Ewangelia wg św. Łukasza

Rozdziały i ich streszczenia

Rozwiń rozdział, żeby przeczytać, o czym jest. Streszczenia pisane kursywą pochodzą z wydania z 1923 roku.

1. 1Rozdział 1Przedmowa do Teofila zapowiada uporządkowaną relację opartą na świadkach, po czym Gabriel oznajmia w świątyni staremu Zachariaszowi, że jego żona Elżbieta urodzi Jana, i odbiera mu mowę za niedowierzanie. W Nazarecie ten sam anioł zwiastuje Maryi narodzenie Jezusa, a Maryja u Elżbiety wyśpiewuje pieśń o Bogu, który strąca możnych, a wywyższa uniżonych. Po narodzinach Jana ojciec odzyskuje głos i prorokuje.9 min

   Przedmowa do Teofila zapowiada uporządkowaną relację opartą na świadkach, po czym Gabriel oznajmia w świątyni staremu Zachariaszowi, że jego żona Elżbieta urodzi Jana, i odbiera mu mowę za niedowierzanie. W Nazarecie ten sam anioł zwiastuje Maryi narodzenie Jezusa, a Maryja u Elżbiety wyśpiewuje pieśń o Bogu, który strąca możnych, a wywyższa uniżonych. Po narodzinach Jana ojciec odzyskuje głos i prorokuje.

   „Oto służebnica Pańska, niech mi się stanie według twojego słowa.”

   • zwiastowanie
   • narodzenie Jana
   • pieśń Maryi
   • prorok Zachariasz

   Elżbieta począwszy Jana, od Panny Maryéj z Ducha świętego brzemiennej nawiedzona, urodziła syna Zacharyaszowi przedtem niememu, a potem prorokującemu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

2. 2Rozdział 2Spis zarządzony przez cesarza Augusta prowadzi Józefa z brzemienną Maryją z Nazaretu do Betlejem, gdzie rodzi się jej pierworodny syn i zostaje położony w żłobie, bo w gospodzie nie ma miejsca. Anioł posyła tam pasterzy, a po ośmiu dniach dziecię otrzymuje imię Jezus i zostaje przedstawione w Jerozolimie, gdzie Symeon i prorokini Anna rozpoznają w Nim zbawienie Izraela. Jako dwunastolatek zostaje w świątyni wśród nauczycieli, a rodzice szukają Go trzy dni.6 min

   Spis zarządzony przez cesarza Augusta prowadzi Józefa z brzemienną Maryją z Nazaretu do Betlejem, gdzie rodzi się jej pierworodny syn i zostaje położony w żłobie, bo w gospodzie nie ma miejsca. Anioł posyła tam pasterzy, a po ośmiu dniach dziecię otrzymuje imię Jezus i zostaje przedstawione w Jerozolimie, gdzie Symeon i prorokini Anna rozpoznają w Nim zbawienie Izraela. Jako dwunastolatek zostaje w świątyni wśród nauczycieli, a rodzice szukają Go trzy dni.

   „Dziś bowiem narodził się wam Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan, w mieście Dawidowym.”

   • narodzenie w Betlejem
   • pasterze
   • ofiarowanie w świątyni
   • dwunastoletni Jezus

   Pan Chrystus w Bethlehem narodzon, od pasterzów nawiedzon, ósmego dnia obrzezan, w kościele ofiarowan, od Symeona i Anny poznan, i dwanastego roku od rodziców stracony, w kościele nalezion.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

3. 3Rozdział 3Piętnastego roku panowania Tyberiusza słowo Pańskie dochodzi do Jana na pustyni, a on głosi nad Jordanem chrzest pokuty i odpowiada tłumom, celnikom i żołnierzom, co mają czynić. Zapowiada mocniejszego od siebie, który będzie chrzcił Duchem i ogniem, i zostaje uwięziony przez Heroda, a nad ochrzczonym Jezusem otwiera się niebo i głos nazywa Go umiłowanym Synem. Rodowód biegnie wstecz od Józefa przez Dawida i Abrahama aż do Adama.6 min

   Piętnastego roku panowania Tyberiusza słowo Pańskie dochodzi do Jana na pustyni, a on głosi nad Jordanem chrzest pokuty i odpowiada tłumom, celnikom i żołnierzom, co mają czynić. Zapowiada mocniejszego od siebie, który będzie chrzcił Duchem i ogniem, i zostaje uwięziony przez Heroda, a nad ochrzczonym Jezusem otwiera się niebo i głos nazywa Go umiłowanym Synem. Rodowód biegnie wstecz od Józefa przez Dawida i Abrahama aż do Adama.

   „Tyś jest Syn mój umiłowany, w Tobie mam upodobanie.”

