ustawione przy ścieżce, a Pana nazywa mocą swojego zbawienia, która osłoniła mu głowę w dniu bitwy. Zamknięciem jest zapowiedź odpłaty: rozżarzone węgle na prześladowcach, zagłada człowieka niesprawiedliwego i sprawiedliwość wymierzona ubogiemu.

     „Wyrwij mię, Panie, od człowieka złego, od męża złośliwego wyrwij mię.”

     • prośba o ocalenie
     • jad pod wargami
     • sidła wrogów

     Modlitwa przeciw złym a okrutnym ludziom, aby je Pan wyplenić raczył, by tym swobodniéj ludzie dobrzy Panu Bogu mogli służyć.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

140. 140Psalm 140Wieczorna modlitwa o wysłuchanie, w której wołający chce, by jego prośba wznosiła się jak kadzidło, a podniesienie rąk było jak ofiara wieczorna. Prosi o straż dla ust i mocne drzwi dla warg, żeby serce nie skłoniło się ku słowom złośliwym ani ku towarzystwu ludzi knujących nieprawość, i woli naganę sprawiedliwego niż olejek złośnika. Kończy prośbą o ocalenie przed zastawionym sidłem i wyznaniem, że oczy ma zwrócone ku Panu, w którym złożył nadzieję.1 min

     Wieczorna modlitwa o wysłuchanie, w której wołający chce, by jego prośba wznosiła się jak kadzidło, a podniesienie rąk było jak ofiara wieczorna. Prosi o straż dla ust i mocne drzwi dla warg, żeby serce nie skłoniło się ku słowom złośliwym ani ku towarzystwu ludzi knujących nieprawość, i woli naganę sprawiedliwego niż olejek złośnika. Kończy prośbą o ocalenie przed zastawionym sidłem i wyznaniem, że oczy ma zwrócone ku Panu, w którym złożył nadzieję.

     „Panie, wołam do Ciebie, wysłuchaj mnie, usłysz głos mój, gdy wołać będę do Ciebie.”

     • modlitwa wieczorna
     • straż dla ust
     • sidła złośników

     Prosi od Pana, aby ust jego od omylnych, i złych powieści, jego samego od sideł a chytrości złośników raczył strzedz.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

141. 141Psalm 141Modlitwa człowieka osaczonego, który wylewa przed Panem swoją prośbę i opowiada o utrapieniu. Rozgląda się i nie znajduje nikogo, kto by go poznał albo pytał o jego duszę, bo schronienie zginęło, a na drodze zastawiono na niego sidło. Woła więc do Pana jako do swojej nadziei i udziału w ziemi żyjących i prosi o wyprowadzenie duszy z ciemnicy, żeby mógł wyznawać imię wśród sprawiedliwych.1 min

     Modlitwa człowieka osaczonego, który wylewa przed Panem swoją prośbę i opowiada o utrapieniu. Rozgląda się i nie znajduje nikogo, kto by go poznał albo pytał o jego duszę, bo schronienie zginęło, a na drodze zastawiono na niego sidło. Woła więc do Pana jako do swojej nadziei i udziału w ziemi żyjących i prosi o wyprowadzenie duszy z ciemnicy, żeby mógł wyznawać imię wśród sprawiedliwych.

     „Rozglądałem się po prawej stronie i patrzyłem, lecz nie było nikogo, kto by mnie poznał.”

     • modlitwa w jaskini
     • osamotnienie
     • prośba o wybawienie

     Upomina, abyśmy się w utrapieniu i w uściskach naszych ku panu uciekali; bo on nas gotów wyswobodzić.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

142. 142Psalm 142Modlitwa z czasu, gdy Dawida prześladował jego syn Absalom: prośba o wysłuchanie łączy się z zastrzeżeniem, żeby Pan nie wchodził w sąd ze swoim sługą, bo żaden żyjący nie okaże się sprawiedliwy. Mówiący opisuje, jak nieprzyjaciel starł jego życie o ziemię i posadził go w ciemnych miejscach, więc duch się w nim trwoży, a dusza jest przed Bogiem jak ziemia bez wody. Dlatego wspomina dawne dzieła, prosi o rychłe słowo miłosierdzia, o wskazanie drogi i o naukę pełnienia woli Boga, a na koniec o wytracenie dręczycieli.2 min

     Modlitwa z czasu, gdy Dawida prześladował jego syn Absalom: prośba o wysłuchanie łączy się z zastrzeżeniem, żeby Pan nie wchodził w sąd ze swoim sługą, bo żaden żyjący nie okaże się sprawiedliwy. Mówiący opisuje, jak nieprzyjaciel starł jego życie o ziemię i posadził go w ciemnych miejscach, więc duch się w nim trwoży, a dusza jest przed Bogiem jak ziemia bez wody. Dlatego wspomina dawne dzieła, prosi o rychłe słowo miłosierdzia, o wskazanie drogi i o naukę pełnienia woli Boga, a na koniec o wytracenie dręczycieli.