   • chrzest pokuty
   • chrzest Jezusa
   • rodowód Jezusa

   Jan pokutę każąc Pana Chrystusa z rzeszmi chrzci, którego być Synem Bożym niebieskim znakiem poznawa, którego téż tu rodzaj wypisany jest.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

4. 4Rozdział 4Po czterdziestu dniach na pustyni Jezus odpiera trzy pokusy diabła słowami Pisma, a potem wraca w mocy Ducha do Galilei. W synagodze w Nazarecie czyta proroctwo Izajasza o namaszczeniu dla ubogich i oświadcza, że właśnie się wypełnia, lecz słuchacze wpadają w gniew i próbują strącić Go z góry. W Kafarnaum wypędza nieczystego ducha, uzdrawia teściową Szymona i chorych, których przyprowadzają o zachodzie słońca.6 min

   Po czterdziestu dniach na pustyni Jezus odpiera trzy pokusy diabła słowami Pisma, a potem wraca w mocy Ducha do Galilei. W synagodze w Nazarecie czyta proroctwo Izajasza o namaszczeniu dla ubogich i oświadcza, że właśnie się wypełnia, lecz słuchacze wpadają w gniew i próbują strącić Go z góry. W Kafarnaum wypędza nieczystego ducha, uzdrawia teściową Szymona i chorych, których przyprowadzają o zachodzie słońca.

   „Dziś wypełniło się to Pismo w waszych uszach.”

   • kuszenie na pustyni
   • kazanie w Nazarecie
   • uzdrowienia w Kafarnaum

   Pan Jezus na puszczy poszcząc kusiciela zwycięża, a wróciwszy się do Nazareth w bożnicy uczy, wygnan ztamtąd, w Kapharnaum opętanego i świekrę Symonowę i innych wiele uzdrawia.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

5. 5Rozdział 5Nad jeziorem Genezaret Jezus naucza z łodzi, a potem każe Szymonowi zapuścić sieci: połów jest tak wielki, że łodzie prawie toną, a rybacy zostawiają wszystko i idą za Nim. Oczyszcza trędowatego, a sparaliżowanemu spuszczonemu przez dach odpuszcza grzechy, czym wywołuje u faryzeuszy zarzut bluźnierstwa. Wzywa celnika Lewiego, zasiada u niego do uczty i odpowiada na zarzuty mową o lekarzu dla chorych, o oblubieńcu i o młodym winie w starych bukłakach.6 min

   Nad jeziorem Genezaret Jezus naucza z łodzi, a potem każe Szymonowi zapuścić sieci: połów jest tak wielki, że łodzie prawie toną, a rybacy zostawiają wszystko i idą za Nim. Oczyszcza trędowatego, a sparaliżowanemu spuszczonemu przez dach odpuszcza grzechy, czym wywołuje u faryzeuszy zarzut bluźnierstwa. Wzywa celnika Lewiego, zasiada u niego do uczty i odpowiada na zarzuty mową o lekarzu dla chorych, o oblubieńcu i o młodym winie w starych bukłakach.

   „Od tej chwili ludzi łowić będziesz.”

   • połów ryb
   • uzdrowienie trędowatego
   • odpuszczenie grzechów
   • powołanie Lewiego

   Na przykazanie Pańskie wiele ryb ułowili, trędowaty oczyszczon, paraliżem zarażony uzdrowion, Mattheusza wzywa, Żydom opowiada, i uczniom wymawia, iż nie pościli.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

6. 6Rozdział 6Zapytany, dlaczego uczniowie rwą kłosy w szabat, Jezus przypomina postępek Dawida i nazywa siebie Panem szabatu, a potem w synagodze uzdrawia uschłą rękę. Po nocy modlitwy na górze wybiera dwunastu Apostołów, schodzi na równinę i do wielkiego tłumu mówi błogosławieństwa ubogim, głodnym i płaczącym oraz biada bogatym i nasyconym. Dalej wzywa do miłowania nieprzyjaciół, przestrzega przed sądzeniem i kończy obrazem dwóch domów: na skale i bez fundamentu.7 min

   Zapytany, dlaczego uczniowie rwą kłosy w szabat, Jezus przypomina postępek Dawida i nazywa siebie Panem szabatu, a potem w synagodze uzdrawia uschłą rękę. Po nocy modlitwy na górze wybiera dwunastu Apostołów, schodzi na równinę i do wielkiego tłumu mówi błogosławieństwa ubogim, głodnym i płaczącym oraz biada bogatym i nasyconym. Dalej wzywa do miłowania nieprzyjaciół, przestrzega przed sądzeniem i kończy obrazem dwóch domów: na skale i bez fundamentu.

   „Jak chcecie, żeby ludzie wam czynili, tak samo czyńcie i wy im.”

   • spór o szabat
   • wybór Dwunastu
   • błogosławieństwa
   • miłość nieprzyjaciół

   Pan wymawia u Pharyzeuszów Ucznie, że w Sobotę kłosy targali, w Sobotę suchą rękę uzdrowił: mianuje dwunaście Apostołów, błogosławieństwa naucza, o źdźble w oku cudzem, a tramie w swoim, drzewie złem, jako je z owocu rozeznawać, słuchacze słowa Bożego komu przyrównani.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

7. 7Rozdział 7W Kafarnaum setnik prosi przez wysłanników o uzdrowienie sługi i słyszy, że takiej wiary nie znalazł Jezus nawet w Izraelu. Pod bramą miasta Naim zatrzymuje kondukt i wskrzesza jedynego syna wdowy, a posłańcom Jana odpowiada wyliczeniem tego, co widzą i słyszą, i świadczy, że Jan jest większy niż prorok. Przy stole u faryzeusza Szymona grzesznica obmywa Mu nogi łzami, a przypowieść o dwóch dłużnikach kończy się odpuszczeniem jej grzechów.7 min

   W Kafarnaum setnik prosi przez wysłanników o uzdrowienie sługi i słyszy, że takiej wiary nie znalazł Jezus nawet w Izraelu. Pod bramą miasta Naim zatrzymuje kondukt i wskrzesza jedynego syna wdowy, a posłańcom Jana odpowiada wyliczeniem tego, co widzą i słyszą, i świadczy, że Jan jest większy niż prorok. Przy stole u faryzeusza Szymona grzesznica obmywa Mu nogi łzami, a przypowieść o dwóch dłużnikach kończy się odpuszczeniem jej grzechów.

   „Wielki prorok powstał wśród nas, i Bóg nawiedził swój lud.”

   • wiara setnika
   • wskrzeszenie młodzieńca
   • świadectwo o Janie
   • grzesznica u stóp

   Rotmistrzowego syna uzdrowiwszy, do Naim idąc syna umarłego wdowie wskrzesza, Ucznie Janowe potwierdza, Jana zaleca, Pharyzeusze, którzy Janowym chrztem gardzili, gani, u Pharyzeueza na obiad będąc proszony od grzesznéj białéjgłowy maściami pomazany.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

8. 8Rozdział 8Jezusowi i Dwunastu towarzyszą kobiety uzdrowione ze złych duchów, które wspierają ich ze swojego majątku. Przypowieść o siewcy i jej wykład dzielą słuchaczy słowa na cztery rodzaje gleby, a obok stoją obrazy lampy na świeczniku i słowa o matce i braciach. Na jeziorze Jezus uspokaja burzę, w krainie Gerazeńczyków wygania z opętanego Legion demonów w stado świń, a po powrocie uzdrawia kobietę z krwotokiem i wskrzesza córkę Jaira.8 min

   Jezusowi i Dwunastu towarzyszą kobiety uzdrowione ze złych duchów, które wspierają ich ze swojego majątku. Przypowieść o siewcy i jej wykład dzielą słuchaczy słowa na cztery rodzaje gleby, a obok stoją obrazy lampy na świeczniku i słowa o matce i braciach. Na jeziorze Jezus uspokaja burzę, w krainie Gerazeńczyków wygania z opętanego Legion demonów w stado świń, a po powrocie uzdrawia kobietę z krwotokiem i wskrzesza córkę Jaira.

   „Kim właściwie jest Ten, że rozkazuje wiatrom i wodom, i są Mu posłuszne?”

   • przypowieść o siewcy
   • uciszenie burzy
   • opętany Legion
   • córka Jaira

   Pan Chrystus przypowieść o różnem nasieniu wykłada, matkę i bracią ukazuje, przez morze się wioząc obudzony, wiatrom i morzu rozkazuje: wojsko djabłów z człowieka w wieprze wpuścił: wróciwszy się, Jairowę córkę wskrzesza, wtem na drodze niewiastkę, która cierpiała krwie płynienie, uzdrawia.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

9. 9Rozdział 9Jezus posyła Dwunastu z władzą nad złymi duchami i bez zapasów na drogę, a na pustkowiu pod Betsaidą karmi pięć tysięcy mężczyzn pięcioma chlebami i dwiema rybami. Po wyznaniu Piotra zapowiada własną mękę i wzywa do codziennego krzyża, a na górze przemienia się przy Mojżeszu i Eliaszu, gdy głos z obłoku każe Go słuchać. Potem uzdrawia opętanego chłopca, ucisza spór o pierwszeństwo i rusza do Jerozolimy, choć wioska samarytańska Go nie przyjmuje.9 min

   Jezus posyła Dwunastu z władzą nad złymi duchami i bez zapasów na drogę, a na pustkowiu pod Betsaidą karmi pięć tysięcy mężczyzn pięcioma chlebami i dwiema rybami. Po wyznaniu Piotra zapowiada własną mękę i wzywa do codziennego krzyża, a na górze przemienia się przy Mojżeszu i Eliaszu, gdy głos z obłoku każe Go słuchać. Potem uzdrawia opętanego chłopca, ucisza spór o pierwszeństwo i rusza do Jerozolimy, choć wioska samarytańska Go nie przyjmuje.

   „Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech bierze swój krzyż każdego dnia i niech Mnie naśladuje.”