     „Panie, wysłuchaj moją modlitwę, przyjmij do swych uszu moją prośbę.”

     • modlitwa pokutna
     • ucieczka przed Absalomem
     • prośba o prowadzenie

     Modlitwa człowieka w frasunku a w uciskach postawionego, aby z nich był wybawion.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

143. 143Psalm 143Nagłówek wiąże tę pieśń z Goliatem, a jej początek błogosławi Panu jako ucieczce, wspomożycielowi i obrońcy, który poddaje lud mówiącemu. Wobec takiej potęgi człowiek jest podobny do marności, a dni jego przemijają jak cień, dlatego psalm prosi, by Pan nachylił niebiosa, zstąpił, dotknął gór i wyrwał go z wielkich wód oraz z ręki synów obcych. W zamian zapowiada nową pieśń na harfie o dziesięciu strunach i kończy obrazem ludu obfitującego w dzieci, trzody i spiżarnie, nazwanego błogosławionym.2 min

     Nagłówek wiąże tę pieśń z Goliatem, a jej początek błogosławi Panu jako ucieczce, wspomożycielowi i obrońcy, który poddaje lud mówiącemu. Wobec takiej potęgi człowiek jest podobny do marności, a dni jego przemijają jak cień, dlatego psalm prosi, by Pan nachylił niebiosa, zstąpił, dotknął gór i wyrwał go z wielkich wód oraz z ręki synów obcych. W zamian zapowiada nową pieśń na harfie o dziesięciu strunach i kończy obrazem ludu obfitującego w dzieci, trzody i spiżarnie, nazwanego błogosławionym.

     „Błogosławiony Pan, Bóg mój, który uczy ręce moje do walki, a palce moje do boju.”

     • pieśń wojenna
     • marność człowieka
     • nowa pieśń

     Figura w Dawidzie i w Goliacie Pana Chrysta z dusznym przeciwnikiem, którego Chrystus Pan, jako Dawid Goliata, tak zwyciężyć miał.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

144. 144Psalm 144Hymn uwielbienia, w którym Dawid obiecuje błogosławić Boga, swojego Króla, każdego dnia i na wieki, bo wielkości Pana nie ma końca. Kolejne wersety przekazują chwałę z pokolenia na pokolenie: mowa jest o wspaniałości świętości, o straszliwych dziełach, o łaskawości, cierpliwości i miłosierdziu, które ogarnia wszystkie dzieła. Druga połowa opisuje wiecznego króla, który dźwiga upadających, daje pokarm we właściwym czasie, jest blisko wszystkich wzywających w prawdzie i strzeże tych, którzy Go miłują.3 min

     Hymn uwielbienia, w którym Dawid obiecuje błogosławić Boga, swojego Króla, każdego dnia i na wieki, bo wielkości Pana nie ma końca. Kolejne wersety przekazują chwałę z pokolenia na pokolenie: mowa jest o wspaniałości świętości, o straszliwych dziełach, o łaskawości, cierpliwości i miłosierdziu, które ogarnia wszystkie dzieła. Druga połowa opisuje wiecznego króla, który dźwiga upadających, daje pokarm we właściwym czasie, jest blisko wszystkich wzywających w prawdzie i strzeże tych, którzy Go miłują.

     „Wywyższać Cię będę, Boże, Królu mój, i będę błogosławił imię Twoje na wieki i na wieki wieków.”

     • hymn uwielbienia
     • wielkość Pana
     • królestwo wieczne

     Upomina Prorok, abychmy zwycięstwa nad nieprzyjacielem naszym sobie nie przypisowali, ale samemu Bogu: tenże jest, co djabła mocą swą podchadza i zwycięża.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

145. 145Psalm 145Zachęta, żeby dusza chwaliła Pana przez całe życie, przechodzi w przestrogę przed ufnością w książąt i w synów ludzkich, bo gdy duch wychodzi, giną wszystkie ich zamysły. Błogosławiony jest natomiast ten, komu pomocą jest Bóg Jakuba, Stwórca nieba, ziemi i morza, strzegący prawdy na wieki. Dalej idzie wyliczenie dzieł Pana: sprawiedliwość dla pokrzywdzonych, pokarm dla głodnych, uwolnienie spętanych, wzrok dla ślepych, podniesienie upadłych, opieka nad przybyszem, sierotą i wdową.1 min

     Zachęta, żeby dusza chwaliła Pana przez całe życie, przechodzi w przestrogę przed ufnością w książąt i w synów ludzkich, bo gdy duch wychodzi, giną wszystkie ich zamysły. Błogosławiony jest natomiast ten, komu pomocą jest Bóg Jakuba, Stwórca nieba, ziemi i morza, strzegący prawdy na wieki. Dalej idzie wyliczenie dzieł Pana: sprawiedliwość dla pokrzywdzonych, pokarm dla głodnych, uwolnienie spętanych, wzrok dla ślepych, podniesienie upadłych, opieka nad przybyszem, sierotą i wdową.

     „Nie pokładajcie ufności w książętach ani w synach ludzkich, w których nie ma zbawienia.”

     • ufność w Panu
     • marność książąt
     • opieka nad ubogimi

     Dufania w ludziach nie pokładać uczy, jedno w samym Panie, który stwarza, żywi, zachowywa, broni, wybawia, grzechy odpuszcza, wspomaga a na koniec zbawia, kogo raczy.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

146. 146Psalm 146Hymn łączy dwa porządki: Pan odbudowuje Jerozolimę i zgromadza rozproszonych Izraela, uzdrawia skruszonych w sercu i opatruje ich rany, a zarazem zlicza mnóstwo gwiazd i każdej nadaje imię. Wezwanie do śpiewu przy cytrze prowadzi do obrazów przyrody: obłoki, deszcz, trawa na górach, zioła na użytek ludzi, pokarm dla bydła i dla piskląt kruków. Zamknięcie odwraca ludzką miarę siły, bo nie upodobał sobie Pan w sile konia ani w goleniach mężczyzny, lecz w tych, którzy się Go boją.1 min

     Hymn łączy dwa porządki: Pan odbudowuje Jerozolimę i zgromadza rozproszonych Izraela, uzdrawia skruszonych w sercu i opatruje ich rany, a zarazem zlicza mnóstwo gwiazd i każdej nadaje imię. Wezwanie do śpiewu przy cytrze prowadzi do obrazów przyrody: obłoki, deszcz, trawa na górach, zioła na użytek ludzi, pokarm dla bydła i dla piskląt kruków. Zamknięcie odwraca ludzką miarę siły, bo nie upodobał sobie Pan w sile konia ani w goleniach mężczyzny, lecz w tych, którzy się Go boją.

     „Wielki jest nasz Pan i wielka jest Jego moc, a mądrości Jego nie ma liczby.”

     • odbudowa Jerozolimy
     • policzone gwiazdy
     • troska o stworzenie

     Długiemi słowy przypomina dobrodziejstwa Boże, tak duchowne, jako cielesne, za które chce, abyśmy Pana Boga chwaląc, dziękowali mu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

147. 147Psalm 147Wezwanie skierowane do Jerozolimy i Syjonu, by chwaliły Pana, który umocnił zawory bram, pobłogosławił synom, ustanowił pokój na granicach i nasyca najwyborniejszym zbożem. Druga część mówi o słowie, które biegnie po ziemi bardzo prędko: zsyła śnieg jak wełnę, rozsypuje mgłę jak popiół i spuszcza lód jak bryły, a gdy słowo wyruszy znowu, mróz się roztapia i wody płyną. Na koniec pada stwierdzenie, że swoje prawa i sądy Pan oznajmił Jakubowi oraz Izraelowi, a żadnemu innemu narodowi tak nie uczynił.1 min

     Wezwanie skierowane do Jerozolimy i Syjonu, by chwaliły Pana, który umocnił zawory bram, pobłogosławił synom, ustanowił pokój na granicach i nasyca najwyborniejszym zbożem. Druga część mówi o słowie, które biegnie po ziemi bardzo prędko: zsyła śnieg jak wełnę, rozsypuje mgłę jak popiół i spuszcza lód jak bryły, a gdy słowo wyruszy znowu, mróz się roztapia i wody płyną. Na koniec pada stwierdzenie, że swoje prawa i sądy Pan oznajmił Jakubowi oraz Izraelowi, a żadnemu innemu narodowi tak nie uczynił.

     „Chwal Pana, Jerozolimo, chwal swego Boga, Syjonie.”