   • rozesłanie Dwunastu
   • rozmnożenie chlebów
   • wyznanie Piotra
   • przemienienie

   Apostoły po dwu śle, na puszczy pięć tysięcy ludzi karmi, na górze przemieniony: uzdrawia lunatyka, i ucznie o przełożeństwie naucza.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

10. 10Rozdział 10Siedemdziesięciu dwóch wysłanników rusza po dwóch przed Jezusem z pokojem dla domów, które ich przyjmą, i z zapowiedzią sądu dla miast, które ich odrzucą. Gdy wracają z radością, że duchy im się poddają, Jezus każe im cieszyć się raczej imionami zapisanymi w niebie. Uczonemu w Prawie odpowiada przypowieścią o Samarytaninie, który opatrzył pobitego na drodze do Jerycha, a w domu Marty bierze stronę Marii siedzącej u Jego nóg.6 min

    Siedemdziesięciu dwóch wysłanników rusza po dwóch przed Jezusem z pokojem dla domów, które ich przyjmą, i z zapowiedzią sądu dla miast, które ich odrzucą. Gdy wracają z radością, że duchy im się poddają, Jezus każe im cieszyć się raczej imionami zapisanymi w niebie. Uczonemu w Prawie odpowiada przypowieścią o Samarytaninie, który opatrzył pobitego na drodze do Jerycha, a w domu Marty bierze stronę Marii siedzącej u Jego nóg.

    „Pewien zaś Samarytanin, który jechał tamtędy, zbliżył się do niego i gdy go ujrzał, wzruszył się miłosierdziem.”

    • rozesłanie uczniów
    • dobry Samarytanin
    • miłosierdzie
    • gościna u Marty

    Naznaczył siedmdziesiąt i dwu zwolenników, bliźniego nam pod przykładem onego, który między łotry wpadł, ukazał. Od Marty przyjęt, Maryą u nóg siedzącą wymawiał.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

11. 11Rozdział 11Na prośbę ucznia Jezus podaje słowa modlitwy o przyjście królestwa i o chleb powszedni, a obrazem natrętnego sąsiada, który o północy prosi o trzy chleby, zachęca do wytrwałego proszenia. Po wyrzuceniu czarta z niemego odpiera zarzut, że działa przez Belzebuba, i żądającym znaku odmawia wszystkiego poza znakiem Jonasza. Przy obiedzie u faryzeusza wylicza biada faryzeuszom za czystość samego wierzchu i uczonym w Prawie za zabrany klucz poznania.8 min

    Na prośbę ucznia Jezus podaje słowa modlitwy o przyjście królestwa i o chleb powszedni, a obrazem natrętnego sąsiada, który o północy prosi o trzy chleby, zachęca do wytrwałego proszenia. Po wyrzuceniu czarta z niemego odpiera zarzut, że działa przez Belzebuba, i żądającym znaku odmawia wszystkiego poza znakiem Jonasza. Przy obiedzie u faryzeusza wylicza biada faryzeuszom za czystość samego wierzchu i uczonym w Prawie za zabrany klucz poznania.

    „I Ja wam mówię: proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a będzie wam otwarte.”

    • modlitwa Pańska
    • wytrwała prośba
    • znak Jonasza
    • biada faryzeuszom

    Uczy zwolenniki, jako się mają modlić przykładem onego, który w nocy troje chleba pożyczał, Pharyzeuszom o djabłów wypędzaniu odpowiada, i ich potępienie wielkiem przeklęctwem objawia.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

12. 12Rozdział 12Jezus ostrzega uczniów przed kwasem faryzeuszowym, czyli obłudą, i zapewnia, że Bóg pamięta o nich bardziej niż o wróblach sprzedawanych za dwa pieniążki. Pytającemu o dziedzictwo odmawia rozjemstwa, a przypowieścią o bogaczu budującym większe spichlerze pokazuje, czym kończy się chciwość; wskazując kruki i lilie, odwodzi od troski o jedzenie i odzienie. Dalej mówi o czuwaniu na powrót pana, o wiernym rządcy, o ogniu i podziale w domach oraz o rozpoznawaniu czasu.8 min

    Jezus ostrzega uczniów przed kwasem faryzeuszowym, czyli obłudą, i zapewnia, że Bóg pamięta o nich bardziej niż o wróblach sprzedawanych za dwa pieniążki. Pytającemu o dziedzictwo odmawia rozjemstwa, a przypowieścią o bogaczu budującym większe spichlerze pokazuje, czym kończy się chciwość; wskazując kruki i lilie, odwodzi od troski o jedzenie i odzienie. Dalej mówi o czuwaniu na powrót pana, o wiernym rządcy, o ogniu i podziale w domach oraz o rozpoznawaniu czasu.

    „Bo gdzie jest skarb wasz, tam też będzie serce wasze.”

    • obłuda faryzeuszy
    • bogacz i spichlerze
    • troska o życie
    • czujność

    Pan Chrystus, podobieństwem kwasu Pharyzejskiego, bezpiecznością śmierci, dzieleniem dziedzictwa, napełnieniem gumna, opatrzeniem ptastwa, okraszeniem lilij, oczekawaniem Pańskiem a szafowaniem miernem, ucznie przeciwko Antychrystowi umacnia.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

13. 13Rozdział 13Na wieść o Galilejczykach zabitych przez Piłata i o osiemnastu przygniecionych wieżą w Syloe Jezus dwa razy wzywa do pokuty i opowiada o nieurodzajnej fidze, dla której ogrodnik wyprasza jeszcze rok. W szabat uzdrawia kobietę pochyloną od osiemnastu lat, co oburza przełożonego synagogi, a królestwo Boże porównuje do gorczycy i zaczynu. Ostrzeżony przed Herodem, idzie dalej ku Jerozolimie i opłakuje miasto zabijające proroków.5 min

    Na wieść o Galilejczykach zabitych przez Piłata i o osiemnastu przygniecionych wieżą w Syloe Jezus dwa razy wzywa do pokuty i opowiada o nieurodzajnej fidze, dla której ogrodnik wyprasza jeszcze rok. W szabat uzdrawia kobietę pochyloną od osiemnastu lat, co oburza przełożonego synagogi, a królestwo Boże porównuje do gorczycy i zaczynu. Ostrzeżony przed Herodem, idzie dalej ku Jerozolimie i opłakuje miasto zabijające proroków.

    „Usiłujcie wejść przez ciasną bramę, bo mówię wam: wielu będzie chciało wejść, a nie będą mogli.”

    • wezwanie do pokuty
    • drzewo figowe
    • uzdrowienie w szabat
    • ciasna brama

    Pan Jezus słysząc Galilejczyki od Piłata pobite, upomina wszystkie ku pokucie, niewiastę skurczoną uzdrawia, pod podobieństwem gorczyce, kwasu i fórtki ciasnéj drogę do nieba ukazuje.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

14. 14Rozdział 14W szabat, w domu przywódcy faryzeuszów, Jezus uzdrawia chorego na puchlinę wodną, a zaproszonym radzi zajmować ostatnie miejsce i wzywać na ucztę ubogich, kalekich, chromych i niewidomych. Zaproszeni na wielką wieczerzę wymawiają się kupnem pola, parą wołów i żoną, więc gospodarz każe sprowadzić ludzi z ulic i dróg. Idącym za Nim tłumom mówi, że uczniem nie może być ten, kto nie wyrzeka się wszystkiego, a rozwagę tłumaczy obrazem budującego wieżę i króla idącego na wojnę.5 min

    W szabat, w domu przywódcy faryzeuszów, Jezus uzdrawia chorego na puchlinę wodną, a zaproszonym radzi zajmować ostatnie miejsce i wzywać na ucztę ubogich, kalekich, chromych i niewidomych. Zaproszeni na wielką wieczerzę wymawiają się kupnem pola, parą wołów i żoną, więc gospodarz każe sprowadzić ludzi z ulic i dróg. Idącym za Nim tłumom mówi, że uczniem nie może być ten, kto nie wyrzeka się wszystkiego, a rozwagę tłumaczy obrazem budującego wieżę i króla idącego na wojnę.

    „Bo każdy, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony.”

    • pierwsze miejsca
    • wielka wieczerza
    • warunki uczniostwa
    • uzdrowienie w szabat

    W domu Pharyzeusza opuchłego uzdrawia i okazuje, że się to godzi czynić, naucza o obieraniu sobie miejsca, gdy gdzie kogo proszą: jaki ma być ten, który chce Pana Chrysta naśladować. Przypowieść budownika, jako ma wszystko rozrachować, gdy co chce budować.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

15. 15Rozdział 15Faryzeuszom i uczonym w Piśmie, którzy szemrają, że przyjmuje celników i grzeszników, odpowiada trzema przypowieściami o tym, co się zgubiło: pasterz szuka owcy ze stu, kobieta jednej z dziesięciu drachm. Trzecia mówi o młodszym synu, który roztrwania majątek w dalekim kraju, pasie świnie i wraca do ojca, a ten wybiega mu naprzeciw i każe przynieść szatę, pierścień i utuczone cielę. Starszy brat nie chce wejść na ucztę, więc ojciec wychodzi go prosić.4 min

    Faryzeuszom i uczonym w Piśmie, którzy szemrają, że przyjmuje celników i grzeszników, odpowiada trzema przypowieściami o tym, co się zgubiło: pasterz szuka owcy ze stu, kobieta jednej z dziesięciu drachm. Trzecia mówi o młodszym synu, który roztrwania majątek w dalekim kraju, pasie świnie i wraca do ojca, a ten wybiega mu naprzeciw i każe przynieść szatę, pierścień i utuczone cielę. Starszy brat nie chce wejść na ucztę, więc ojciec wychodzi go prosić.

    „Trzeba jednak było ucztować i weselić się, bo ten twój brat był umarły, a ożył; zginął, a znalazł się.”