     • chwała Jerozolimy
     • śnieg i mróz
     • słowo dane Jakubowi

     Jednego argumentu, albo o temże ten Psalm, o czem przeszły.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

148. 148Psalm 148Hymn wywołuje po kolei wszystko, co ma chwalić Pana: najpierw niebo, czyli aniołowie, zastępy, słońce, księżyc, gwiazdy i wody ponad niebem, bo On rozkazał i zostały stworzone. Potem przychodzi kolej na ziemię: smoki i głębiny, ogień, grad, śnieg, lód i gwałtowny wiatr, góry i pagórki, drzewa owocowe i cedry, zwierzęta, płazy i ptaki. Na końcu wezwanie dosięga ludzi, od królów i narodów po sędziów, młodzieńców, panny, starców i młodych.1 min

     Hymn wywołuje po kolei wszystko, co ma chwalić Pana: najpierw niebo, czyli aniołowie, zastępy, słońce, księżyc, gwiazdy i wody ponad niebem, bo On rozkazał i zostały stworzone. Potem przychodzi kolej na ziemię: smoki i głębiny, ogień, grad, śnieg, lód i gwałtowny wiatr, góry i pagórki, drzewa owocowe i cedry, zwierzęta, płazy i ptaki. Na końcu wezwanie dosięga ludzi, od królów i narodów po sędziów, młodzieńców, panny, starców i młodych.

     „Chwalcie Pana na niebie, chwalcie Go na wysokościach.”

     • wezwanie stworzenia
     • chwała na wysokościach
     • niebo i ziemia

     Tu Prorok pobudza stworzenie, aby Pana Boga chwaliło, iż stworzył je, a rządnie ustawił: téż człowieka ku chwale Bożéj przywodzi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

149. 149Psalm 149Wezwanie do nowej pieśni w zgromadzeniu świętych: Izrael ma się weselić w swoim Stwórcy, a synowie Syjonu radować w swoim Królu, przy bębnie i harfie, bo Pan miłuje swój lud i wyniesie pokornych ku zbawieniu. Druga połowa zmienia ton, bo święci mają w gardłach uwielbienia Boga, a w rękach miecze obosieczne, którymi dokonają pomsty nad poganami, zakują królów w kajdany, a możnych w żelazne okowy i wykonają zapisany wyrok.1 min

     Wezwanie do nowej pieśni w zgromadzeniu świętych: Izrael ma się weselić w swoim Stwórcy, a synowie Syjonu radować w swoim Królu, przy bębnie i harfie, bo Pan miłuje swój lud i wyniesie pokornych ku zbawieniu. Druga połowa zmienia ton, bo święci mają w gardłach uwielbienia Boga, a w rękach miecze obosieczne, którymi dokonają pomsty nad poganami, zakują królów w kajdany, a możnych w żelazne okowy i wykonają zapisany wyrok.

     „Śpiewajcie Panu pieśń nową: chwała Jego w zgromadzeniu świętych.”

     • nowa pieśń
     • radość świętych
     • pomsta nad poganami

     W tem pieniu Prorok przywodzi lud, aby Pana Boga chwalił z odkupienia, a jako sobie lubi w tych, którzy dla niego skromno cierpią: a jako święci będą sądzić z Panem Jezusem.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

150. 150Psalm 150Zamykający psalm wzywa do chwalenia Pana w jego świętościach i na sklepieniu potęgi, za dzielne czyny i stosownie do ogromu wielkości. Reszta to lista instrumentów: trąba, harfa i cytra, bęben i piszczałka, struny i organy oraz cymbały dźwięczne i cymbały głośne.1 min

     Zamykający psalm wzywa do chwalenia Pana w jego świętościach i na sklepieniu potęgi, za dzielne czyny i stosownie do ogromu wielkości. Reszta to lista instrumentów: trąba, harfa i cytra, bęben i piszczałka, struny i organy oraz cymbały dźwięczne i cymbały głośne.

     „Wszelki duch niechaj chwali Pana.”

     • chwała Pana
     • instrumenty muzyczne
     • wezwanie do uwielbienia

     Chwała Boża za to, że święte swoje raczy sławne czynić.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

Księgi mądrościowe

Pięć ksiąg poezji i mądrości: modlitwy na każdy stan duszy, sentencje o codziennych wyborach, spór o sens cierpienia, rachunek z marności i pieśń o miłości. Nie opowiadają historii — uczą, jak ją przeżyć.

• Księga Hioba
• Księga Przysłów
• Księga Koheleta
• Pieśń nad Pieśniami