    • zagubiona owca
    • zgubiona drachma
    • syn marnotrawny
    • radość w niebie

    Podobieństwo o sto owiec i o dziesiąci groszy śrebrnych, jako téż bywa radość w niebie nad jednym pokutującym, i o synu marnotrawnym.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

16. 16Rozdział 16Rządca oskarżony przed bogatym panem o trwonienie majątku obniża zapisy dłużników, żeby mieć gdzie się podziać, a pan chwali jego roztropność. Stąd nauka o nieuczciwej mamonie, o wierności w małych rzeczach i o tym, że żaden sługa nie ma dwóch panów. Druga przypowieść przeciwstawia bogacza w purpurze żebrakowi Łazarzowi: po śmierci jeden cierpi męki, drugi odpoczywa na łonie Abrahama, a przez przepaść między nimi nie da się przejść.5 min

    Rządca oskarżony przed bogatym panem o trwonienie majątku obniża zapisy dłużników, żeby mieć gdzie się podziać, a pan chwali jego roztropność. Stąd nauka o nieuczciwej mamonie, o wierności w małych rzeczach i o tym, że żaden sługa nie ma dwóch panów. Druga przypowieść przeciwstawia bogacza w purpurze żebrakowi Łazarzowi: po śmierci jeden cierpi męki, drugi odpoczywa na łonie Abrahama, a przez przepaść między nimi nie da się przejść.

    „Nie możecie służyć Bogu i mamonie.”

    • nieuczciwy rządca
    • mamona
    • bogacz i Łazarz
    • łono Abrahama

    Przypowieściami o włodarzu, o rozwodzie, o bogaczu i Łazarzu naucza, jako Bogu służyć.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

17. 17Rozdział 17Uczniom mówi, że biada temu, przez kogo przychodzą zgorszenia, każe przebaczać bratu siedem razy na dzień i porównuje wiarę do ziarna gorczycy. W drodze do Jerozolimy, przez Samarię i Galileę, uzdrawia dziesięciu trędowatych, lecz podziękować wraca jeden, Samarytanin. Faryzeuszom odpowiada, że królestwo Boże jest pośród nich, a uczniom zapowiada dzień Syna Człowieczego nagły jak potop za Noego i ogień nad Sodomą za Lota.5 min

    Uczniom mówi, że biada temu, przez kogo przychodzą zgorszenia, każe przebaczać bratu siedem razy na dzień i porównuje wiarę do ziarna gorczycy. W drodze do Jerozolimy, przez Samarię i Galileę, uzdrawia dziesięciu trędowatych, lecz podziękować wraca jeden, Samarytanin. Faryzeuszom odpowiada, że królestwo Boże jest pośród nich, a uczniom zapowiada dzień Syna Człowieczego nagły jak potop za Noego i ogień nad Sodomą za Lota.

    „Bo oto królestwo Boże jest pośród was.”

    • zgorszenie
    • przebaczenie
    • dziesięciu trędowatych
    • dzień Syna Człowieczego

    Abyśmy nikogo nie gorszyli, karali tego, któryby co wystąpił, i odpuszczali proszącemu: dziesięć trędowatych oczyścił, ale jeden tylko wdzięczność ukazuje. Powiada, że królestwo Boże jest w nas, a że nieodpowiednie, a niespodziale nas nawiedzi.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

18. 18Rozdział 18Przypowieść o wdowie, która wyprasza wyrok u sędziego nie bojącego się Boga, mówi o wytrwałej modlitwie, a druga pokazuje, że z dwóch modlących się w świątyni usprawiedliwiony odchodzi celnik, nie faryzeusz. Jezus przygarnia przynoszone dzieci, a bogatemu przełożonemu, który pyta o życie wieczne, każe rozdać wszystko ubogim. W drodze do Jerozolimy zapowiada Dwunastu swoje wydanie i zmartwychwstanie, czego nie rozumieją, a pod Jerychem przywraca wzrok niewidomemu.5 min

    Przypowieść o wdowie, która wyprasza wyrok u sędziego nie bojącego się Boga, mówi o wytrwałej modlitwie, a druga pokazuje, że z dwóch modlących się w świątyni usprawiedliwiony odchodzi celnik, nie faryzeusz. Jezus przygarnia przynoszone dzieci, a bogatemu przełożonemu, który pyta o życie wieczne, każe rozdać wszystko ubogim. W drodze do Jerozolimy zapowiada Dwunastu swoje wydanie i zmartwychwstanie, czego nie rozumieją, a pod Jerychem przywraca wzrok niewidomemu.

    „Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu.”

    • wdowa i sędzia
    • faryzeusz i celnik
    • bogaty przełożony
    • uzdrowienie niewidomego

    Okazuje to przykłady, że ustawiczną modlitwę Pan Bóg wysłucha, Pan Chrystus małe dziatki do siebie tuli, bogacze straszy, opowiada umęczenie swoje uczniom, ślepego żebraka oświeca.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

19. 19Rozdział 19W Jerychu bogaty poborca Zacheusz wchodzi na drzewo, żeby zobaczyć Jezusa, i słyszy, że ten zatrzyma się w jego domu; oddaje wtedy połowę majątku ubogim i obiecuje poczwórny zwrot krzywd. Przypowieść o dziesięciu grzywnach rozlicza sługi według zarobku, najsurowiej tego, który swoją zawinął w chustkę. Od Betfage i Betanii wjeżdża do Jerozolimy na oślęciu wśród okrzyków uczniów, płacze nad miastem, zapowiada jego oblężenie i wyrzuca ze świątyni sprzedających.6 min

    W Jerychu bogaty poborca Zacheusz wchodzi na drzewo, żeby zobaczyć Jezusa, i słyszy, że ten zatrzyma się w jego domu; oddaje wtedy połowę majątku ubogim i obiecuje poczwórny zwrot krzywd. Przypowieść o dziesięciu grzywnach rozlicza sługi według zarobku, najsurowiej tego, który swoją zawinął w chustkę. Od Betfage i Betanii wjeżdża do Jerozolimy na oślęciu wśród okrzyków uczniów, płacze nad miastem, zapowiada jego oblężenie i wyrzuca ze świątyni sprzedających.

    „Syn Człowieczy przyszedł bowiem szukać i zbawiać to, co zginęło.”

    • nawrócenie Zacheusza
    • dziesięć grzywien
    • wjazd do Jerozolimy
    • oczyszczenie świątyni

    Pan Jezus Jerycho przechodząc, do Zacheusza się skłonił, poleceniem dziesiąci grzywien, srogość sądu ukazuje. Na oślęciu do Jeruzalem wjechawszy, kupce z kościoła wypędza.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

20. 20Rozdział 20Na pytanie arcykapłanów, jaką mocą działa, Jezus odpowiada pytaniem o chrzest Janowy, a potem opowiada o winnicy, której dzierżawcy biją posłanych sług i zabijają syna właściciela. Podesłanym szpiegom każe pokazać grosz z wizerunkiem cesarza, a saduceuszom zaprzeczającym zmartwychwstaniu odpowiada na pytanie o siedmiu braci i jedną żonę. Pyta też, jak Chrystus może być synem Dawida, i ostrzega przed uczonymi w Piśmie, którzy pochłaniają majątki wdów.6 min

    Na pytanie arcykapłanów, jaką mocą działa, Jezus odpowiada pytaniem o chrzest Janowy, a potem opowiada o winnicy, której dzierżawcy biją posłanych sług i zabijają syna właściciela. Podesłanym szpiegom każe pokazać grosz z wizerunkiem cesarza, a saduceuszom zaprzeczającym zmartwychwstaniu odpowiada na pytanie o siedmiu braci i jedną żonę. Pyta też, jak Chrystus może być synem Dawida, i ostrzega przed uczonymi w Piśmie, którzy pochłaniają majątki wdów.

    „Oddajcie zatem cesarzowi to, co cesarskie, a Bogu to, co Boże.”

    • pytanie o władzę
    • przypowieść o winnicy
    • podatek dla cesarza
    • spór o zmartwychwstanie

    Pytają Pharyzeuszowie Jezusa o moc jego, a on je téż o chrzest Janów, Pan przypowieść powiada o winogrodnikach: kuszą zaś Pana o czynsz Cesarski, i o zmartwychwstaniu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

21. 21Rozdział 21Przy skarbcu świątyni uboga wdowa wrzuca dwa drobne pieniążki i słyszy, że dała więcej niż bogaci, bo oddała całe swoje utrzymanie. Podziwiającym kamienie i wota świątyni Nauczyciel zapowiada, że nie zostanie z niej kamień na kamieniu, a zapytany o znaki wylicza wojny, trzęsienia ziemi, prześladowania uczniów i oblężenie Jerozolimy. Mówi też o przyjściu Syna Człowieczego w obłoku i o czuwaniu, a noce spędza na Górze Oliwnej.5 min

    Przy skarbcu świątyni uboga wdowa wrzuca dwa drobne pieniążki i słyszy, że dała więcej niż bogaci, bo oddała całe swoje utrzymanie. Podziwiającym kamienie i wota świątyni Nauczyciel zapowiada, że nie zostanie z niej kamień na kamieniu, a zapytany o znaki wylicza wojny, trzęsienia ziemi, prześladowania uczniów i oblężenie Jerozolimy. Mówi też o przyjściu Syna Człowieczego w obłoku i o czuwaniu, a noce spędza na Górze Oliwnej.

    „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.”

    • grosz wdowy
    • zburzenie świątyni
    • znaki końca
    • czuwanie

    Wdowę ubogą bogatym przekłada. Kościoła i miasta skażenie przepowiada i znamiona dnia sądnego okazuje.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

22. 22Rozdział 22Przed Paschą Judasz umawia się z arcykapłanami o wydanie Jezusa za pieniądze, a Piotr i Jan przygotowują wieczerzę w sali na górze. Przy stole Jezus podaje kielich i chleb, wskazuje na rękę zdrajcy, ucisza spór o pierwszeństwo i zapowiada Piotrowi zaparcie, a potem na Górze Oliwnej modli się w udręczeniu. Po pocałunku Judasza pojmanego prowadzą do domu najwyższego kapłana, gdzie Piotr trzy razy zaprzecza, że Go zna, a rano rada starszych pyta Go o Chrystusa.8 min

    Przed Paschą Judasz umawia się z arcykapłanami o wydanie Jezusa za pieniądze, a Piotr i Jan przygotowują wieczerzę w sali na górze. Przy stole Jezus podaje kielich i chleb, wskazuje na rękę zdrajcy, ucisza spór o pierwszeństwo i zapowiada Piotrowi zaparcie, a potem na Górze Oliwnej modli się w udręczeniu. Po pocałunku Judasza pojmanego prowadzą do domu najwyższego kapłana, gdzie Piotr trzy razy zaprzecza, że Go zna, a rano rada starszych pyta Go o Chrystusa.

    „To jest ciało moje, które za was będzie dawane. Czyńcie to na moją pamiątkę.”

    • zdrada Judasza
    • ostatnia wieczerza
    • pojmanie Jezusa
    • zaparcie się Piotra

    Judasz z Żydy zmowę czyni o wydaniu Chrystusa, Żydowie mu pieniądze obiecują. Pan Chrystus, wieczerzą skończywszy, na modlitwę wyszedł do ogrójca, tam od Judasza wydany, wiedzion do Kaiphasza, Piotr się go trzykroć zaprzał, a z Pana się naśmiewają, nagrawają, Synem Bożym się przecię być wyznawa.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

23. 23Rozdział 23Zgromadzenie prowadzi Jezusa do Piłata, który nie znajduje winy i odsyła Go do Heroda, a wobec krzyków tłumu uwalnia Barabasza i wydaje wyrok. Krzyż niesie za Nim przymuszony Szymon z Cyreny, a na miejscu zwanym Czaszką ukrzyżowani są z Nim dwaj złoczyńcy, z których jeden prosi o pamięć w królestwie. Po ciemności i rozdarciu zasłony świątyni Jezus oddaje ducha, setnik uznaje Go za sprawiedliwego, a Józef z Arymatei składa ciało w nowym grobie.7 min

    Zgromadzenie prowadzi Jezusa do Piłata, który nie znajduje winy i odsyła Go do Heroda, a wobec krzyków tłumu uwalnia Barabasza i wydaje wyrok. Krzyż niesie za Nim przymuszony Szymon z Cyreny, a na miejscu zwanym Czaszką ukrzyżowani są z Nim dwaj złoczyńcy, z których jeden prosi o pamięć w królestwie. Po ciemności i rozdarciu zasłony świątyni Jezus oddaje ducha, setnik uznaje Go za sprawiedliwego, a Józef z Arymatei składa ciało w nowym grobie.

    „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią.”

    • sąd Piłata
    • ukrzyżowanie
    • dobry łotr
    • pogrzeb Jezusa

    Pan Jezus Piłatowi rano wydan, wypytan, niewinnym nalezion, wszakże Barabasz wypuszczon, a Pan na śmierć osądzon, ukrzyżowan, nagrawan, umarł, i z krzyża zjęt i pogrzebion.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

24. 24Rozdział 24O świcie kobiety przychodzą z wonnościami do grobu, znajdują odwalony kamień i słyszą od dwóch mężczyzn w lśniących szatach, że Pan wstał. Dwóch uczniów idących do Emaus rozmawia w drodze z nieznajomym, który wykłada im Pisma, i poznają Go przy łamaniu chleba. Po ich powrocie do Jerozolimy Jezus staje pośród jedenastu, pokazuje ręce i nogi, je przy nich rybę, posyła ich jako świadków, a pod Betanią błogosławi im i zostaje uniesiony do nieba.6 min

    O świcie kobiety przychodzą z wonnościami do grobu, znajdują odwalony kamień i słyszą od dwóch mężczyzn w lśniących szatach, że Pan wstał. Dwóch uczniów idących do Emaus rozmawia w drodze z nieznajomym, który wykłada im Pisma, i poznają Go przy łamaniu chleba. Po ich powrocie do Jerozolimy Jezus staje pośród jedenastu, pokazuje ręce i nogi, je przy nich rybę, posyła ich jako świadków, a pod Betanią błogosławi im i zostaje uniesiony do nieba.

    „Pan naprawdę zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi.”

    • pusty grób
    • uczniowie z Emaus
    • zmartwychwstanie
    • wniebowstąpienie

    Pan Chrystus wstawszy zmartwych, ukazał się uczniom idącym do Emmaus i o jego wniebowstąpieniu.Streszczenie z wydania 1923 — o tym wydaniu

Ewangelie i Dzieje

Cztery relacje o Jezusie i jeden tom o tym, co stało się później. Mateusz, Marek, Łukasz i Jan opowiadają tę samą historię z różnych stron, a Dzieje Apostolskie prowadzą ją z Jerozolimy aż do Rzymu.

• Ewangelia wg św. Mateusza
• Ewangelia wg św. Marka
• Ewangelia wg św. Jana
• Dzieje Apostolskie